I Call First (1967)

Ik zou deze film, waarschijnlijk niet zo snel hebben gezien wanneer ie niet van de hand van Scorsese was. 'Een Scorsese liefhebber wil zijn debuut ook graag zien, dus laten we dit filmpje ook maar een kans geven dacht ik'. Niet heel veel zin, want het leek me niet heel bijzonder. Nergens op gebaseerd. Volslagen ten onrechte uiteindelijk. Want ik weet eigenlijk niet waarom dit een beetje een verloren werkje is. Hij was namelijk waanzinnig goed.

Scorsese is rauwer, speelser en losser dan ooit in zijn vormgeving. Haast uitzinnig. Alsof ie iets kwijt moest. De zwierende camera die om de personages heen draait (tijdens de flashbacks van de veroveringen van Kietel bijvoorbeeld, een briljante scene) of de karakters op de huid filmen tijdens een vrijpartij. Geweldig. Het is duidelijk een voorloper van zijn latere films. Met name Mean Streets. Deze film is minder gepolijst dan zijn latere werk, maar misschien werkt dat wel in het voordeel van Who’s that Knocking at my Door. De muziekkeuzes vind ik heerlijk. De filmreferenties vond ik leuk. De nietszeggende dialogen vermakelijk.

Ik moest denken aan Godard. Scorsese in vorm (en dat was ie hier al direct wmb) is ook erg sterk ala Godard in twee mensen op een kamer met elkaar laten praten zonder dat saai te laten worden. Ook is het duidelijk in de dialogen en de popmuziek keuzes dat mensen als Tarantino, om even een aansprekend voorbeeld te noemen, hier veel aan hebben gehad.

Ik noemde al twee gave scenes. Ik vond verder de beroving (en dan van haar eigen geld taxigeld geven waar ze nog dankbaar voor is ook), de vele stijloefeningen (freeze frames op aparte momenten) en een scene als het bergbeklimmen geweldig. Heel vermakelijk allemaal. Het is een stadsgezicht, een film over vriendschap, over een ontluikende en gedoemde liefde, maar soms ook over niks. Heerlijk. 4 sterren.