Flamingo Road (1949)

Nu op DVD!

Wat een gigantisch mager plot. Hieronder een review met spoilers, die ik bij IMDB heb ingediend, quote:

While it's not usually thought of as an example of film noir, FLAMINGO ROAD (directed by Michael Curtiz and released in 1949) is actually more noir than many of the movies that have been issued on DVD recently with that label. It has the background of corruption and abuse of power, it's really quite remarkably pessimistic and cynical about both American politics and human nature in general, and it has no less than three protagonists who could qualify as typical noir doomed heroes. And while it doesn't have a big city setting, it shows us small-town life as something much more frightening than the mean streets of the big city. It's very much a movie that looks at the dark side of the American Dream. If SUNSET BOULEVARD and MILDRED PIERCE can be noir, then I think FLAMINGO ROAD can as well. I don't think the fact that it's also a romantic melodrama disqualifies it. And even if it isn't noir, it's definitely noir-ish, so I think it's reasonable to discuss it here.

Joan Crawford is Lane Bellamy, a carnival dancer. She's clearly led a colourful and not always entirely respectable life. When the carnival is closed down yet again she decides this life is no longer for her, and when she befriends deputy sheriff Fielding Carlisle of the town of Boldon and he offers to get her a regular job she jumps at the chance. It soon becomes clear that romance is blossoming between Fielding and Lane. Unfortunately Sheriff Titus Semple (Sydney Greenstreet) has other plans for Fielding. Titus isn't just the sheriff; he runs Boldon. He runs the town as a private business and as a power base for his crooked political machinations, and he has plans to set Fielding up in the state legislature as his puppet. These plans require Fielding to have a respectable wife, not a carnival dancer (to the small-minded inhabitants of the town not a carnival dancer is obviously regarded as not much better than a whore), so Titus decides to run Lane out of town. But Lane is not the kind of girl who takes kindly to being pushed around. She tends to push back. Hard. Lane is not only determined to stay put, she also intends to find herself on Flamingo Road one day, Flamingo Road being the street where the wealthy of Boldon live. Within a short time she has acquired a powerful and wealthy husband, and the stage is set for a showdown between her and Titus. Crawford was really too old for this role, but she carries it off by sheer bravado. Sydney Greenstreet overacts outrageously and creates a memorably hateful screen villain. Zachary Scott plays Fielding Carlisle, a basically decent but extremely weak man, a man who just can't find either the courage or the motivation to stand up to the sheriff. His willingness to allow himself to be used by Titus makes him a typical noir doomed hero, a man slowly but surely sliding into degradation and ruin. The case of Dan Reynolds (played by David Brian) is slightly different, but in his own way he's another doomed noir protagonist. He discovers that once you become involved in corrupt politics there's no going back, you just have to live with the growing sense of self-disgust, and you can easily find yourself getting in deeper and deeper and without any means of escape. Lane is the third noir protagonist, and she faces the prospect of destruction partly through simple bad luck but partly because she fails to understand just how high the stakes are in the game she is playing, and just how serious the consequences can be if she loses.
While it's all very melodramatic and overheated it's also highly entertaining, and a great example of the gritty Warner Brothers style at its best. A must for Joan Crawford fans, and well worth a look for any classic movie fan with a taste for the darker side of 1940s American cinema.

Meer dan uitstekende film met een 44-jarige Joan Crawford die er niet mooier op wordt maar wat is ze hier goed! Ook weer een een prima prestatie van Sydney Greenstreet als de op machtsbeluste Sheriff Titus Semple..

Liefde, edelmoedigeid en eerlijkheid halen het op politiek machtsmisbruik en corruptie.

Dergelijke films rolden destijds aan de lopende band uit de Hollywoodstudios.

Enige zorg voor de regisseur was er uit te geraken met een voor het publiek aanvaardbaar en geloofwaardig verhaal en dit is hier opperbest gelukt. Op de "quick romance-marriage-divorce" na, zit alles best in elkaar en Joan Crawford was een actrice die de film altijd nog wat hoger op tilde.

You just wouldn't believe how much trouble it is to dispose of a dead elephant

Ik heb maar bitter weinig van Joan Crawford gezien, tot een dikke maand geleden had ik zelfs nog niets gezien van de actrice. Het was dan ook via Above Suspicion dat ik voor het eerst kennis maakte met Crawford en dat beviel me eigenlijk wel goed. Meer zelfs, ik ging er eens werk van maken om wat meer van haar te zien en gelukkig biedt TCM altijd de oplossing in dit soort van queeste want het uitzenden van dit soort oude (en op het stemmenaantal afgaande) vergeten films is hun full-time bezigheid.

Maar uiteindelijk toch wel wat teleurgesteld. Ik weet niet goed wat er juist misloopt maar Flamingo Road is een wat zoutloze film geworden die je nooit echt bij je nekvel weet vast te pakken, iets dat met dit soort pesterijen tussen twee personen wel mogelijk is. Werkelijk iedereen is corrupt en draait er hun hand niet voor om om een mes in de rug van hun partner te steken, wat dus al direct een interessant concept vormt, maar toch voelt het nergens echt aan als een mooi geheel en is het eigenlijk wachten op de finale confrontatie tussen Lane en Titus om de boel te redden. Die stelt uiteindelijk niet bijzonder veel voor doordat ze vrij snel voorbij is en dan besluit Curtiz om alles maar wat snel snel af te raffelen. De ene moment zit Lane nog in de gevangenis, dan komt opeens Dan terug tevoorschijn na luttele minuten daarvoor kwaad ze zijn weggelopen omdat hij zich bedrogen voelt en is alles opeens terug in orde... Het is nu niet dat de film op zich een lange speelduur heeft dus een 10 minuten hadden er gerust nog wel bij gemogen.

