Maikeru

De invloed die 2001: A Space Odyssey heeft op de moderne film schijnt enorm geweest te zijn. In menig interview/artikel/leerboek wordt deze film aangehaald. En vanaf gisternacht hoef ik er eindelijk niet meer over heen te lezen.

De minpunten waren voor mij:
De nadrukkelijk aanwezige klassieke muziek die niet bijdraagt aan de sfeer van de film. Hoe komt iemand erbij om bombastische klassieke muziek in een sci-fi film te spelen? Dat is vast wat de voorstanders ervan meesterlijk vinden... Maar ik vind het niet kloppen. Gelukkig wordt het de tweede helft van de film wat beter.
De lichtshow. (Of hoe ik het ook moet noemen) Inderdaad behoorlijk laag WMP niveau.

De pluspunten waren voor mij:
De sfeer wanneer er geen klassieke muziek overheen dendert.
De mooie beelden. Vooral het spelen met de zwaartekracht is leuk gedaan.
De leuke ontwerpen.

Het zit er een beetje tussenin. Maar ik geef Kubrick het voordeel van de twijfel.

4*

Ik heb er de laatste twee jaar alles aan gedaan zo min mogelijk te weten te komen over Enter The Void. Ik vind het vaak zonde om voorkennis over een film te hebben. Vooral bij Enter The Void leek mij dit belangrijk omdat ik iets experimenteels verwachtte. En niets is minder waar.

Het enige wat ik van de film wist, was dat er geflipte opening credits zouden zijn. Ik had ze al eens gezien in de teaser, en het is een leuke manier om de film te beginnen. Vooral wanneer de neon Japanse letters verschijnen wordt het echt leuk. De credits werken doordat het je meteen in de film ramt. Enter The Void voelt dan ook aan als een achtbaanrit. Op een gegeven moment zitten de personages ook in een achtbaan - dit is denk ik geen toeval.

Na de credits komen we in het perspectief van Oscar terecht. Dit heb ik de laatste jaren vaker gezien - (Rec, Cloverfield, Blair Witch etc.) maar ik denk nog niet eerder op deze manier. Want in plaats van 'de camera' te gebruiken als personage, zitten we nu echt in het hoofd van het personage. Als Oscar knipperen we, denken we, hallucineren we, en zien we ons in de spiegel. Uiterst realistisch gedaan.

Noé speelt duidelijk met perspectieven. Nadat ik de film had gezien voelde ik een soort bewustwording van perspectief. Want tijdens de film raak je zo erg gewend dingen uit iemands anders ogen te zien, dat je uiteindelijk moet wennen aan je eigen perspectief. Opeens voelde ik me bewust van alle perspectieven van mensen om mij heen. Echt een vervreemdend effect dat een van de belangrijkste visuele experimenten is in de film.

In het eerste half uur van Enter The Void wordt de basis gelegd voor de rest van de film. Alex legt ons uit wat er in het 'Boek Van De Doden' wordt geschreven over de gebeurtenissen na je dood. Wanneer Oscar dan ook daadwerkelijk dood gaat, begint een visuele trip langs de gebeurtenissen die het boek beschreven heeft. Vanaf dit punt zweven we door het verleden van Oscar, het heden, en de gebeurtenissen na zijn dood in Neo-Tokyo. Hiervoor leent de manier van filmen die we kennen uit Irréversible zich perfect. We zweven langs de gebeurtenissen als geesten. De horror hiervan is, is dat we geen enkele invloed kunnen uitoefenen.

Tijdens de uitleg over de dood wordt er verteld dat wanneer je dood gaat je richting een soort licht beweegt. De meeste mensen blijven zich vastklampen aan de wereld, waardoor ze telkens in een vicieuze cirkel terecht komen; reïncarnatie. Voor Oscar is het enige wat belangrijk is in zijn leven Linda. Dit is belangrijk voor het verhaal omdat hij daardoor zich blijft vastklampen aan het leven. Wat eerder werd gezegd over 'goedkope dramatiek' voelde bij mij helemaal niet zo. Het verhaaltje paste in het geheel van de film. Verder ging ik er erg goed in mee door de manier dat het verhaal verteld wordt. Je bent in de film als het ware Oscar.

