korenbloem02

Dit is mijn 3e Kublick Film, Ik had full metal jacket een tijd geleden gezien. Gisteren heb ik A Clockwork Orange bekeken en vandaag deze. Dit is per direct de beste film die ik van hem heb gezien.

Vond hem in het begin wat traag, mede omdat ik geen idee had waar het verhaal zich naar toe zou ontwikkelen en wat de functie van alles zou zijn. Ik moet bekennen dat seince fiction niet direct mijn lievelings gerne is. Maar uit eindelijk: wat een prachtige film. Het camera werk is prachtig en samen met de soundtrack, creeert de film een soort dans met de kijker, en met die dans wordt je langzaam het verhaal ingeleid. De wereld en sfeer in de film is rond uit uniek te noemen, en geeft een hele intieme sfeer. Ik lees dat er veel filosofische dingen over dit geschreven zijn. Hier ga ik gauw eens naar opzoek, want ik wil hier best nog meer over weten. Zou hem nu al direct voor de 2x direct willen kijken. Ik zette hem in eerst instantie op 4*, maar dat is veel te laag. 4,5* is meergeschikt. Ik denk dat het bij herziening, waarschijnlijk 5* wordt. Alleen dan moet ik hem eerst nog een keer zien ( )

Aan de speeltijd te zien, heb ik de bioscoop versie gezien. 2uur15min. Is de oorsprongelijke versie veel anders, (bijvoorbeeld ander plot ofzo) en is deze te krijgen

ach, op zich had de film prima ideeen, en probeerde het met humor een aantal dramatische thema's aan te snijden. Dit in een wereld van quasi goed en slecht.
Prima idee, dat is alles wat er uit eindelijk overblijft in deze film. Het verhaal, de charaters komen nergens goed uit de verf. De humor wordt te veel weg geblazen door de absurdistische trekjes van het verhaal en het absurdisme wordt compleet weg gevaagt door de matige humor.

2.5 * (net aan)

Ik was erg sceptisch over deze film: niet omdat hij zwart wit of stom is. Maar juist omdat mensen in mijn omgeving die normaal gesproken niks van een stille zwart/wit film moeten hebben, nu ineens interesse hebben . Maar alleen maar omdat de film modern is wekt het interesse. Dit zijn redenatie die ik nooit snap, dat mensen bij voorbaat met zoveel bias naar iets kunnen gaan kijken. Maar goed....

Het verhaal is een 13 in een dozijn. Originele film? Nee! Bijzonder Camera werk, nee ook niet. Maar juist de subtiele nostalgie die erin verwerkt zit is erg aanstekelijk en vooral ontroerend. Zo zijn verschillende shots letterlijk citaten uit oude stomme films. De film bewijst voor mij ook de overtuiging, dat je geen >€200.000.000,- en of dure special effects nodig hebt, om een goede film te maken. Deze film laat weer de essentie zien waar films omgaan:
Het beeldend vertellen van een verhaal. En op die manier emoties over weten te brengen en op te roepen bij de kijker. Dit maakt de film juist heel goed duidelijk, en weet dit ook echt over te brengen. En ja: Bérénice Bejo speelt echt prachtig. Wat een heerlijke uitstraling heeft die vrouw.
Ik las ergens in een berichtje dat er overdreven werd geacteerd. Maar ik vond dat juist helemaal niet en de non-verbale expressie pasten juist heel goed bij de scene's.

Als deze film 80 jaar geleden was gemaakt, zou deze dan de tand des tijds hebben overleefd? Is iets wat ik me afvraag? We zullen zien of iemand over 20 jaar het nog over deze film heeft, ik hoop eigenlijk een beetje van wel!!!

Een moeilijk plaatsbare film. Ik stemde direct eigenlijk 3*, maar na een nachtje slapen en alle indrukken rustig op zijn plek laten vallen, moet ik concluderen dat deze stem niet juist is.

