Phobophile

De term 'horror' was absoluut van toepassing, mijn groeiende afgrijzen in aanmerking nemend toen ik begon te beseffen dat ik naar een onbegrijpelijke, pretentieuze kutfilm zat te kijken. Precies wat ik had gehoopt toen ik hoorde dat Von Trier een ‘horror’ ging maken dus.

De film gaat over complexe mensen met bijzonder moeilijke emoties. Hoe ik dat weet? Nou, dat is natuurlijk duidelijk te merken doordat de vrouw tijdens het neuken steevast in janken uitbarst. Zeer complex. En omdat een vechtpartij altijd uitmondt in neuken. En daarna weer janken natuurlijk. Een ware kermis van ingewikkelde emoties die de cinemafijnproever uiteraard op waarde weet te schatten.

Tussen de onbegrijpelijke emoties door blijft ook het horror-aspect niet onderbelicht. Al vroeg in de film zoomt L. Von Trier bijvoorbeeld, zonder enige verklaring of aanleiding overigens, in op een vaas bloemen en wordt de kijker tegelijk vergast op enge geluiden. Of wat te denken van die shot van een paar berkenboompjes in combinatie met enge geluiden. Het nut van de scènes is me nog steeds niet duidelijk, vooral omdat iedere context volledig ontbrak, maar ik moet zeggen dat de adrenaline bij mij wel begint te stromen als ik een bos bloemen of een paar berken zie.

Dan zijn er nog die geweldig uitgewerkte karakters, levensecht, wat een genie is die Von Trier toch. Kind gaat dood. Moeder gaat janken, masturberen, man slaan en dan neuken, janken en dan neuken, man slaan en dan janken… en dan weer neuken. Enfin, de gebruikelijke kost bij iemand die een kind verliest, neem ik aan.

Vader daarentegen is veerkrachtiger van geest. Hij begint al snel vol goede moed therapie te geven aan moeder. In tegenstelling tot moeder de vrouw is hij goed gehumeurd en lijkt hij zich niet al te druk meer te maken over dat incidentje met dat kind dat uit het raam flikkerde. Misschien was het een onsympathiek kind, ik weet het niet, maar hij was er in ieder geval erg snel overheen. Gaf de film wel wat luchtigs, moet ik zeggen.

Als kers op de taart was er het schitterende camerawerk. Bij wijze van cameraman had men een parkinsonpatiënt uitgerust met een shouldercam. Tjongejongejongejonge, was me dat even non-conformistisch. Echt nog NOOIT gezien. Dat die Von Trier het aandurft, zo’n stijlbreuk met zijn eerdere werk. Shouldercam, hoe komt die man erop.

Voor mij maakte het de film in ieder geval extra confronterend. Ik voelde me veel meer betrokken bij de gebeurtenissen omdat ik ‘in het echte leven’ ook altijd alles op en neer schokkend waarneem. Had dus echt het idee dat ik erbij was.

Absoluut een aanrader deze prent. Zit nog na te genieten van alle onbegrijpelijke emoties waar ik getuige van ben geweest. Niet kijken als je fobie hebt voor bossen bloemen, want dan zit er wel een heel eng shot in deze parel van een film.

P.S. Ook niet kijken als je bang bent voor stijve piemels. Dit is een film voor liefhebbers en die lijden natuurlijk niet aan die kleinburgerlijke angst voor close-ups van copulaties en erecties. In 1998 vond ik het porno-gegeven enorm vernieuwend in ‘Idioterne’ en elf jaar later vind ik het nog steeds buitengewoon vernieuwend. Ben niet zo burgerlijk dat ik dat niet vernieuwend vind ofzo.

EDIT: typo