Doordat in het begin de rest van het verhaal al wordt uitgestippeld, weet je in principe al bijna alle gebeurtenissen. Het einde was dan ook absoluut geen verassing. Toch stoorde dit mij gek genoeg niet. Want na de dood van Oscar kon ik niets anders dan mee gaan in de psychedelische trip door het hiernamaals. Dit was namelijk echt een film die ik ooit zou willen zien of maken. Een reis die nooit eerder iemand heeft kunnen navertellen, een trip over een van de grootste vragen in het leven. En het is niet zo dat ik geloof in de ideologie die Noé mij laat zien, maar het voelt echter wel zó realistisch aan.

Technisch gezien is Enter The Void dan ook onovertroffen. Het prachtige inventieve camerawerk, de overweldigende kleuren, de perfecte sound design (Dat geluid bij het vliegtuig was echt vet!) en de overweldigde sfeer dragen allemaal bij om de trip aannemelijker te maken. Door de technische perfectie van Enter The Void geloof ik in de vertelling.

Toch heeft Enter The Void hier en daar mankementen. Ik was soms niet helemaal overtuigd van Paz de la Huerta. Ze is niet de beste actrice denk ik, want als ik naar de jonge Linda kijk, heb ik alle vertrouwen in Noé's acteursregie. Verder is de film lang, en meestal hou ik niet zo van lange films. En het is ook maar de vraag of je goed genoeg met de film meegaat dat deze lengte niet stoort. Ik stoorde mij niet aan de speelduur omdat ik volledig mee ging in de trip. Ik kan dit waarschijnlijk beter beoordelen wanneer ik de film herkijk. Persoonlijk denk ik dat er nog meer dan genoeg zal zijn om te ontdekken aan Enter The Void.

Voor mij is Enter The Void alles dat ik gehoopt had. Audiovisuele perfectie, met een onderwerp dat mij heel erg aanspreekt. En zoals Mochizuki al schreef missen soms de gebruikelijke spanningsbogen. Maar ik denk dat Noé Enter The Void meer bedoelt als een soort psychedelische trip langs sferen en gevoelens. Zo heb ik de film meer ervaren als een soort ambient; waarbij Noé meer bezig is met het creëren van soundscapes dan met liedjes en composities. Ik kon er in elk geval van genieten. En hoewel Enter The Void misschien niet perfect is, is het nu al een van mijn favoriete films. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om hem weer te zien.

5* + een voorzichtige plaats in mijn top 10.

Film die voor mij eigenlijk op geen enkel vlak werkt. Ik snap eigenlijk ook niet helemaal hoe ik de film moet interpreteren. Want je hebt een behoorlijk dramatisch gegeven, die alle personages als behoorlijk dramatisch ervaren, maar dan met een soort luchtige komische saus eroverheen gegoten? Het voelt voor mij heel tegenstrijdig aan. Ik kon er de lol niet van inzien en het kon mij ook niet raken.

Ik stoorde mij aan de overheersende muziek. Ik stoorde mij aan het script dat enorme 'dramatische' sprongen maakt. Ik stoorde mij aan het acteren van de jongen, het meisje en de vader. De moeder vond ik wel goed acteren. Jammer alleen dat geen van de personages geloofwaardig is.

1.5*

Typische mangaverfilming.

De film begint met een man die achtervolgt wordt in een bos. Hij probeert te schuilen in een verlaten huisje, en wordt belaagt door vampieren. Zijn redder in nood begint de hoofden van de vampieren te verpletteren met een boomstam. Echt een top begin.

Daarna worden we geïntroduceerd met de hoofdpersoon van de film, Akira. Samen met zijn vriendjes besluiten ze naar Higanjima te gaan om zijn broer te zoeken. Helaas gaat het vanaf dat punt bergafwaarts. De vriendenclub is niet bijster interessant, maar met name Akira wordt een erg vervelend personage. Als je het begin van de film ziet verwacht je toch echt een ander soort film... veel meer extreem.