Blow-up laat zich eigenlijk van vele kanten bekijken. De eigen interpretatie van de kijker als in een Hitchcock thriller. Zo laat Antonioni de kijker bij zich zelf gissen: "welke factoren spelen mee in de moord, is de moord er wel of niet. Wat is de invloed van het meisje in het park, is het haar geliefde. Waarom wil ze haar foto’s. Wat zijn haar motieven? Maar ook wat drijft Thomas. Voor wie doet hij het, wat wil hij zich zelf bewijzen".
Aan de andere kant, zien wij een La Dolce Vita over Londen. De Jetset, de “lege” Feestjes, de eenzaamheid en het isolement van de Elite. Alles draait om uiterlijke schijn. Dit is de wereld waarin Thomas zich bevind. De meisjes die bij hem langskomen, de vrienden die hij heeft. Iedereen lijkt iedereen te gebruiken om verder te komen in hun kleine en bekrompen wereld.


Blowup Balanceert tussen deze 2 film werelden De psychologie van Fellini en het thriller element van Hitchcock. De sfeer van de film begraaft het Moordcomplot, en lijkt ook niet het belang van de film te zijn. De passie die Thomas, krijgt voor het moordthema, is indrukwekkend. Maar zijn kille en afstandelijke interpretaties van de kansen in zijn eigen leven, leiden (bij mij althans) alleen tot zelfreflectie. Van niets raakt hij onder de indruk. De vrouwen, (niet alleen de modellen) aanbidden hem. Maar hij focust zich alleen op de liefde van zijn ex-vriendin. Hij is egocentrisch, verwent en zeer impulsief (zoals de propeller die hij kocht)In zijn passie voor de moord, herkent hij de liefde voor zijn werk, hij lijkt zelfs gelukkig.

Toen de film in ’66 uit kwam, was het een groot succes. Antonioni laat een rebelse jeugd zien, vol drugs, flair en mode. (de non die van de stoep wordt afgereden), maar ook Antonioni’s schets van de seksuele revolutie is iets wat ik zeker wil benoemen, zoals de orgy’s, maar ook het homo paar met de hond. Ik denk toen het uitkwam, dit zeker wat wenkbrauwen de lucht in het laten gaan. Maar zal weinig mensen van mijn generatie nog verassen.

AL met al zeg ik een goede film, zeker nog een keer bekijken.
4* (waarschijnlijk naar herkijken gaat het omhoog)

De godfather 1 en 2 hebben nog history's waarde hebben en blijven trouw aan het verhaal van puzo. Dit is puur als film geschreven, en mist de diepgang en maatschappelijke kritiek wat deel 1 en 2 wel hebben. ik vind die sofia Coppola erg slecht gecast. Maar ben volgens mij niet de enige. Andy Garcia macho character, spiegelde een balans tussen sonny en micheal. Maar ook symboliseert hij de gansters van de jaren 90. De whiseguy's worden publieke macho's (denk maar aan John Gotti). Hoe realistische Coppola de hedendaagse maffia neer ook wilde zetten, het is hem niet gelukt zoals bij deel 1 en 2. Misschien kwam het omdat er publieke veel meer bekend was over de maffia. Er waren publieke rechtzaken in zowel sicilie als amerika tegen de maffia, honderde boeken en films zijn er al weer gemaakt. Het realistische (en openheid) lijkt te missen in the godfather 3, Coppola voegt hierom verschillende sensaties toe aan de film, zoals de helicopter scene, het complot met de roomse kerk, ect maar het weegt niet op tegen deel 1 en 2.

Maar zoals Silvio Dante (van the sopranos) zei: They did't understand the movie. Dit is een goede ganster film, die zeker niet onder doet voor films als, goodfellas, etc.
Alleen dit is het kleine g0eestelijke gehandicapte in vergelijking met zijn 2 geniale broers. Een onder gesneeuwd maffia klassiekertje

"Every time i thought i was out, they pull me back in".

