The Woman in Black 2: Angel of Death (2014)

Geen denderend vervolg op het magistrale eerste deel... Een derde deel zou nog overbodiger zijn.

Het verhaal is losjes en onsamenhangend lijkt wel... en vooral nadat ik enkele weken terug The Awakening had gezien, was dit weer een van de vele horrorfilms met een deja vu gehalte. De opsomming kennen we wel: weeskinderen + landhuis + ik zie ik zie wat jij niet ziet-dingetjes + oude vloek en zo weet je ook wel hoe de laatste shot van de film zal verlopen. En inderdaad.

Om het interessanter te maken gieten we er een WO-II thema bovenop... Waarin je kan zien dat het een overbodig thema is in de film. Het acteerwerk van de vrouwelijke hoofdrolspeelster, die piloot en dat jongetje vond ik nog wel enkele pluspuntjes. Ook die bevalling-flashback was evengoed wel sterk.

Ook het donkere sfeer wil niet echt werken... en komen de elementen die je in deel 1 deden huiveren, nogal nagekauwd op je bord terecht.

Nee... Had beter gekund. En sommige vervolgen hadden dat kunnen bewijzen.

2,5*

Zoek je een fijne horrorfilm voor jouw netflixavond? Sla deze dan maar over.

Hoe verder de film vordert, hoe irritanter hij wordt. Ik kan vaak best wel door onlogische dingen, onwaarheden of slechte verhaallijnen heen kijken. Maar dan moet de film wel meer te bieden hebben. Nou, deze bied je helemaal niks

Zonde van je tijd.

Twee sterren voor het sfeertje en de setting. Dat was nog wel OK.

Ook bij een herziening na een aantal jaartjes weet de film mij nog steeds niet te vermaken.

De sfeer is dan nog oké maar verder faalt de film op alle vlakken. Spannend weet het nergens te worden en zeer matig en rommelig verhaal.

Nee, ze hadden het lekker bij het sterke 1e deel moeten laten.

Onnodig.

Het is altijd een beetje riskant wanneer regisseurs aan een vervolg beginnen op een film die niet echt geschikt is voor een vervolg. Omdat het eerste deel de film al deed laten eindigen, besloten ze dus maar vanuit de andere kant te werken. Daarmee wil ik zeggen dat dit vervolgdeel in werkelijkheid gewoon een prequel is.

De eerste film wist destijds te scoren met de setting en een spanning die redelijk werd opgebouwd dankzij de spookachtige sfeer. Dat lijken ze met deze prequel niet helemaal begrepen te hebben. Ondanks dat er wel genoeg grimmigheid door de film heen hangt, duurt het maar lang voordat de film echt naar de eerste scenes toespringt die wel de aandacht van de kijker kunnen vangen.

Eenmaal dat gebeurt, wordt de kijker wel getrakteerd met een aantal leuke beelden. Het mag ook duidelijk zijn dat er wat centjes zijn opgespaard voor deze film. Meerdere beelden die het goedkope horrorniveau met gemak ontstijgen. Het jammere is dat deze beelden pas richting de finale echt goed aan weten te slaan. Alles daarvoor is eerder saai gebrabbel tussen uiterst oninteressante personages.

Qua horror welgeteld één moment dat er echt uitsprong qua opzet. Dat was ook zowat het enige schrikmoment dat in de film te bekennen is. Niet dat deze films het altijd vol op de schrikmomenten hadden gemikt, maar als de onderhuidse spanning zich nooit echt los kan wurmen houdt het zo'n beetje op met de pret. Jammer dat er dan nog zoveel centen aan de film zijn gespendeerd.

Mat vervolg op het reeds niet al te beste origineel. Door het fraaie production design ziet de film er indrukwekkend uit, maar inhoudelijk is het allemaal erg dunnetjes en niet bepaald eng, een paar effectieve schrikmomenten daargelaten. Na een redelijk begin zakt de film snel weg in voorspelbare en weinig boeiende toestanden. En helaas geen Slayer te bekennen op de soundtrack.

Juf Eve Parkins [Phoebe Fox] neemt samen met schoolhoofd Jean Hogg [Helen McCrory] de verantwoordelijkheid voor de evacuatie van een aantal Londense kinderen tijdens de Blitzkrieg van 1941. Hun contactpersoon Dr. Rhodes [Adrian Rawlins] brengt het gezelschap onder in het spookhuis uit The Woman In Black waar het opnieuw begint te spoken. Doelwit is Edward [Oaklee Pendergast] die niet meer praat sinds zijn ouders zijn omgekomen bij een bombardement. Een slecht uitgewerkt excuus voor een herhaling van zetten, maar Huize Drablow is bij lange na niet zo sfeervol of angstaanjagend als voorheen. Een zinloos romantisch subplot met piloot Harry Burnstow [Jeremy Irvine] helpt ook niet. Vergezocht en behoorlijk saai.