Eaten Alive (1976)

Ondanks dat het gebruik van gekleurde verlichting (overwegend rood) en het overmatige gebruik van de studio-rookmachine, de film nog enige sfeer geven was deze tweede film van Tobe Hooper verder maar een gebrekkige, niet effectieve horrorfilm. Deze en TCM hebben wel gemeen dat ze beide losjes zijn gebaseerd op een echte moordenaar; hier was het Joe Ball. En met een hotel en een gestoorde eigenaar had het zowaar trekjes van Psycho (1960) Echter weet Tobe Hooper zijn acteurs blijkbaar niet goed in de hand te houden want Neville Brand als Judd, is verbazingwekkend irritant, hij mompelt en bezorgt zichzelf vaak demente monologen. William Finlay, maakt het zelfs nog gekker, is steeds bezig met vreemde hand bewegingen en blaft als een hond naar zijn vrouw. Tergend waren ook de constante close-ups van het meisje dat steeds schreeuwde. Het zegt waarschijnlijk genoeg over de film als de beste uitvoering komt van de acteur Robert Englund, (Freddy Krueger) en dat terwijl hij nu niet bekend staat als het grootste acteertalent. Tja en als de meeste horror moet komen van een stuntelde Neville Brand met een zeis en een grote plastic krokodil, werd ik best teleurgesteld.

De moorden zijn wel aardig goed in beeld gebracht, maar voor de rest vond ik het nogal traag.

Cinema Speculation #17

‘My name is Buck and I’m here to fuck’

Nog een Hooper waar Tarantino best enthousiast over was. Hij stal niet voor niets de openingszin.

Elke opvolger vannDe Texas Chain Saw Massacre kan enkel tegenvallen, de lat licht te hoog. Maar toch weet Hooper weer een geweldige groezelige sfeer neer te zetten en mag Neville Brand ditmaal zelf de hoofdrol spelen. Dat doet hij met verve! Gewapend met een grote zeis lijkt hij constant in de war. Marilyn Burns mag ook weer doen waar ze goed in is. Angstig kijken terwijl ze vastgebonden is of gillen, wanneer ze achtervolgd wordt. Ditmaal dus door een man met een zeis.

Maar de show wordt gestolen door Robert Englund, die echt een heerlijke hillbilly meerzet.

Ook een pluim voor de regie van Hooper, want naast het creëren van een geweldige sfeer en dito horrormomenten, weet hij als geen ander om te gaan met kinderen. Ik kan me in ieder geval geen andere film bedenken waarin een vijfjarig meisje zo geterroriseerd wordt. Chapeau!

Dikke 4*

Totaal geflipte flick alleen verteerbaar voor rednecks en hillbillies die van gereedschap houden, over een psycho die zijn hotelgasten voert aan een krokodil inda midda of nowhere. Terecht overigens want de bezoekers zijn nog lijper dan de hoteleigenaar.. Soort van Psycho meets TCM.

Leuk hoor.

Alternatieve titels: De Krokodil des Doods / De Gek met de Bloedzeis. Alleen daarom al zou je deze Tobe Hooper film willen kijken, toch? En zoals andere users terecht opmerken, de film is ook nog eens behoorlijk geflipt. Nee, het is geen Texas Chainsaw, maar ik heb me geen seconde verveeld, en het was prachtig om Robert Englund op deze manier te zien.

3*

Ik kan hier toch maar weinig goeds over zeggen. Al die voormalige net-niet-sterren moeten zich toch wel even achter de oren hebben gekrabd toen ze het eindresultaat zagen, en als Steven Spielberg zich zorgen maakte over hoe Bruce eruit zou gaan zien zal hij aan de hand van déze film wel hebben beseft dat het altijd erger kan. Goedkoop goedkoper goedkoopst, en afgezien van veel vrouwelijk schoon (en onnodig bloot), een suggestieve geluidsband en een aardige scène ónder het hotel (met dank aan de jonge Kyle Richards als de kleine Angie) scoort dit alleen maar hoog op de so-bad-it's-good-but-not-really-meter.

Na 14 nog eens herzien en nu kon hij me nog minder bekoren.

Slecht uitgewerkt verhaal, loopt niet lekker en veel pover acteerwerk.

De score ligt dan wel hoog maar is vaak slecht in beeld, vaak donker gefilmd en met toch echt wel barslechte fx.

1,5*

Bezint eer ge begint. Eaten Alive straalt in alles uit dat dit een rechttoe rechtaan domme horrorfilm gaat worden zonder veel plot of subtiliteit. En dat blijkt. Met dat in het achterhoofd houdende is het nog wel een beetje te doen, het is best een maffe film met over-the-top personages. Met name Judd is een karikatuur, die al kwijlend en mompelend met een zeis rondsjouwt. Grappig om Robert Englund ook nog aan de slag te zien. Voor de rest moet je je van de film weinig voorstellen - ja, het is maf en niet echt vervelend, maar ook met een plot van niks, weinig spanning of sfeer, en ook praktisch geen gore. De krokodil in kwestie komt ook niet echt uit de verf. Niet heel veel soeps, maar toch kijkbaarder dan je misschien zou verwachten.