Want helaas blijkt Higanjima een erg standaard manga verhaaltje te zijn. Het is geen horror... Ook geen komedie. Ook geen drama... Ik zou het eerder scharen onder het genre 'avontuur'. De vampieren zijn alles behalve angstaanjagend. En de manier dat deze film gebracht wordt werkt gewoon niet. Hier en daar een leuke badguy, of iets lachwekkends... Maar eigenlijk niets om echt naar uit te kijken.

2*

Nog bijna verdrongen...Dat CGI-beest...

Een van de slechtste films die ik ooit heb gezien.

Niet serieus. Niet grappig. Niet spannend. Niet origineel. Niet mooi gefilmd. Lelijke art design. Flutverhaal. Lelijk. Incorrect.

Een prachtig concept, met een vreselijke uitwerking.

0.5*

In plaats van deze avond te kijken naar 'Gone Baby Gone', heb ik toch maar besloten deze op te nemen om een review te schrijven over Irréversible. Een review die ik al veel te lang uitstel. Maar nu ik de film weer vers in het geheugen heb, wordt het maar eens tijd. Mijn waardering voor deze film blijft dan ook maar groeien...

Irréversible maakt gebruik van uiterst experimenteel camerawerk. Een bijna constant bewegende camera die zich langzaam voortbeweegt langs de gebeurtenissen. Op deze manier zijn de cuts tussen scenes erg natuurlijk, en ik vind het uiteindelijk een geslaagd visueel trucje. De camerabewegingen lijken mee te gaan met de emotie en sfeer van de scenes, waarbij de camera op een gegeven moment zelfs een soort hartkloppingen nabootst. Erg knap en uniek camerawerk.

Het geluid, en dan vooral die akelige lage herhalende toon, creëert telkens weer de geschikte sfeer. Die extreem lage toon (28Hz) zorgt schijnbaar ervoor dat men zich onwel en misselijk gaat voelen - uiteindelijk een erg geslaagde sfeermaker. Deze film heeft dan ook een uitgebreid palet aan sferen. Hels, opgefokt, vertederend, jolig....

Ik vindt het knap hoe met deze sferen is gespeeld, en wat voor psychologisch effect het omdraaien van de film heeft. Op het ene moment zitten we in de tunnel naar een van de bruutste, meest realistische, harde, nare scènes te kijken in de historie van film, waarna we terecht komen op een gezellig feest waar twee personages zitten te grappen. Dit voelt dan opeens zo irrelevant, omdat je nog steeds de beelden van de verkrachting in je hoofd hebt. Maar langzaam wordt je dan toch meegezogen met de sfeer van het feestje, en de verdere gebeurtenissen. Tot het flikkerende licht aan het einde van de film je maar al te goed herinnert aan het begin van de film, oftewel het einde.

Ik genoot van de rood/oranje kleuren in het duister, maar ook de belichting bij het feest was erg goed gedaan. Leuk waren die visuals bij de trap. En gelukkig kon ik op het einde weer opgelucht ademhalen bij de scène in het gras. Prachtige kleuren.

Wanneer ik probeer te denken aan kritiek op deze film weet ik eigenlijk maar weinig te verzinnen. Waar ik eerst vond dat Noé simpelweg te ver ging met zijn film, zie ik daar nu eerder een positief punt in. Mijn eigen waardering voor film verandert constant. En nu verlang ik eigenlijk steeds meer naar zulke experimentele cinema.

De film kent mooie ronde personages:

De motivaties van de personages, beginnende met de wraaklust van Marcus, opgepompt door cocaine, denkend dat hij de wereld aankan en zijn geliefde kan wreken. Pierre die eigenlijk nog steeds van Alex houdt, en ook van Marcus, en werkelijk over zijn grenzen wordt meegesleept door Marcus, om uiteindelijk tot zijn daad te komen in Club Rectum. Alex die twijfels heeft over Marcus als vader. De driehoeksverhouding tussen de personages. De baby die op een bepaalde manier de climax is van het verhaal, omdat eigenlijk alle gebeurtenissen beginnen bij de zwangerschap van Anna. Want als zij niet zwanger was geweest, had ze geen ruzie gehad met Marcus over zijn onvolwassenheid, en was er helemaal niets gebeurt.

