House of Usher (1960)

Deze in de herziening gegooid. Kennelijk nog geen bericht geschreven of gestemd hier. Dat is bij deze dus verholpen. Ik heb deze in een box van 3 (van de 7) Corman verfilmingen van Edgar Allan Poe. De andere 2 zijn Pit and the pendulum en the Masque of the Red Death die ook nog terug aan de beurt gaan komen. House of Usher vond ik destijds de minste van de 3 en ik denk dat ik dat nu nog steeds ga vinden. Aan de andere kant vond ik deze ook wel beter dan die 4 andere films. Zoals Noodless boven mij al aangeeft een sterke sfeerschepping en prachtige aankleding. Tempo is goed, maar het verhaal is te zwak. Met het gegeven van een vloek en waanzin had toch veel minder kunnen worden gedaan. De finale is dan ook matig.

Vincent Price zonder snor was even wennen.

House of Usher is een gotische griezelfilm volgens de boekjes. Gelukkig is het ook een die in de boekjes thuishoort want dit is een erg goed voorbeeld van hoe het moet. De film heeft een aardig tempo en weet de kijker constant te boeien. De soundtrack is simpelweg spine-chilling. Waar het een misstap begaat is bij het derde deel. Hier wordt het allemaal wat te repetitief voor zijn eigen goed.

3,5*

De sterkste momenten in deze gotische horrorfilm vallen allemaal binnen de eerste helft, waarbij een zeer aanstekelijk sfeertje wordt gecreëerd rondom het landhuis. Daarnaast is de keuze van regisseur Roger Corman om Vincent Price een relatief grote rol te geven uiteraard een schot in de roos. Alhoewel dit niet zijn sterkste rol is (melodramatische personages doen toch wat onder aan de ronduit charismatische) speelt hij meer dan verdienstelijk een mysterieuze Roderick Usher. Verder gaat Corman binnen 79 minuten op het vlak van opbouw opvallend traag te werk. Het verhaal, dat uiteindelijk te weinig om handen heeft, is alleen niet waardig aan zo'n lange opbouw. De uiteindelijke slotfase is vooral melig met iets teveel steun op goedkope effecten en mislukte sfeerpogingen. De theatraal aangezette personages die waarschijnlijk vanwege de inspiratie van Edgar Allan Poe allemaal iets te kunstzinnige dialogen kennen nemen de intrigerende aspecten van het geheel weg, waardoor ik als kijker wat op mijn honger bleef zitten. Echter, zeker voor een film uit 1960, werkt de algemene sfeer meer dan degelijk.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.

Philip Winthrop reist naar het vervallen landhuis Usher om zijn verloofde Madeline mee te nemen en weg te halen uit de verstikkende invloed van haar broer Roderick. Roderick gelooft dat hun familie vervloekt is en dat Madelines huwelijk het laatste restje van die lijn zal breken. Terwijl het huis letterlijk en figuurlijk desintegreert, escaleert de strijd tussen rede, obsessie en fatalisme.

Roger Cormans "House of Usher" is een stijlvolle Poe-verfilming uit de jaren zestig. De film steunt sterk op de broeierige sfeer, het kleurgebruik en Vincent Prices beheerste, ambiguïteit oproepende spel als Roderick Usher. Wat de film zo goed doet, is niet de schrik, maar het langzaam opbouwen van onrust: elke kamer, elk geluid en elke blik lijkt besmet. Soms is het wat melodramatisch of theatraal, maar precies daardoor krijgt het een bijna droomachtige intensiteit. Corman maakt van verval een visueel onderwerp, en dat werkt verrassend goed. Vier sterren voor deze verfilming maar vijf voor het originele verhaal van Edgar Allan Poe.

Mooie recensie! Wordt weer eens tijd om mijn Arrow blu rays te voorschijn te halen. Nadat ik eerst ze allen zo'n dertig jaar geleden op de late zaterdagavond op tv had gezien, heb ik ze een jaar of zeven geleden allemaal in één keer aangeschaft en bekeken, incl. die ene zonder Price maar met Ray Milland. Ik heb er weer zin in!