4*

Ik heb eerst Mijn Ouders en Ik gekeken. Dit was een zeer oprechte docu. Een zoon die in strijd is met zich zelf, aan ene kant de druk ervaart van de wensen van zijn ouders en aan de andere kant zijn eigen weg wil gaan, zich los maken van zijn ouders. Eigen keuzes maken. De docu schets heel scherp het tijdsbeeld van de jaren 70 neer. Hoe beide generatie begrip proberen te krijgen voor elkaar. (Moeder, probeert haar zoon te begrijpen, dat hij los wil komen van zijn ouders. Alleen geeft ze aan wij hebben dat ook nooit gedaan).

Maar het mooiste vond ik: Hoe byzonder "gewone"mensen zijn, het gewone familie leven. Hoe vader en moeder met elkaar leven, een mooi voorbeeld vind ik: met de radio's in de keuken.

Ik en Mijn ouders, borduurd letterlijk voort op Mijn ouders en Ik.
Gerrit verzorgd zijn ouders, maar laat ook de kanten van het ouder worden. Dit deel vond ik voornamelijk integer en ontroerend. Het gewoon zien van de oudere mens. Een zoon die samen met zijn ouders terug kijkt op hun leven, maar ook op zijn leven. De vragen die alle kinderen zullen krijgen.. Wat willen mijn ouders. Voor wie neem ik deze beslissingen, voor mij zelf, voor hun? Moeder die hele dubbele boodschappen geeft: niet willen eten, "voor mij hoeft het niet", waarnaar Gerrit zelf vraagt of ze dood wil". Maar hoe moeilijk is het voor een ouder iemand om toe te geven dat je liever niet meer leeft, tegen je eigen zoon. Deze spanning kwam regelmatig terug. De verzorgende merkte dit heel scherp op!
In veel dingen zie, je dat gerrit graag waardering wil van zijn ouders. De relatie tussen vader en moeder was prachtig, want zo iets wil toch iedereen samen oud worden.

Persoonlijk vond ik Mijn ouders en Ik beter, misschien heeft het te maken dat ik zelf ook meer in die leeftijd zit.

al met al toch een dikke 4*

Beide vandaag herzien. Maar deze is stukken beter als deel 1. Lijkt gewoon wat vloeiender. Het camera werk is rustiger en mooier. De diaglogen zijn beter en de gevechtscenes zijn mooier en het geheel is vele malen emotioneler.

Deze film net gezien, en hij viel me persoonlijk wat tegen. De film is simpel gezegd inderdaad korter, maar mist ook veel meer emotie en inhoud vergeleken met zijn meester. De film wist mij maar heel matig mee te nemen in beeldende soberheid. Het minimalisme in deze film is aanstekelijk, maar ik had een paar keer het idee, dat ik een modelstad aan het bekijken was. Al met al waren er best mooie shot, vooral het slot stuk is erg mooi. Maar het geheel weet het mij niet te overtuigen. Niet overtuigend goed, maar ook niet overtuigend slecht..

Persoonlijk deed deze film helemaal niet denken aan Nostalghia, maar eerder aan Tarkovsky''s "The Steamroller and the Vo.... Mocht je de film willen vergelijken met een Tarkovsky

Ik zal de film over een tijd nog een keer bekijken, omdat een eerste kijksessie, niet altijd even toereikend is bij mij.

Grappig dat je deze film aanbeveelt. Heb hem tijden geleden al eens gepindakaasd, en klikte er vannacht een paar keer doorheen, nadat ik Krug Vtoroj had gekeken. Wat me direct opviel waren de prachtige shots.
Nu ik de film gezien heb, en kan ik niks anders concluderen: dat deze (mijn inziens) vele malen mooier en beter is als Krug Vtoroj. Sokurov neemt veel meer dit tijd om uit te beelden wat hij wil vertellen en laten zien (ondanks de film zelf korter is). De shots lopen beter en overzichtelijker in elkaar over. Krug Vtoroj leek meer een experiment, zonder dat Sokurov wist welke kant hij op wilde gaan. In deze film heeft hij duidelijk zijn artistieke statement weten te maken. Het verhaal op zichzelf vond ik niet heel bijster interessant. Maar door de stijl van filmen ontstaat er een van de meest intieme films die ik heb gezien, en wat denk ik ook de bedoeling is geweest van deze film

Een prachtige film!!! Bedankt voor de aanrader. Ik heb hier van genoten!

