Baby Boy (2001)

Was wel wat????

het was wel een goede film

Redelijk goede film met Tyrese Gibson en Snoop Dogg.

Het verhaal sprak me aan, erg boeiend, maar net iets te lang die 129 minuten.

2.5*

Aan de ene kant onderhoudend en aan de andere kant niet echt interessant (we hebben een dergelijk verhaal eerder gezien), dit coming-of-age drama over een seksueel actieve, agressieve smeerlap, die moet leren om volwassen te worden. De Volkskrant noemde het een aanklacht tegen lamlendigheid en het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel van veel jonge zwarte mannen in de V.S. Ik denk dat de regisseur van 'Boyz N the Hood' ook een aanklacht tegen racisme heeft willen maken; de hoofdpersoon heeft geen baan en geen vooruitzichten. De acteurs spelen hun rol met overtuiging en geloofwaardig.

Uitstekende film over een jongeman die nog bij z'n moeder woont, maar al wel vader is van twee kinderen. Eén van de betere films van John Singleton die het eigentijdse leven van de jonge, zwarte man onder de loep neemt. Ditmaal focust de film zich niet op het geweld, maar op de relaties. De personages komen allemaal goed uit de verf, ook mede dankzij het goede acteerwerk.

Heb een half uurtje gekeken maar van enig degelijke conversatie is geen sprake, ja 'motherf*****' en 'bitch' lopen als een rode draad door dat half uurtje heen, noem dat maar een onderbouwende film..NOT! De moeite niet om dat verder te bekijken, laat staan er een score aan te geven, troep!

Met deze Baby Boy wou Singleton precies Boyz 'n The Hood nog eens over doen met toch een vrij ander verhaal.

Het concept blijft over overleven in een ruige buurt, maar vooral over jody's zijn liefdes leven, en zijn weg zoeken met het volwassen worden, en verantwoordelijkheid dragen.

Tyrese en co vind ik nog best goed bezig, en de film heeft een goede vibe qua sfeer is het ook heel hard genieten (toch als je voor dit genre bent)

3,5

Deze deed me wat aan de Boys N the Hood denken. Je moet wel wat van dit genre film houden want eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel in. Je volgt vooral iemand zijn leven en alles daarrond. Heb me ook met deze film best vermaakt.

Regisseur John Singleton is absoluut de juiste man voor dit soort omgevingen, maar verslikt zich met Baby Boy in een hopeloos onsympathiek, kinderachtig hoofdpersonage dat een kleine 130 minuten de tijd krijgt om de kijker te overtuigen dat hij niet een heel slecht persoon is. Vervolgens slagen al die minuten er maar niet in om daadwerkelijk te beklijven, buiten enkele aparte beelden en redelijk acteerwerk. Eindeloos lang ben je als kijker getuige van grenzeloos domme personages die zichzelf steeds verder in de problemen werken en amper de moeite nemen om er weer uit te klimmen. Al dat gedoe neemt bovendien de aandacht weg die naar diverse maatschappijkritische inslagen had kunnen gaan. Nu is het vooral een halfbakken geheel met een boeiende achtergrond en niet heel veel meer.

Hier en daar een lachje, af en toe ook enig medeleven, maar me vooral heel erg zitten ergeren aan het constante geroep en gebruik van allerhande krachttermen en uiteindelijk ook een gevoel van "tja, waar ging dit nu eigenlijk allemaal over?" Ja, een jongeman die ondanks papa van 2 kinderen bij 2 verschillende vrouwen nog thuis (bij een moeder die zelf tienermama was) woont en zijn verantwoordelijkheid niet neemt. Maar door zijn gespierd lijf nog tig dames zwanger kan maken als hij zou willen. Tegelijk. Ook al is hij nog maar 20 met dus al kind van 5 en nog een tweede. Deert blijkbaar zeer weinig.

En ze nemen ook nog liever een bedriegende man dan een slaande man (crimineel lijken ze allemaal wel). Want blijkbaar zijn dat de opties en single blijven tot zich iets deftiger aandient ook geen optie. Zo een films maken me gewoon helemaal niet vrolijk en doen het me als een hopeloze wereld aanvoelen. Als dat de bedoeling was, dan proficiat, het is gelukt. En ja, ik neem aan dat het er hier en daar gewoon nogal zo aan toe gaat. Hoe sneu ook. Maar ik trek me meer op aan hoopvolle dingen dan aan dergelijke 'rauwe werkelijkheid'.