Het is bijna niet te geloven dat Noé maar zo'n drie pagina's script had geschreven. Maar daardoor zijn de gebeurtenissen vanaf het feest denk ik ook zo veel realistischer.

Tijdens de scene in Club Rectum was er op een gegeven moment een masturberende gast die mij heel erg deed denken aan Gaspar Noé. En na de trivia op IMDB te doorzoeken, bleek het hem nog echt te zijn ook!

"Fearing that he will be labeled homophobic, director Gaspar Noé went back to the Rectum set after the main production was completed and shot a short cameo as the masturbating man. "

Het wordt maar eens tijd om tot een conclusie te komen. Audiovisueel is Irréversible een meesterwerk. De film weet een wijd scala aan krachtige sferen op te roepen. Cassel is misschien wel mijn favoriete acteur, maar iedereen speelt erg realistisch. De film weet op een unieke manier een verhaal te vertellen, en te visualiseren. Deze film weet eigenlijk alles te doen wat ik zoek in een film, en er is eigenlijk niets dat mij nog tegenhoudt de maximale score toe te kennen.

5*

Ik heb hem net bekeken, en ik was nogal teleurgesteld... De animatie is barslecht, ik ergerde me er dood aan. De acteerprestaties zijn ook vaak niet om aan te zien. Het verhaal is echt slecht bedacht, en er zit totaal geen structuur in, de superhelden zijn niet echt leuk - ze hebben niet echt leuke krachten op de onzichtbare na... Ik had juist wel wat verwachtingen van deze film, omdat ik het superheldengenre meestal wel leuk vind, maar deze was niet om aan te zien. 0,5 erbij voor de legendarische figuren, en 0,5 erbij voor de actie.

1,5*

Viel toch een beetje tegen.

De poster ziet er namelijk behoorlijk akelig uit. Maar de 'hel' die losbarst is niet eng, en daarom is de film niet echt spannend.

Er is een enorm kwaliteitsverschil met de goede horrorfilms van de laatste jaren. Het heeft een dun verhaal. Acteerprestaties zijn niet bepaald sterk. En over het algemeen gebeurt er naar mijn mening weinig écht schrokkends. Ik zag vaak te weinig van de actie.

Visueel was de film ook niet echt sterk. En de schrikmomenten waren niet erg interessant. Hier en daar een glimlach, maar voor de rest kabbelt het langzaam voort. Dit was niets vergeleken met [Rec]2 die ik daarna aanschouwde.

Kleine 2*

Met Offscreen laat Boe denk ik zijn meest innoverende film zien tot nu toe. Bijna de hele film is uit de handcamera van de protagonist gefilmd. Nicolas Bro speelt een veeleisende rol. Hij speelt in elke scene en verbeeld zijn personage met grote klasse.

Het gegeven van een handheld camera wordt nuttig gebruikt. Het hoeft niet mooi te zijn maar er is duidelijk goed over nagedacht. Mooie innovatieve shots met een boeiend gebruik van korrel, licht en kleur. Er wordt duidelijk gespeeld met het handheld gegeven, en dat komt leuk naar voren.

Toch boeit de film niet constant door het soms lage tempo. Ik denk dan ook dat ik de film een 0.5* hoger had kunnen geven als er hier en daar wat werd ingekort. De film had net wat meer punch kunnen hebben.

De film zet desondanks een sterk portret neer. Bro speelt zijn rol geweldig en Boe doet zijn ding. Offscreen is een unieke film die een toonbeeld is voor vernieuwende cinema.

4*

Niet helemaal wat ik verwachtte.

De film begint als een luchtig verhaaltje met meerdere verhaallijnen. Elk personage wordt geïntroduceerd in al z'n gekkigheid, tot dat verhaaltje een beetje rond is, en we met een volgend personage verder gaan.

Ik vond het begin erg sterk. Hier was er nog nauwelijks een plot, waardoor alles heel luchtig is en op de personages gericht. Mooi om te zien hoe personages zich gedragen wanneer ze alleen zijn, en hoe ze dingen verbergen. Ryosuke, en de band met Kotomi, vond ik het leukste om te zien. Hun band vond ik erg natuurlijk overkomen.