Toch, moet ik eerlijk bekennen, dat ik dit als humor film erg matig vind. Ik durf nog verder te gaan, eigenlijk is dit niks aan.
Het probleem is: dat alle grapjes zo machtig vaak zijn herhaald en herhaald, dat het voor de kijker van nu, alles zo voorspelbaar is dat je precies weet wat eraan gaat komen, dit is geen film waarin ik kan bulderen van het lachen. Deze conclusie trok ik na een minuut of 5.

Toch is deze film een waar meesterwerk. Een waar filosofisch meersterwerk, wat op een luchtige manier verteld word, die ik persoonlijk erg waardeer. het verhaal, de charaters en sfeer wisten mij zo danig te raken, dat er regelmatig een tevrede glimlach op mijn gezicht te voorschijn kwam

Chaplin uit een kritiek op het industrialisatie van de samenleving en kritiek op het kapitalisme. Dit is in de eerste Scene te zien. Hier laat Chaplin's zijn eigen visie zien op de Amerikaanse maatschappij en zijn angst hoe de toekomst gaat worden. Er komt een klok in beeld, waarnaar er een kudde schapen voorbij komt met een zwart schaap, dit beeld vervormd in een groep arbeiders, die een mensen stroom van en naar hun werk lopen. Het zwarte schaap is een synoniem voor de gene die zal afwijken van de massa.

De hoofdrol speler in dit verhaal is geen persoon die het hef in eigen handen neemt, maar meer iemand die reageerd op het geen wat hem overkomt. Beide proberen in alles hun hoofd boven water te steken

De manier waarop de boodschap verteld wordt, en hoe beide hoofdfiguren met elkaar omgaan, zorgde ervoor dat een te vrede glimlach op mijn gezicht kwam. Zoals ik al aanhaalde, geeft deze film geen boodschap over: "het hef in eigen handen nemen", nog komt het met een droom of visie op het leven. En echter schets deze film een kant van het leven wat heden daags nog steeds bestaat. De film is geïnspireerd door het Fordism. De manger die zijn personeel bespioneerd (denk maar aan de scene op de w.c.). Telkens wordt de machine harder gezet.
Het top punt in de film is de Geen lunch-tijd eet machine.
In de tijd dat dit uit kwam, werd chaplin door bepaalde kritici bekeken: als een communistische sympisant. Men vond dat dit een kritiek op het vaderland was. De film is een grote parodie op de depressie van de jaren 30. Zoals ik al zei geeft Chaplin geen antwoord om hiermee om te gaan. Linkse partijen hoopten op een collectief, terwijl rechts partijen het zagen als onvaderlands. In de film kan niet echt gesproken worden van een oplossing of een suggestie.

Nergens in de film wordt er een politiek systeem gepromot of een sociaal systeem. Justitie, kinderbescherming beide worden als onpersoonlijk geschets. De hoofdfiguren lijken eigenlijk 2 individuen die proberen te overleven en geluk te vinden in een langzaam desctrutieve omgeving. De film verheerlijkt niet de ongelukkige en vrije zwerver (tramp) en zijn metgezel. Zoals ik al schreef: Chaplin laat in zijn character iemand zien die alles het overkomt. Beiden proberen te overleven en geluk te vinden.

Voor de gene die iets meer willen weten over de sociale theorie
Een leuke Essay over dit meesterwerk

3e 5* voor Tarkovsky is nu dan ook een feit.

Tarkovsky schept hier zijn persoonlijke renaissance, en Nostalghia ligt inderdaad zoals velen op merken in een lijn met Zerkalo. Maar is ter gelijk een collage van al zijn eerdere films. Nostalghia is een minimalistisch film. Niet het zelfde minimalisme als Jarmusch, maar minimalisme zoals alleen Tarkovsky het in beeld zou kunnen brengen.
Hij schept een sfeer als een schilderij van een Italiaanse-meester uit de renaissance. Zoals de Italiaanse renaissance een artistiek verlangen was naar de Griekse oudheid, is Nostalghia een verlangen naar het vroegere Rusland. Dit 'verlangen' wordt niet op een romantische manier in beeld gebracht. Tevens is het ook geen gedramatiseerde verfilming van traumatische herinneringen. Tarkovsky brengt een nostalgische gevoel in beeld naar een tijd, zoals hij ooit was. Zoals bij alle grote kunstwerken: kan de kijker zich op zijn eigen manier identificeren met de creatie van de kunstenaar, los van het tijdperk, waarin het gemaakt is.