We zitten een beetje in een redneck context waarbij een schurftige hoteleigenaar zijn klanten intimideert met zijn zeis en er met zijn krokodil een ongewoon huisdier op nahoudt. Wie niet oplet belandt als voedingsmaal voor het beest. Erg goed of veel komt het beest eigenlijk niet op de proppen. Op dat vlak erg ontgoochelend.

Op meerdere punten vlak of zelfs zwakjes: het plot, het acteerwerk dat eerder in overdrive gaat ... Hier en daar wat bloot, maar de aanleiding ertoe was vreemd, zeker wat die knappe blondine betreft.

Meer hillbilly horror dan animal horror en dat is bijzonder jammer. De verwachtingen lagen in dat opzicht volledig verkeerd.

Chaotische productie met een plastic krokodil die af en toe door een houten muurtje wordt gesmeten en een volstrekt achterlijke Neville Brand, die de helft van de tijd compleet onverstaanbaar is. Eaten Alive had een groter budget dan de voorgangers van regisseur Tobe Hooper en met zijn talent had hij daar creatieve dingen mee moeten doen, maar hij komt uiteindelijk niet heel ver. Het acteerwerk is op die manier bijzonder slecht, maar dat kan je verwachten als de helft van je dialogen uit harde stemklanken bestaat. Het decor ziet er gelukkig sfeervol uit en Hooper doet zijn best om de camera overal in, onder en boven te krijgen, maar het eindresultaat getuigt vooral van rommeligheid en besluitenloosheid. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat men geïntimideerd raakt door zo'n rare bobo met zeis. Wel bonuspunten voor de sterke geluidseffecten en muziekkeuzes.

Werd in onze contreien halfweg de jaren zeventig uitgebracht onder de titel: “De Gek met de Bloedzeis”.

De gestoorde Judd runt een afgelegen motel in de moerasachtige buitenwijken van Texas. Hij voedt zijn gasten aan een grote krokodil die hij in een kooi achter het motel houdt. Wanneer een vader zijn vermiste dochter zoekt, komt hij Judd en zijn dodelijke geheim op het spoor maar dat komt hem duur te staan.

“Eaten Alive” is Tobe Hoopers bizarre, neongerichte opvolger van “The Texas Chain Saw Massacre”: een ziekelijk, bijna hallucinant moerasverhaal over een gestoorde motelhouder en zijn “huisdier”, een krokodil. De film heeft een eigen, smerige droomlogica, maar mist de strakke focus en rauwe impact van Hoopers eerdere meesterwerk. Neville Brand levert als Judd een over-the-top, monsterlijke prestatie. Visueel is de film opvallend rood en claustrofobisch, maar de krokodil-effecten zijn gedateerd en de toon schommelt tussen grimmig geweld en groteske komedie. Een fascinerende cultcuriositeit voor Hooper-fans, maar geen echte klassieker. 3,25/5

Sfeervolle horror.

Hooper pakt net als in TTCM een unieke locatie, waar alle horror zich afspeelt. Zo goed als in die film wordt het niet, maar Eaten Alive is een leuke horror.

De locatie in het moeras is goed getroffen qua sfeer. Lekker vuil, oud en verlaten. Een wonder dat er nog zoveel gasten langskomen. De kills zijn heftig, maar voor veel suggestie. Ook speelt de hele film ‘s nachts af, dus veel duisternis, rook en gedempte lampen.

Ik heb me vermaakt met deze oude horror. Leuk om Robert Englund te zien in zijn jonge jaren. Steelt stiekem wel de show hier, met zijn opgefokte humoristische rol.
De hotel eigenaar en de vaders die langskomen vond ik minder geslaagd. De vrouwen dienden vooral om de film het onfunctionele bloot mee te geven, hoewel het wel aanvullend werkt in dit smerige werkje.

Naar moderne maatstaven is de gore weinig aanwezig. Maar het geweld wordt effectief neergezet. De ruzies, de constante dreiging, de vechtpartijen en het geschreeuw voelen intens. Wanneer de moeder vastgebonden ligt op bed voelt dit naar. Hooper is goed in dergelijk realisme.
De krokodil zelf is minder realistisch en blijft gelukkig in het duister gehuld op zijn spaarzame momenten.

Een film met een unieke sfeer. Hallucinant, duister en groezelig. Om die redenen zal hij nog wel eens een tweede kijkbeurt krijgen.

3*