Dong (1998)

Niet zo sfeervol als Tsai's Goodbye Dragon Inn of The Wayward Cloud en niet zo indrukwekkend als Vive L'Amour, maar ook zeker geen slechte film. Iets minder traag was deze ook, niet dat dat per se positief moet zijn. Het plot vind ik wel een leuk idee, had misschien iets beter uitgewerkt kunnen worden, maar toch bleef het mij allemaal prima boeien.

En ook in deze zitten net als in The Wayward Cloud musical achtige scenes, waar ik mij niet overdreven aan gestoord behalve één, die met dat *nies*- "gesundheid".

Maar goed, over het geheel allemaal prima in orde en een kleine 4* lijkt mij wel genoeg voor deze film.

Iets minder dan z'n latere film inderdaad, maar wel weer heel wat beter dan z'n eerdere (inclusief Vive L'Amour).

Het blijft een maffe vent, die Tsai. Had vandaag zin in een lange film, maar geen zin om veel tijd te verdoen. Dan is zo'n filmpje als dit ideaal. Er gebeurt geen fuck en dat erg langzaam. Gelukkig heeft Tsai zo'n geweldig droog gevoel voor humor dat het allemaal erg goed uitpakt.

Kang-Sheng Lee begin ik ook steeds meer en meer te appreciëren. Weet hier weer geweldig een goofy loser neer te zetten, zonder al te karikaturaal te worden. Het verhaaltje zelf is weird maar vaak erg komisch. Topmoment ongetwijfeld de scene die ook op de foto staat. Slaat nergens op, maar wel lachen. De muzikale intermezzos stoorden mij minder dan bij The Wayward Cloud, wat mij positief stemt bij een herziening van die film.

Grappig trouwens dat ik weer enorm veel zin heb in een nieuwe Tsai, terwijl z'n huidige nog steeds moet verschijnen in België. Anyway, geinige film dit. Vaak kunnen lachen (mi mi!) en mooie dingen gezien. Regisseur die steeds hoger op het laddertje komt te staan. Aanrader. 4 sterren.

Samen met Vive l'Amour Tsai's beste film voor mij. Wat een perfect beheerst minimalisme zonder dat het saai, vervelend of gekunsteld wordt. En ook nog humor en een hoop vertedering. De slotscene is wederom briljant, maar daar heeft hij ook echt gevoel voor, want dat geldt bijna voor al zijn films.

Eindelijk mijn eerste Tsai gezien. Verwachtte hier bijzonder veel van door vele positieve commentaren bij zijn films. Dus heb er maar meteen 3 binnengehaald: Dong, Ni Neibian Jidian en Bu San.

Gelukkig stelde hij niet teleur. Geweldig interessante film, kan mij niet inbeelden ooit iets soortgelijks gezien te hebben. De traagheid is heerlijk, maar dat had ik wel verwacht. Leuk uitgangspunt ook, wat meermaals leidde tot zeer vreemde scenes. De absurde humor die hiermee gepaard ging, werkte perfect. Schrok wel even van de muzikale intermezzo's maar ze waren zeker niet storend. Integendeel, vond het een zeer leuke toevoeging.

Een aangename kennismaking dus en nu op naar zijn andere werken.

4*

Hier bleef het 'wow- wat een prachtige film' op het einde zoek bij mij, wat bij zijn andere telkens lukte. Hij was goed, daar niet van, maar zijn andere waren beter in mijn ogen.
Leuk was wel dat hij een hulde brengt aan de Hongkongmusical van de jaren '50. Dat en de typische Tsai humor gaven een komische break aan het verhaal, wat ik wel aangenaam vond.
Toch even credits voor MiMi, de kat, ze heeft dat schitterend gedaan

Sfeervolle Tsai, veel humor, veel vertedering en soms ontroering, veel warmte en bijzonder fraai, hoopvol einde. Levens die compleet in elkaar storten, water wel waar het niet hoort en soms ineens niet waar het wel hoort, een enorme verzameling toiletpapier, een laatste winkeltje onder het appartementencomplexdat nog open is, compleet met flikkerende bijna kapotte neonverlichting, mooie oude popliedjes van een ongetwijfeld in die hoek van de wereld legendarische zangeres, een zwerfkat, een cursus over de kunst van het koken met instant noodles op TV en een gat in de vloer. Ik heb genoten.

Ik heb nu alle reguliere films van Tsai gezien, maar hij werkt aan een nieuwe waar ik alweer naar uitkijk.

4.0*

Een waardige prequel op The Wayward Cloud!

Tsai heeft enkele stevige missers op zijn naam staan, gelukkig laat hij hier weer eens zien waar hij zich mee bezig moet houden: het creëeren van een aparte wereld, zoals hij later ook zou doen in The Wayward Cloud, een festijn van droogte en watermeloenen gecombineerd met het thema eenzaamheid en leegte.

In Dong regent het onophoudelijk en waart er een virus rond, wat ervoor zorgt dat de 2 hoofdpersonages hun dagen slijten in een bijna geïsoleerde omgeving en een aftands huis. De personages leven in zo `n ellendige wereld, dat je ze toewenst dat ze elkaar aan het einde van de film in de armen mogen sluiten.

Tsai is een groot liefhebber van de jaren `60 of het nou om muziek of de nouvelle vague stroming gaat. De musicalintermezzo `s zijn stuk voor stuk geweldig ( Ik kwam niet meer bij na dat 1ste muzikale intermezzo: Oh Calypso! ) en houden samen met de gortdroge humor het tempo in/de aandacht bij, deze film. 4*

Na Goodbye Dragon Inn wederom een film waarin Tsai een verterend portret van eenzaamheid en spaarzame, maar betekenisvolle communicatie binnen een armoedige setting schetst. Vooral de eindscène is vertederend. De musicalnummers vormen dan weer een aardig contrast met de troosteloze isolement waarin de personages zich bevinden. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken is dat ik niet altijd even gecharmeerd ben door Tsai's absurde humor.