Er zijn weinig regisseurs die zo knap en subtiel rationele elementen en academische experimenten weten te combineren met emotie. Waardoor er een nieuwe kunstvorm ontstaat. 'Beeldende poezie' is misschien de uitdrukking die het beste aansluit bij dit meesterwerk. Maar laat ik wel zeggen: deze uitdrukking dekt de lading niet volledig!

Een prachtig meesterwerk!!!!

De 4e 5* bij Tarkovsky is dus nu ook een feit. Ik heb er lang over nagedacht maar deze verdiend zeker niet minder. Wederom een prachtige film. Echter is deze juist zijn meest angstige maar ook sensationele film van allemaal. Tarkovksy was tijdens het maken van de film al ziek. En hij is natuurlijk niet lang er naar overleden.
Deze film is een reflectie op het leven en dood. RamonK heeft in een van de aller eerste berichten uiteen gezet waarom Tarkovsky deze film maakte en welke emotie er ten grondslag ligt aan dez film.

Ik zat letterlijk de gehele film op het puntje van mijn stoel. Wat een pracht, maar ook zo duidelijk een eer betoon aan Bergman en de europese manier van filmen, wat me ook een paar keer aan Angelopoulos zijn stijl deed denken.

Tarkovsky is en blijft een zeer eigenzinnige filmmaker en gelukkig laat hij in deze film zien, dat hij de 'van Gogh' is van de filmgeschiedenis.

Dit is van Tarkovskys laatste film over leven en dood vlak voor zijn dood en ook de laatste die ik van hem moest zien. En ik kan concluderen dat Tarkovsky zonder enige twijfel tot de top 3 beste regisseurs uit de geschiedenis behoort.

Allen heeft voor deze film goed naar Felline gekeken. Een erg leuke film en verdient dan ook niet voor niks een dikke 4*. Prachtig emotioneel sprookje.

Waarom is deze film realistische omdat het slecht af loopt met gebruikers? Loopt het altijd slecht af met gebruikers?
Ik denk dat men (de anti drugsbrigade, zoals cda en co) je graag willen laten geloven dat het zo is. Alleen is de realiteit helaas anders.
Zo, word je niet direct verslaafd aan heroïne en is er goed af te kicken van heroïne.Niet elke drugsverslaafde eindigt in de goot en "steelt de tv van zijn moeder". 90% heeft gewoon een normale baan en weet men vaak niet eens van dat ze verslaafd zijn.

De film laat juist op een hele subtiele manier een dubbele moraal zien. De kleine hintjes naar een dubbel moraal zijn prachtig verweven in het verhaal (zoals: de seksverslaving van van de dealer. De narcistische idealisatie van de moeder, wat zich uit in een vorm emotionele isolatie). Deze dubbele morele aspecten worden centraal gesteld in de relaties die de hoofdpersonen hebben. Drugs is de katalysator wat de ondragelijke emotie van de individuele maatschappij in stand houd voor de hoofdpersonen. Alle vier bewandelen ieders hun eigen individuele weg. Op dit pad worden ze opgeslokt in een extreme vorm van eenzaamheid en isolatie. Aronofsky laat de maatschappij van de film als een reflectie van op het leven van de vierterug zien. de broeder die gokverslaafd is etc
De 'gezonde' maatschappij is net zo hard en kil als het leven wat de hoofdpersonen lijden. Aronofsky laat dit heel mooi zien met grauwe scene's en bijv: botte verpleegkundigen. Er ontstaat er een parallel tussen de hoofdpersonen en bijfiguren.
Hierdoor functioneren de hoofdpersonages ook als een reflectie voor de maatschappij. Hun aftakeling laat het kille emotionele klimaat van de wereld zien. Er is een splitsing gaande: Een wereld met drugs of zonder drugs. De vraag is alleen waar ben je "beter af'....... Een ding laat Aronofsky heel duidelijk zien: "de wereld is vol verleiding en verslavingen".

