Pakeezah (1972)

Pakeezah took nearly 14 years to shoot because of change in relationship between Meena Kumari and the director from warm to worse and then back to compromise one. Meena Kumari and Kamal Amrohi were married when Pakeezah was first conceived.

Due to a variety of different factors, Meena Kumari and Kamal Amrohi parted ways and the film remained incomplete. It was only when Nargis and Sunil dutt saw the rushes of the film that they convinced Meena Kumari to complete it.

The heroine of the movie, Meena Kumari, gave probably the best performance of her career. When initially released in February 1972 the film opened to a lukewarm response and was supposed to be a flop. However after Meena Kumari's untimely death a month later, Pakeezah became a cult classic. - Wiki

En het resultaat mag er wezen!

Van Kamal Amrohi heb ik alleen Razia Sultan gezien, maar daar vond ik weinig aan. Pakeezah daarentegen is een meesterwerk.

De film begint met de relatie tussen Nargis en Shahabuddin. Ze zijn getrouwd, maar de familie van Shaha keurt het af. Nargis vertrekt en woont op een kerkhof waar ze een dochter krijgt (van Shaha). De zus van Nargis, die ook een courtisane is, komt achter het bestaan van haar nicht en neemt haar onder haar hoede. Voordat Nargis stierf schreef ze een brief namens Shaha, maar die krijgt hij pas na 18 jaar bij toeval. De spullen die Nargis achterliet op het kerkhof worden verkocht en haar brief is in een boek terrecht gekomen. De koper van het boek brengt de brief naar Shaha en hij gaat opzoek naar zijn dochter. Die vindt hij, maar de tante van Shahibjaan weet te ontsnappen met een list. Tijdens het ontsnappen in een trein val Shahibjaan in slaap en komt er een man in haar cabine, Salim Khan (Raaj Kumar). Hij ziet de voeten van Shahibjaan en laat een brief achter. Als Shahibjaan wakker wordt vindt ze de brief en de gedachte van die vreemde nemen controle over haar...

Mooi verhaal dat vooral erg goed is uitgewerkt. De film neemt zijn tijd en alles wordt prachtig (!!) in beeld gebracht. Het wordt geweldig opgebouwd en de ontmoeting tussen Shahibjaan en Salim komt niet opeens. Aan alles wordt gedacht. Wat ik het mooist vond waren de shots van de 'hoeren huizen'. En met dat muziek erbij is het helemaal af!

Ook vind ik dat de score van de film prachtig is. De liedjes in de film ook, met name Chalte Chalte. Ik herinner me nog dat mijn moeder me vertelde dat in de film Meena Kumari op echt glas danst. Ik wachtte op die scene en die kwam op het eind, maar of dat echt zo is weet ik niet.

Raaj Kumar is ook 1 van mijn favoriete acteurs. De man heeft iets speciaals.. Zijn manier van praten vooral vind ik geweldig. Hij heeft enorm veel charme.

De film heeft wel 2 minpunten.. Zo vind ik Meena Kumari helemaal niet zo geweldig goed acteren zoals velen zeggen. Op momenten is het erg overdreven, maar haar stem past perfect bij haar personage. Naar mijn mening zou Rekha hier meer dan PERFECT bij passen. Haar rollen in "Muqaddar Ka Sikandar" en "Umrao Jaan" laten wel zien waarom. Ik weet niet of je dit een compliment kunt noemen, maar ze is erg overtuigend als een prostituee .
Daarnaast het einde... dat gebeurd veel te snel, daar moest tijd voor worden genomen zoals in de rest van film. En dat vind ik vrij jammer.

Als het einde minder is in een film dan heeft dat soms grote nadelige gevolgen, zoals ik Khal Nayak. Dit zorgt ervoor dat ik het geen volle 4,5* kan geven, meer een 4,40*.

Prachtige film, met geweldige muziek en heel mooi gefilmd! 4,5*

Totaalspektakel in Urdu, cinemascope en technicolor dat door decadente critici in het westen is uitgeroepen tot meesterwerk. Ik ken te weinig Bollywood musicals om te beoordelen of dit ook klopt.