Parade zit visueel best aardig in elkaar. Ik stoorde me alleen soms aan een bepaald baslijntje dat herhaaldelijk terugkwam. Qua audio hadden ze wel wat meer mogen doen.

Kortom is Parade een leuke film die makkelijk wegkijkt. De personages blijven grotendeels boeien, ook al kent de film hier en daar wat inzakpunten. De uitvoering is degelijk en het plot verrassend.

3*

Hij is al geband geloof ik

Ik vond un Prophète behoorlijk goed. Maar terwijl ik de film keek kon ik niet stoppen hem te vergelijken met R. (Ook een gevangenis drama)

Deze film heeft uiteindelijk wel een totaal ander uitgangspunt. R is alleen veel grauwer en harder. Dat raakte mij wel meer.

Un Prophète is op sommige punten wel beter. Ik vond de surrealistische stukken met de man die hij vermoorde, de Chrevolet die hij eigenhandig uitmoord en de herten erg leuke toevoegingen en de film zat cinematografisch mooier in elkaar.

Het idee van de film is erg goed. Een jongen die helemaal niets heeft, en in de gevangenis zich meer ontwikkelt dan ooit tevoren. En uiteindelijk uit de gevangenis loopt met twee mercedessen en een porsche achter zich, en een vrouw en kind

Waar Un Prophète echt even de plank misslaat is de muziekkeuze. Met name het rapnummer was enorm misplaatst. Ik voelde op dat moment wel plaatsvervangende schaamte.

Voor de rest is dit een erg degelijke film. Maar indien de muziek beter geplaatst was, en de speelduur iets korter, had deze film naar mijn mening gelijk hoger gescoord. Nu moet hij het doen met een

3.5*

TIP voor mensen die deze film aansprak: R

The Social Network is een film over het ontstaan van Facebook. In eerste instantie een oninteressant gegeven want hoe onderscheidt Facebook zich van andere bedrijven? Waarom moest er nou juist over Facebook een film worden gemaakt?

In mijn perspectief heeft dit met name te maken met de populariteit. Mensen vinden dit leuk om te zien omdat ze Facebook geweldig vinden, het dagelijks gebruiken, en zichzelf erin kunnen herkennen. Helaas heb ik niet zo veel met Facebook, en vind ik dit verhaal (op deze manier) niet waardig om verfilmd te worden.

Een van mijn eerste kritiekpunten is de dramatiek. Eigenlijk was alleen de relatie tot Edouardo enigszins boeiend. We weten allemaal dat Facebook succesvol is, dus we hoeven eigenlijk nergens bang voor te zijn. De film mist spanningsbogen, en wat overblijft is Hollywood pulp.

De film zou het moeten hebben van de dialogen. En er wordt inderdaad heel erg veel gepraat in deze film. Echter is het heel vervelend als er veel gepraat wordt, en je niets voor de personages voelt. Bijna alle personages in de film zijn onsympathiek. Want, ook al zegt de film van niet, is Mark Zuckerberg een vreselijk personage.

Het uitgangspunt van de film had zich simpelweg veel meer moeten focussen op Zuckerberg. Haal de rechtzaken weg, de reutemeteut over het bedrijf, en ongeveer 80% van de dialogen - en focus op wat Facebook met Zuckerberg doet. Dat lijkt mij boeiender.

Fincher weet ook niet meer waar hij mee bezig is. Vaak tergende muziekkeuzes. En eigenlijk weinig visueel 'leuke' dingen. Het is degelijk... maar dat vind ik niet goed genoeg. Al helemaal niet als je Fincher soms erg toffe dingen ziet doen, met bv. Fight Club, The Game of Panic Room. Zoals donnie darko hierboven al zegt, het is 'gewoon' vakmanschap.

De film kijkt dus wel gemakkelijk weg. Aan het eind had ik het gevoel dat er nog veel meer zou moeten komen, maar was ik toch wel blij dat er niets kwam. The Social Network mist sfeer en inhoud.

2*

Wow.

