He Liu (1997)

Niet zo indrukwekkend als Vive l'amour, maar wel een mooie film. Wederom in dezelfde stijl. Veel registrerende scenes, weinig dialoog en geen muziek. Een prettig traag verslag van hoe gebrek aan communicatie een gezin volledig stukmaakt.
Met mooie syboliek (zoals het lekkende dak).

3.5*

Heb deze film een paar jaar geleden gezien. Ik weet nog dat ik hem erg raar vond, niet zo erg geslaagd eigenlijk, maar ik herinner me dat ik echt bijna misselijk werd bij het idee zoveel nekpijn te hebben. En die scene waarin een man zeker twee minuten staat te plassen blijft me nog steeds bij als hilarisch, en de beelden staan me bij als erg mooi. In afwachting van een herziening geef ik hem dus maar 3 sterren.

Het is overigens precies (!) 1 minuut, die plas scene. Jaja, ik hou van precisie Die in Goodbye Dragon Inn is langer, misschien dat je je daarin vergist.

Overgangs-Tsai dit.

Soms komt het er wel al door. Vleugjes humor, af en toe een scherp en knap shot. Maar al te vaak drijft te films iets te vlak voort. Helpt ook niet dat ik vaak de weg kwijt was. Tsai's films zijn doorgaans wat raar, maar niet zo moeilijk te volgen. Alleen hier leek ik bij elke nieuwe scene naar een andere film te kijken. Pas helemaal op het einde werd mij vanalles duidelijk, maar dan was er al 90 minuten tergend trage Tsai voorbij.

Het potentieel is er, het komt er alleen nog niet uit. Tsai maakt voor mij films die falen zonder enkele belangrijke ingrediënten. Met name dan de humor en de prachtige shots. Hier werkt het half, wel een grote verbetering op Vive L'Amour. En daarmee was dit ook de laatste Tsai op mijn programma. Erg fijne regisseur, maar dan toch vooral z'n latere films. Verwacht er in ieder geval nog wel een meesterwerk van.

Voor deze, 2.5*

Tegenvallertje,

Het begint allemaal nog wel aardig, met mooie beelden van de rivier en van de stad. Daarna verzandt de film teveel in uitstapjes naar darkrooms en in een beeldenstroom van iemand die nekpijn heeft.

Grootste gebrek van deze film is het vrijwel ontbreken van muziek. Daarnaast ontbreekt er ook de nodige visuele flair. Iets dat The Wayward Cloud wel bezat. De film begint wel komisch. welke gek gaat er nou met een wit hemd een vuile rivier in? Alleen naarmate de film vordert verdwijnt de humor en komt de nietszeggende nekpijn. Ik zeg nietszeggend omdat het mij niet greep of aan het hart ging. De film faalt dus op meerdere vlakken, waarvan ik aan het falen op dramatisch vlak, niet zoveel waarde hecht.

Toch is het verhaal niet saai, het wordt alleen veel te eentonig om te kunnen tippen aan The Wayward Cloud. 3*

Van de eerste periode (als daar al sprake van is), maar laten we zeggen de periode toen de naam van Tsai zich nog definitief moest vestigen een van zijn mindere films.

Hoewel er veel elementen aanwezig zijn van zijn andere films kon me het hier minder boeien. Ik weet niet meer zo goed waar het aan lag, maar ik kan me nog wel herinneren dat er een hele tijd met een etalagepop in een rivier werd gekloot en dat ook mij dat op een gegeven moment wat te machtig werd en even geen zin meer had in die totale lethargie.

Maar goed een mindere Tsai is nog steeds een fijne film en veel beter dan het meeste andere dat je te zien krijgt.

Mooie nieuwe poster.

Ik vond deze film precies wat beter dan de rest hier.

Ik stond versteld van de acteerprestaties van Lee Kang Shen, en wat moet die mens afgezien hebben : De twee naaldenscenes: leken me verdacht echt, en als het zo is; respect. De scene waarin hij een "nekmassage" krijgt; in andere films doden ze zo mensen. De scene in het water.En dan nog de beste:de scene waarin hij door zijn vader een "beurt" krijgt. Echt of niet, hij blijft toch maar lekker in zijn rolletje.

Alles leek me levensecht. Ik heb nog getwijfeld om deze in mijn Top10 te zetten, maar er ontbrak *iets*.

Morgen, zondag en dinsdag, de volgende Tsai' films (What time is it There, Goodbye Dragon Inn en The Wayward Cloud).

Te experimenteel , te eigenaardig, te weinig dialogen, te langzaam: af en toe had ik het gevoel naar een mediterende filmvorm te kijken. Alle beste bedoelingen ten spijt voor mij te kunstzinnig.