Hoe dan ook, zoals reeds gezegd besloeg het productieproces 14 jaar wat bizarre resultaten oplevert: zo is Kumari in scènes die geacht worden op elkaar aan te sluiten van een jaar of 25 veranderd in een jaar of 40. Bij held Kumar merk je dat minder. Dus was Amrohi vaak genoopt om op een eerbiedwaardige afstand van de heldin te blijven met de camera.

Het verhaal is natuurlijk volslagen over the top melodrama met de onvermijdeijke spectaculaire onthulingen, ongeloofwaardige plotwendingen en een happy end dat vreemd abrupt en anti-climactisch overkwam.

Visueel is dit in een muzelmannisch milieu spelend werk te omschrijven als een soort 1001 nacht sprookjesland, waarmee de een belangrijke rol spelende trein dan weer volstrekt detoneert. Zoals ik al zei is dit dus geschoten in cinemascope, en derhalve slechts op het grote scherm adequaat te beoordelen.

Komisch aandoend was het groteske puritanisme waarbij vergeleken Hollywood musicals het toppunt van goddeloosheid en losbandigheid zijn: voeten zijn hier het meest erotische lichaamsdeel, logisch als je bedenkt dat de heldin zelfs vol aangekleed in bad gaat

Zoals bij musicals best wel gebruikelijk speelt muziek hier een niet geheel onbelangrijke rol, de zang en dansscenes nemen ongeveer dertig van de HONDERDVIJFTIG minuten speelduur in beslag. Ook wat mij betreft ging de ereprijs naar Chalte chalte ( onderweg ). Overigens zijn de liedjes niet gezongen door de gedubde Kumrahi.

Trouwens: misschien een TIP voor de gay community: vervang die sound of music sing a longs eens door Pakeezah sing a alongs ! Veel plezier, lieverds .

Mn eerste echte klassieke Bollywood musical; was al wel bekend met het werk van Guru Dutt (alsook de toegankelijker-voor-westerners oeuvres van Ritwik Ghatak en Satyajit Ray), welke ook musicals zijn, maar met Pakeezah had ik pas voor het eerst het echte flamboyante, stereotype product te pakken waar de Indische filmindustrie wereldwijd (vooral in ontwikkelingslanden) zo beroemd om is geworden.

De plot interesseerde me weinig tot niks, maar de film kijkt bijzonder lekker weg. Ik werd er toch ingezogen door de prachtige felle kleuren en de hypnotiserende muziek. De zeer merkwaardige, bovengenoemde productiegeschiedenis geeft de film verder een historische interessefactor. Ik ben niet meteen verkocht, maar zou nu toch graag wel wat meer van dit soort films bekijken.

De versie die ooit op dvd is verschenen en ook wel online te vinden is, lijkt me opvallend korter dan een gemiddelde Bollywood film zou zijn. Aan de ene kant lijkt er niet echt iets te ontbreken, maar helemaal lekker flowt het verhaal ook niet echt... al zou dat ook aan het lange productieproces kunnen liggen... De aantrekkingskracht van deze film, behalve de muziek (je moet er van houden wellicht, maar het spreekt mij wel aan), zijn erg mooie sets en belichting. Er is duidelijk veel aandacht besteed om de film zo sprookjesachtig mogelijk te maken!

Mijn dvd duurt 146 minuten! Kwaliteit is wel zeer mager helaas. Ik ga er nu aan beginnen....

Kwaliteit werd wel beter, de kleuren waren over het algemeen prima.

Bijzondere film wel, niet altijd even boeiend, maar toch behoorlijk afwijkend van wat ik eerder uit India zag. Het sprookjesachtige deed me eerder denken aan Russische sprookjes of het werk van Parajanov.

Toen ik me begin af te vragen of na het eerste uur de rest zich ook in interieurs en binnen de muren van het complex zou afspelen gingen we prompt naar buiten met een bootscene, gevolgd door een bijzondere olifantenscene en vervolgens een mooi kleurenspel met zonsondergang. Had de film wel even nodig, al zakt de verhaallijn (zoal daar al die tijd al sprake van is - want het lijkt soms meer één uitgerekte acte) naar het einde toe toch wel weer wat in.

Zeker bijzonder, hoop ooit eens op een herkansing op het grote doek - dat verdient de film wel.