Heb deze film al een lange tijd op de (virtuele) plank laten staan, en vraag me niet waarom. Een film die enorm onder mijn huid heeft weten te kruipen. Dit kwam door het realisme opgewekt door een prachtige cinematografie ingevuld met de meest menselijke personages. Het is een gegeven dat ik steeds vaker tegenkom; het gevoel dat ik niet meer naar een film kijk. Dat ik zelf de puzzelstukjes van wat ik te zien krijg moet invullen naar mijn eigen interpretatie. Misschien is dit niet enorm van toepassing bij het simpele verhaaltje, maar zeker bij de verhouding tussen de personages. En ik begin dit steeds beter te waarderen.

De shots zijn magnifiek. Shots die perfect gesynchroniseerd zijn op elkaar. Vaak shots die weinig lijken toe te voegen, maar toch kloppen, passen, en een dromerige sfeer weten te creeeren...

Waar ik wel negatief over ben is het geluid van de film. Het gitaardeuntje werkte, en het was een enorme opluchting bij de aftiteling het complete nummer te horen. Maar in tegenstelling tot de beelden was het geluid soms erg zwaar afgekapt naar een andere geluidsstroom. Verder mocht er van mij wanneer er buiten werd opgenomen wel een windfilter worden toegepast. Ik begrijp dat de wind een keuze is, en het draagt bij aan de sfeer, maar soms stoorde het.

Ik vraag me af hoe een script van zo'n film er uit ziet? Want qua verhaal en dialoog heeft de film weinig om handen. Het lijkt mij in elk geval logisch dat deze film niet werd geproduceerd vanwege het geschreven script. Want hoe zou je zo'n verhaaltje nou 'aan de man' krijgen?

Maar goed. Ik sta nu wel te trappelen om Tokyo.Sora te zien.

En bijna vergeten te vermelden: Aoi Miyazaki

4.5*

Net deze nieuwe Tsukamoto mogen aanschouwen... En het is inderdaad wel teleurstellend.

Het is ten eerste echt een bedroevende keuze geweest om de film in het Engels te draaien. Het voelt erg geforceerd en kunstmatig aan. Bovendien is de uitspraak van menig Japanner storend. Ik snap echt niet wat Tsukamoto hiermee probeert te bereiken, want overstappen naar een internationale markt is denk ik niet voor Tsukamoto bedoelt.

Wat mij goed mogelijk lijkt is dat Tsukamoto niet genoeg geld kon krijgen in Japan, en op die manier een Amerikaanse co-productie heeft plaatsgevonden. Dit zou in elk geval het script verklaren want ongeveer alles wordt de kijker voorgekauwd. Er is totaal geen ruimte voor eigen interpretatie.

Visueel is The Bullet Man nog wél Tsukamoto. Hij heeft de korrelige zwart-wit stijl van de eerste Tetsuo ingewisseld voor scherpe digitale plaatjes. Met name van de stadsbeelden en de beeldenstromen kon ik goed genieten. Ondersteund met een zware industriële soundtrack is het audiovisueel goed in orde. Toch moet ik zeggen dat Tsukamoto nergens iets nieuws lijkt te doen, en voelt het soms wat te 'clean' voor een cyberpunk-film.

Over het algemeen is Tetsuo: The Bullet Man geen geslaagde film. De film is niet erg sfeervol, mede door de verwesterde keuzes, en weet eigenlijk niets toe te voegen aan de eerste Tetsuo. Ondanks de grote minpunten keek het aardig weg en was het audiovisueel typisch Tsukamoto.

2.0*

Gisteren bij het IFFR gezien, en het heeft een verpletterende indruk op mij achter gelaten.

De introductie zet gelijk de sfeer van de film; het voelt koud, hard, eenzaam, mysterieus, maar bovenal realistisch aan. De film zijn sfeer en realisme (die naar mijn mening nauw samengaan) zijn voor mij de speerpunten waarom ik dit zo'n geweldige film vind.

De sfeer ontstaat voornamelijk door de sublieme beeldvoering en het perfecte geluid. De arena van oneindige kille natuur had bovendien niet beter gekozen kunnen worden. Door de film heen zit sporadisch functioneel excessief geweld. Functioneel omdat het de harde kille omgeving representeert. Het actie-element van dit geweld is echter niet tekenend voor de film; het is absoluut geen actie film. De film is getekend door leegte en wanhoop. Mensen die blind vasthouden aan hun geloof terwijl dit hun helemaal niets kan geven. Deze film is hard, en dit voel je.