Requiem of a dream is een prachtig surrealistische drama, met een diep gevoel voor dubbele morele kwesties en uitkomsten.

Laat ik gelijk met de deur in huis vallen: dit is mijn minst favoriete Tarkovsky die ik heb gezien (moet alleen Sacrafice nog zien) En tergelijk de eerste die ik na stalker heb geprobeerd, maar door omstandigheden had ik hem nooit afgezien. Dus vannacht ben ik er helemaal op nieuw aan begonnen. Ik geef de film 3,5* en op WiW een 7.0, Maar zou ik ook een 3.0* kunnen geven en een 6.8 op WiW, dit ligt er aan of de positieve gevoelens over de film morgen ook beklijven.

Ik had hoge verwachtingen van deze film, heel erg hoog. Maar dat heeft elke tarkovsky gehad sinds de aller eerste kennismaking. Eigenlijk hebben ze het allemaal waargemaakt. 1 heeft het geschopt tot top 10 film (Zerkalo), 1 staat te springen om die zelfde plek in te nemen (Nostalghia). Een ander denkt bij zich zelf ik zou er ook niet verkeerd staan, en is verzekerd van een top 30 plek (Stalker).Weer een ander wringt al bijna 3 jaar in mijn geheugen dat ik hem te laag heb beoordeeld met 4* (Andrey Rublyov). En Ivan is gewoon een erg leuke film.
Hierom vind ik dat ik best hoge verwachtingen mag hebben van Tarkovsky .

Ik voel (wonderbaarlijk) de behoefte om uit te leggen waarom ik deze 'maar' 3,5* geef. Kort samen gevat deze mist voor mij: Tarkovsky. Dit klinkt misschien erg raar. Maar groten deels van de film (het begin en laatste 45 minuten niet) mis ik dat gevoel wat Tarkovsky zo goed weet op te wekken. Zonder zoveel te willen vertellen, juist zo ongeloofelijk veel juist weten te vertellen en duidelijk te maken. Op een niveau dat ratio en basis emoties het niet begrijpen, en toch begrijp en voel je precies wat hij bedoelt en naar toe wil. Solyaris weet een paar keer dat gevoel op te wekken, maar slaagt er uit eindelijk in om heel lauw over te komen.
Tijdens Solyaris had ik een paar keer het idee: Andrei wat heb je toch voor een haast. Soms mooie shots (dit typische Tarkovsky element zijn in de latere films nog vele malen mooier worden!!!) worden dan heel abrupt afgebroken. Er mist dat stukje proza, wat zijn andere films juist tot een van mijn favorieten laten behoren.

Wat je echter wel heel goed kunt zien, deze film laat juist zien wat er allemaal gaat komen, en dat maakt hem juist leuk. Het ligt denk ik ook niet aan solyaris dat ik wat mis en wat negatief overkom. Het komt meer door de andere films en vooral die latere. Deze overtreffen Solyaris, zoals Messi de gemiddelde ere divisie speler overtreft.

Wat een heerlijk sfeervolle film. Monotoon maar te gelijk zo charmant. Ondanks er 'niks gebeurt' verveeld de film geen seconden. 90 minuten lang weet de film te verwonderen. En waarmee vraag je? Geen idee!!!

Niet vaak heb ik het gevoel te willen applaudisseren voor een film van enthousiasme. Maar heel even had ik dat gevoel hier.
Gewoon een prachtig deze film!

Heb hem gisteren "toevallig"gezien. Een erg mooi portret van het bekende gezegde: See no Evil, Hear no Evil and Talk no Evil. Het is een bekend verhaal zoals er vele drama’s zijn geschreven maar op een prachtige manier verteld.

