Opening Night (1977)

Opnieuw een overrompelende vertolking van Gena Rowlands.
Zelden zo'n rauwe, doorleefde, emotionele vertolking gezien als deze !

Gena Rowlands is wederom geniaal! Een rauwe emotionele film over theater, waarin Gena Rowlands problemen krijgt met zichzelf, met ouderdom en met haar vak. Weer een mooie Cassavetes! Trouwens nog nooit iemand zo'n schitterende dronkenlap zien neerzetten als Rowlands in deze film doet. 4*

Da's inderdaad het leuke van Cassavetes en Rowlands, ze hoeven alleen maar zichzelf te spelen en je hebt een mooi werkje over de zelfkant van het bestaan .

Fantastisch sterk geacteerde film.
Ik wist wel dat Cassavetes goed was met acteurs, maar hier haalt hij het beste uit Gene Rowlands en Ben Gazzara.
Vooral het laatste gedeelte, waar Myrtle dronken het podium op moet en het er fantastisch vanaf brengt, is werkelijk top.

Ik had deze ooit eens gezien, een jaar of 15 geleden, en vond er toen niet al te veel aan. Een paar jaar geleden toch de (Britse) DVD-box gekocht en na Shadows en Faces (die ik allebei prachtig vond) deze maar opgezet. Ik kijk nu al uit de de laatste twee films in deze set!

4*

Ik ben momenteel bezig met het Cassavetes retrospectief en het zijn films die me opzuigen of uitspugen. Heel vreemd.

1) Nogal verwarrende film.
2) Ik werd ergens midden in de film letterlijk er uitgegooid door het personage van Gena Rowlands. Ik kon de expliciete verschijning van het jonge meisje niet goed plaatsen. Daardoor had ik geen houvast meer op Gena Rowlands en wist ik niet meer wat er in haar omging.
3) Aparte film dat afspeelt in het theater waar ik op een gegevenmoment niet meer wist wat film was en wat theater. Wat gespeeld was en wat écht moest voorstellen. Zoals het appartement van Gena Rowlands dat behoorlijk wat weg had van het theater.
4) Mooie gerestaureerde 35 MM Copië.
5) Toch wel benieuwd naar de andere films van Cassavetes.

Ongelofelijk, Gena Rowlands flikt het weer!

Opening Night wist mij volledig in zijn macht te krijgen, dankzij de innerlijke strijd die Gena Rowlands met zichzelf aanging om te kunnen presteren op het podium. Het voelt aan als een ware marteling om te constateren dat de grens tussen fictie en non - fictie langzamerhand vervaagt, waardoor Gena Rowlands als een waar podiumbeest het beste uit haarzelf weet te halen.

Haar spel met het publiek was fenomenaal, vooral bij het lucifermoment lag ik op de grond van het lachen, haar mimiek van selectieve verontwaardiging en vele andere emoties spraken boekdelen en waren goud waard omdat ze zich rechtstreeks leek te wendden tot het publiek, wat het geheel interactief maakte. De theaterstukken waren hierdoor het meest fascinerend. Al vond ik de spanning die er bij de crew leefden zo vlak voor een première, ook goed worden neergezet.

Opening Night is een boeiende karakterstudie geworden over een niet bestaand persoon in de vorm van een vrouw, wiens zenuwen het elk moment kunnen begeven omdat haar eigen leven een puinhoop is, waardoor het podium het enige is wat haar hoop en verlichting kan bieden in barre tijden, maar waardoor ze niet onbevangen op het podium kan staan vanwege de druk die zij zichzelf oplegt.

Op visueel vlak ziet het er allemaal best wel degelijk uit, al moet Cassavetes het voor mij vooral hebben van de ongekende acteerprestaties van zijn sterrenensemble, die een levenloos script daadwerkelijk leven geven en pijn lijden, opdat het door merg en been gaat. 4*

Dat gevoel had ik eerlijk gezegd ook, tijdens de laatste scène met Maurice (Cassavetes). Ofwel had ik het gewoonweg niet door, maar het miste wel wat kracht die elders in de film wél volop aanwezig was.

Cassavetes' films vind ik vooral interessant vanwege het prachtige acteerwerk. Alles gebeurt lekker casual, wat er voor zorgt dat het allemaal zo intens realistisch overkomt. Dit is natuurlijk ook te danken aan het talent van mensen als Rowland en Gazarra, de twee grote sterren in Opening Night.
Voorts is het verhaal bijzonder krachtig, met o.a. een focus op het mentale proces rond ouder worden wat geen enkele kijker onberoerd laat. Zeker niet wanneer het met zo'n gevoel voor tragiek gebracht wordt: een vrouw die enkel op het podium kan schitteren en tegen haar zin geforceerd wordt in de rol van oudere vrouw, een gegeven waar zij in het echte leven duidelijk moeilijk mee om kan gaan. Het dode meisje als een projectie van haar jongere zelf of als symbool van verloren gegane jeugd was een erg mooie vondst, al was het jammer dat dit naar het einde van de film ietwat verwaterde. Ook vond ik de film naar het einde toe iets te langdradig worden, de laatste 30 minuten waren eerlijk gezegd een beetje een gevecht tegen de klok.

Maar Opening Night is zoals elke Cassavetesfilm die ik gezien heb prachtig kijkmateriaal, vol doorleefde acteerprestaties en doordrenkt van pure emoties. Keer op keer genieten, en dat is bij deze Opening Night niet anders.


4*

”I thought that small talk was too small, I thought big talk was too pretentious, I thought music was noise, and I thought art was bullshit.”

Geweldige film weer van John Cassavetes. Een mooi script over een actrice, die zich bijzonder veel zorgen maakt over haar leeftijd en het bijbehorende ouder worden. Doordat ze in een theaterproductie ook zo’n soort rol moet spelen, komt ze in een soort van crisis terecht.

Laat zo’n rol maar over aan Gena Rowlands, want wat speelt zij hier goed. Ze geeft op geweldige wijze een performance neer, waarbij ze zichzelf zowat helemaal ten gronde richt, zwaar depressief oogt en zichzelf troost met alcohol en sigaretten. En ondanks dat blijft ze sympathiek en overtuigt ze iedere seconde dat ze in beeld is. De overige rollen, o.a. gespeeld door Cassavetes zelf en Ben Gazzara worden ook prima neergezet, maar sneeuwen lichtelijk onder bij Rowlands. Sowieso wordt er altijd goed geacteerd in de films van Cassavetes.

Wat deze film naast het geweldige acteerwerk zo boeiend maakt is de dunne scheidslijn tussen het toneelstuk in de film en de werkelijkheid. Cassavetes lijkt de kijker een beetje te willen bespelen en dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Ik had op een gegeven moment niet door of een bepaalde ruzie nu werkelijkheid was, of zich in het toneelstuk afspeelde. En dat gebeurde nog een aantal keren.

Het einde van de film vond ik misschien nog wel het mooist. Het toneelstuk waarbij Rowlands dronken op het podium staat, is uitermate vermakelijk en daarnaast is de performance van Rowlands daar echt fenomenaal. Het paste ook echt bij de film en ik betrapte mezelf erop dat ik echt zat te genieten op dat moment. De film had voor mij ook niet beter kunnen eindigen.

Een indrukwekkende kijkervaring dit, dat moge duidelijk zijn.

4,5*