De beeldvoering is fotografisch mooi. Zelden zulke prachtige beelden gezien in een film. Het deed mij qua beelden soms wel denken aan The Return van Andrei Zvyagintsev. Maar Valhalla Rising heeft uiteindelijk visueel nog meer indruk gemaakt dan The Return. Een prachtig shot dat ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen is wanneer de laatste Christenen op de berg wordt achtergelaten, en je zijn laatste momenten ziet terwijl hij uitkijkt over het niemandsland. Prachtig!
De timing van deze film is geniaal. Geen shot is langdradig, en elk shot is uitermate functioneel.

Wat al eerder is gezegd stoorde ik mij in het begin wel aan het Engels. Ik had inderdaad liever een Scandinavische taal gehoord, want dit leek mij typerender voor de film. Maar naar mate de film vorderde nam ik dat maar voor lief. Mierenneuken noemen we dat. (Ook al kon de 'Shut the fuck up' naar mijn mening ook niet)

Alle acteurs zijn goed gecast, en doen alles wat zij moeten doen. Mads Mikkelsen kan ik eigenlijk in elke film wel waarderen; het is een geweldige acteur en een belangrijke toevoeging aan de film.

Valhalla Rising is uniek, en ik kan het dan ook niet echt met veel andere films vergelijken. Want hoe deze film sfeer creëert heb ik nooit eerder ervaren. Ik had geen voorkennis van deze film, en toch hoge verwachtingen. Mijn verwachtingen zijn vernietigd en op dat ene kritiekpuntje na is dit voor mij een perfecte film die ik gauw weer ga zien. Zodra ik weer een top-10 aanmaak zal dit hoog scoren.

5*

Ik snap bovenstaande reviews totaal niet, behalve dat het weinig met Perfect Blue van Satoshi Kon te maken heeft...

Visueel lelijk. De film weet niets van de visuele pracht van de poster over te brengen. Shots worden vrij willekeurig gekozen zonder gevoel voor diepte of esthetica. Die kleurlampjes. Scènes worden vaak extreem lang uitgesponnen waardoor de spanning ver te zoeken is.

De audio... Naast alle vage popnummers die met name in het begin werden gedraaid werd ik knettergek van het herhalen en herhalen van de titeltrack. Ik begrijp dat het belangrijk is in de film maar de tijd die alleen dat nummer inneemt is immens. En dan soms maar wat random shots van de omgeving en wat eendjes die in het water dobberen.

Het plot is achterlijk. Eigenlijk zegt dat alles.

Ik heb het gevoel dat de makers zeker iets wilden doen met Kon's versie. De film lijkt een sfeer op te willen roepen als Kon's versie maar doet daar audiovisueel absoluut niets mee. Wat daardoor overblijft is een hele scheve film waar ik mij van begin tot eind aan heb geërgerd. Wanproduct.

0,5*

Ik was gisteren wat moe, en begon Three Times te kijken voordat ik ging slapen. In het eerste verhaaltje gebeurt in principe weinig. De chemie tussen de personages vond ik echter wel erg sterk. Ik genoot van de sfeer. Rain and Tears had van mij niet gehoeven... 3*

Het tweede filmpje was waar ik gisteren in slaap viel. Ik werd wakker bij de eindcredits.

Vandaag wederom een poging gedaan. Maar wederom viel ik bij hetzelfde stuk van de film in slaap. Het tweede filmpje weet mij telkens in een soort trance te brengen. Mooie sfeerbeelden met wat pianomuziek. Maar verder weet ik niet wat ik ermee aan moet. De vertelvorm werkt niet voor mij. 1*

Gelukkig werd ik wel wakker voor het laatste deel. Het laatste filmpje vond ik het fijnst. Zou het contrast kunnen zijn met het tweede filmpje, maar er zat in elk geval meer drama in dit verhaal. Vond het optreden een van de mooiste scenes. Qi Shu heeft een enorm realistische manier van acteren, zelden eerder iemand zo natuurlijk zien spelen. 3.5*

2.5*