Waarom dan toch nog 3*. Wel, omdat Crawford dit goed doet. We zijn een zestal jaar na Above Suspicion maar de actrice lijkt niet veel veranderd te zijn. Ze kan zich met gemak meten met een Bette Davis (om maar een soortgelijke klassieke actrice te noemen) en tot nu toe heeft ze me dus nog niet teleurgesteld. Alleen is het wel erg ongeloofwaardig te noemen dat Crawford met haar 44 jaar nog moet doorgaan voor een jonge danseres van een jaar of 20 maar bon, het heeft gelukkig geen slecht effect op haar kunnen. Pluspunt ook is de rol van Sydney Greenstreet als de Orson Wellesachtige sheriff en tegelijkertijd hoofd van alle corruptie. De combinatie met Crawford zorgt voor een aantal leuke scènes en het slijmerige, geniepige gekonkel van zijn personage naar het einde toe houdt de aandacht nog wel vast. Zonde dan ook dat de rest van de rollen niet zo goed zijn vertolkt. David Brian als Reynolds kan zeker en vast nog door de beugel maar Zachary Scott als hulpsheriff Carlisle is bijzonder slecht gecast en acteert enorm houterig.

Neen, het is dat de film grotendeels draait rond de confrontaties tussen Crawford en Greenstreet dat het allemaal nog wat interessant blijft want algemeen gezien is Flamingo Road niet zo'n sterke film. De reden waarom dit vandaag de dag dan ook nog stemmen heeft is dankzij Crawford en het feit dat Michael Curtiz (Casablanca, Angels with Dirty Faces en The Adventures of Robin Hood) de regie op zich nam.

Nipte 3*

Ipv onduidelijk 1-regelplot, gisteren toch maar duidelijk plot ingediend.

Quote: 'De danseres Lane Bellamy strandt in Boldon City, omdat het circus waar zij werkte de stad verlaten heeft om schuldeisers te ontlopen. Lane raakt bevriend met de hulpsheriff Fielding Carlisle, die de opdracht had het circus te sluiten. Nadat Fielding verneemt dat de aantrekkelijke Lane werk zoekt en zich in Boldon City wil vestigen, nodigt hij haar uit voor een etentje en helpt hij haar bij het verkrijgen van een baan als serveerster en zorgt hij voor een verblijfplaats. Fielding wordt echter geobserveerd door zijn mentor, sheriff Titus Semple. Titus, die politieke plannen met Fielding heeft, vindt dat daarbij geen plaats is voor een vrouw als Lane en hij moedigt hem aan de welgestelde Annabelle Weldon uit de rijke wijk Flamingo Road te trouwen'.

Dan vrees ik dat ik je voor was want na mijn recensie heb ik ook een plot ingestuurd

edit: het is blijkbaar ondertussen al terug vervangen door dat van Dogie..

Dit meeslepende, cynische politieke melodrama rond corruptie, passie, (vrouwelijk) zelfvertrouwen, vooroordelen en seksisme, werd met verve geregisseerd. Centraal stond een vrouw die probeerde haar weg te vinden in het leven. Er was sprake van goed camerawerk met een dito spelende cast (met Joan Crawford als uitblinkster).

Joan Crawford wordt herenigd met Zachary Scott, haar tegenspeler in Mildred Pierce in het type melodrama waarin zij excelleerde. Zij speelt Lane Bellamy, die net rond kan komen van haar werk als exotische danseres in een rondreizend circus. Wanneer ze bevriend raakt met hulpsheriff Fielding Carlisle [Scott] krijgt ze te maken met de achterdochtige en machtige sheriff Titus Semple [Sydney Greenstreet], die Carlisle voor zijn karretje wil spannen om zijn macht te vergroten en Lane beschouwt als een stoorzender. Maar Lane laat zich niet zomaar aan de kant schuiven, waardoor ze zelf een spil wordt in een smerig spelletje.

Natuurlijk kan dit niet tippen aan Mildred Pierce, mede omdat de film aardig wat elementen uit dat meesterwerk overneemt. Maar Crawford is helemaal in haar element en Greenstreet is een fenomenale tegenstander en zijn sheriff Titus lijkt een voorloper van Orson Welles' legendarische Hank Quinlan in Touch of Evil. Michael Curtiz regisseert zonder opsmuk en het resultaat mag er wezen.

Alhoewel ze al sinds begin jaren 20 actief was en actief bleef tot 1970, maakte -naar mijn mening- Joan Crawford in de jaren 40 bij Warner Brothers haar beste films.

Een van die top-films is "Flamingo Road" uit 1949, waarin ze danseres Lane Bellamy speelt, die in een klein stadje ergens in de VS een nieuw leven wil beginnen en het daar al gauw aan de stok krijgt met de corrupte sheriff Titus Semple (meesterlijk gespeeld door acteur Sydney Greenstreet).

Lane laat zich echter niet de stad uit jagen en gaat de strijd aan met de sheriff.

De confrontatie-scenes tussen Greenstreet en Crawford zorgen voor vuurwerk op het witte doek.

Greenstreet ziet er in deze film niet zo best uit, door een enorm overgewicht kan hij zich nauwelijks bewegen, hij zou dan ook later dat jaar voorgoed stoppen met filmen en overleed 5 jaar later aan de gevolgen van zijn overgewicht.

Goede rollen van alle spelers.