Een politicus, Servet veroorzaakt een dodelijk ongeluk en slaat op de vlucht. Hij maakt een compromis met zijn chauffeur Eyup (gespeeld door: Yavoz Bingol) en laat deze voor de misdaad op draaien en geeft hem een som geld. Ze spreken af dat de zoon van Eyup, Ismael (Ahmet Rifat Sungar) zijn salaris krijgt door betaald als hij in de gevangenis is. Als Eyup in de gevangenis zit, komt Ismael op een dag thuis, in elkaar geslagen en verteld zijn moeder dat hij geld nodig heeft voor een nieuwe auto. Zijn moeder, Eyup’s vrouw, Hacer (gespeeld door Hatice Aslan) besluit om Servet het geld te vragen. Servet maakt van de kwetsbare situatie gebruik en begint een affaire met Hacer. De verhouding wordt ontdekt door Ismael. Wanneer Eyup uit de gevangenis komt wordt de spanning tussen de 3-gezinsleden groter en groter.

Alle 3 de gezinsleden spelen ieders een prachtige rol. Sungar speelt hartverscheurend sterk als de eenzame zoon, die zijn eigen problemen heeft, maar hier niet uit komt, en tegelijk tussen zijn ouders in staat in hun problemen. Ondanks Bingols weinige woorden maakt hij veel indruk in de film. Door zijn donkere uitstraling, en gewelddadige temparament domineert hij op een subtiele wijze vele scènes. Aslan heeft een prachtige rol als de verliefde en wanhopige vrouw en voert een lijdraad voor de karakters. In haar geluk als in haar wanhoop en verlies. Sleurt ze de personages mee. Het knappe vond ik dat ze alle drie hun beurt krijgen om te schitteren. Elke speler heeft zijn en haar moment om zijn starring rol te vervullen. Tegelijker tijd spelen de andere karakters een ondersteunende rol en versterken de personages elkaar continue.

Ceylan heeft van Uc Maymun een prachtig visueel document gemaakt. De dodelijke stiltes worden met mooie lange shots in beeld gezet. Hierdoor geeft Ceylan de kijker de tijd om te wennen aan de spanning die voert tussen de hoofdpersonen. De kijker kan niets anders dan meegevoerd worden in het drama. De schoonheid zit hem in de subtiele details zoals een oogcontact tijdens de oplopende spanning tussen Eyup en zijn vrouw Hacer. De donkere, maar wanhopige blikken van Eyup om grip (of begrip, dat weet ik niet goed) te krijgen op te situatie.

Dit alles maakt Uc Maymun tot een indrukwekkend drama. Wat een ieder zeker een keer gezien moet hebben.

al met een al een film, die veel inpact maakt maar die toch erg tegenviel. Ik vond het karakter wilbur opzich leuk, maar zeer slecht uitgewerkt. Nergens kwam hij echt tot een reflectie van zijn leven en van wat hij allemaal deed of waarom hij wel of geen zelfmoord zou moeten plegen. Toen harbour de laatste nacht met kerst thuis zou komen, liet wilbur geen liefde of respect zien voor zijn broer, ook liet de vrouw van harbour geen liefde meer zien, maar alleen maar egoisme Dit geeft duidelijk de het morele dillema dat geprobeert wordt om uit te beelden. 2 mensen vinden elkaar in een ongewone situatie (veilige Haven (harbour) Maar nergens raakt het echt het filosofische aspect van de zin van het leven, relatie, en of vertrouwen. Ik vond het meer de gehalte hebben van een chicklit. Harbours vrouw valt uit het niets voor wilbur, en ondanks dat was die ontwikkeling zeer voorspelbaar. Haar man is ongeneeselijk ziek. Maar nergens laat men zien wat dit met haar doet, ze accepteert het vrij makkelijk, en haar emoties er omheen zijn heel vlak en bescheiden,
Dit moet dan een soort feelgood/ happy ending zijn.
Misschien vroeg ik te veel van deze film. Wat diep en etisch verhaal kon worden , werd zeer "viva, ala daphne deckersachtig" verwoord.

2*