Room 237 (2012)

Een documentaire over 1 van de aller beste films ooit gemaakt moet wel interessant zijn toch? Think again, het lijken wel dezelfde soort mensen die geloven dat Paul McCartney dood is en de film zelfs achterstevoren gaan afspelen om clues te achterhalen?
En het gaat zelfs nog zo ver dat ze zogenaamd bewijzen in deze film hebben gevonden dat Kubrick de maanlanding heeft gefaked. Ze nemen alles zo serieus terwijl het ook wel duidelijk is dat Kubrick een gevoel voor humor had en misschien die kleine aanwijzingen naar de maanlanding die alleen de grootste nerds eruit pikken met een knipoog erin heeft gestopt, het was dan ook wel lachwekkend dat ze die optie niet benoemden en er ontzettend serieus en overtuigd over doorpraten.

Alhoewel 80% van de theorieën in deze film totaal niet geloofwaardig zijn en minimaal worden onderbouwd, is de overgebleven 20% soms nog best wel interessant.
Om een paar voorbeelden te noemen, de hitler snor en de theorie over de indianen waren erg interessant. Of hoe ze in het begin van de film bijna onder een auto lijken te komen maar de scene net op dat moment stopt, was iets wat mij niet eerder was opgevallen.

Veel vergezochte crap in deze film maar tegelijkertijd ook een paar interessante invalshoeken.

2*

Qua productie is dit wel ongeveer de slechtste documentaire die ik ooit gezien heb.

Allereerst is de geluidsmix zo slecht dat je de geïnterviewden erg slecht verstaat. Ik moest de televisie op zijn hardst zetten om het te volgen. De stemmen zijn veel te diep in de achtergrondgeluiden (of wat achtergrond had moeten zijn) weggemixt zodat ze bij tijd en wijle niet te verstaan zijn.

Daarnaast komen de geïnterviewden niet in beeld waardoor je überhaupt geen idee hebt wie er aan het woord is.

Komt ook nog bij dat de beelden die je ziet vaak geen link hebben met wat je op dat moment aan verhaal hoort. Slaat soms echt helemaal nergens op. En dan de hoeveelheid beelden die eindeloos herhaald worden. Met name het shot vanuit de helikopter aan het begin van The Shining, wanneer ze de auto volgen en over een meer vliegen, komt zeker 20x voor in de docu. Of Danny die op zijn skelter door de gangen van het hotel rijdt. Het wordt allemaal eindeloos herhaalt. Waarschijnlijk hadden ze te weinig beelden om de 102 minuten mee te vullen.

Wat dat betreft hadden ze er goed aan gedaan de geïnterviewden wel in beeld te brengen. Maar wellicht dat die dit echter niet wilden gezien het feit dat de theorieën die ze aanhangen werkelijk nergens op slaan en extreem ver gezocht zijn. Oké, op wat details na. Er zijn een paar dingen die leuk zijn en je aan het denken zet maar 90% is kolder.

Wat ik bijvoorbeeld heb gemist is het feit dat wanneer je het hotel van een afstand ziet of vanuit de lucht er duidelijk geen doolhof is. Kubrick was een te groot perfectionist dat hem dit ontgaan zou zijn. Dus.... wat zit er achter? Ze hadden mij dus net zo goed kunnen interviewen. Dan had ik hier een eindeloos onnozele theorie over bedacht. En had ik er uren over uit mijn nek kunnen lullen.

Docu kon ik vrij weinig mee, hoop vergezochte lariekoek. Soundtrack wel erg sterk!

Interessante theorieën moet ik zeggen. In tegenstelling tot enkele kleingeestige voorgangers die deze documentaire hebben becommentarieerd sta ik wel open voor nieuwe invalshoeken en ideeën ook al zijn ze vergezocht. Als niemand out of the box zou denken liepen we nog met z'n allen in dierenhuiden en knuppels en woonden we nog in een grot.

Sommige ideeën zullen ongetwijfeld ver van de realiteit af staan maar andere ideeën zijn misschien wel spot on. Wie zal het zeggen? Alleen Stanley Kubrick zelf denk ik, dus mocht er een hiernamaals zijn en je komt hem tegen dan heb je in ieder geval wat gespreksstof.

Deze film ging heel snel van het vieren van Kubrick naar zilverpapieren hoeden-achtige mumbo jumbo.

Als documentaire is de film erg ondermaats. De enige beelden die niet uit Kubricks films komen zijn saai en extreem eentonig. De geïnterviewden worden niet echt getoond, dus het interesseert je niet eens wie er aan het woord is. Productioneel gezien is het meer een veredelde YouTube "analyse" door iemand die eigenlijk een totale flapdrol is.

Wanneer de beweringen zinnig zijn, is dit echter een plezierige duik in de subteksten van The Shining. Het is best leuk om al die "easter eggs" (als je ze zo kunt noemen) te zien die de filmmakers hebben achtergelaten. Dat stukje over het afspelen van de omgekeerde film bovenop de gewone film was fascinerend, ook al was het niet de bedoeling van de regisseur.

Rond het uur ging het veel te diep in samenzweringstheorie-territorium en raakte ik het spoor volledig bijster. Antisemitische boodschappen vinden in de Three Little Pigs omdat Jack Nicholson een citaat uit de film heeft geliked lijkt veel te ver gezocht. Ook de Moon Room is totale onzin.

Verdomme, nu moet ik The Shining weer gaan kijken.

Wat zo intrigerend is aan Kubrick's film The Shining, is de opgeroepen discrepantie tussen verschillende elementen. De beheersing en precisie van Kubrick's belichting, setontwerp, camerawerk en compositie contrasteren met de leegheid van menselijke emoties en het gebrek aan samenhang van het verhaal . Het acteren voelt vaak kunstmatig ( Nicholson) aan en het verhaal lijkt gefragmenteerd en vreemd. De gebruikelijke mechanismen van drama lijken verstoord, waardoor er geen vast punt is om aan vast te houden. Met wie van de personages kan de kijker zich ongestoord identificeren?

Dit mysterieus ontbrekende centrum - de onsamenhangendheid van The Shining, het gebrek aan samenhang tussen tekst en subtekst - wekt fascinatie op bij veel kijkers. Het wekt een wens op om dat ontbrekende centrum te ontdekken, om de code te kraken en de spanning van het niet-weten te verlichten.

Room 237 laat een dwarsdoorsnee van deze kijkers aan het woord die hun fascinerende subjectieve mening over de film geven. Alle zienswijzen worden beargumenteerd adhv waarschijnlijk door de maker verstopte paaseitjes.