O Thiasos (1975)

Van de vier films die ik van 'm zag is alleen Eternity and a day echt meer gericht op persoonlijke zaken vind ik. Zowel Ulysses' Gaze en vooral ook Eleni hebben dat veel minder. Van de eerste en van deze film kon ik dat wel aan, maar in Eleni werkt het niet zo goed voor me en houdt vooral de geniale fotografie de film overeind.

Kan me vinden in de analyse van SB in dit geval (dat het niet storend is). Ik vind de films van Angelopoulos niet zozeer Grieks, maar meer klassiek-Europees en daar kun je je toch wel wat bij voorstellen en een gevoel bij ontwikkelen. Juist om dat ze zich ook richten op een (klein) persoonlijk (en dus universeel) verhaal.

Zo'n film als O Thiasos, maar al helemaal To Meteoro Vima tou Pelargou, To Vlemma Tou Odyssea en Topio Stin Omichli (O Megalexandros en Eleni wellicht minder)

Ik zeg ook niet dat het 'storend is' .. Alleen dat je nooit de volle betekenis kan meekrijgen, wat een beetje jammer is maar inherent aan films die wel voor een erg klein publiek gemaakt lijken zoals deze.

Nee da's waar.

Dat had ik afgeleidvan jouw quote "[niet] makkelijk te bevatten". Maar dat vind ik dus meevallen. Details ontgaan je (men) wellicht, maar de persoonlijke worsteling/ontwikkeling/etc blijft universeel. Goedbeschouwd zou ook een Spaanse een Beierse of zelfs Friese (of Vlaamse) (ik weet niet waar je vandaan komt) film niet te begrijpen zijn op basis van die argumentatie. Die details van volken en gewoontes ken je natuurlijk nooit.

Ik overdrijf het wel een beetje, maar juist daarom zou je je er makkelijker overheen 'moeten' zetten naar mijn idee, omdat je het jezelf dan minder moeilijk maakt te genieten van je wél ziet en begrijpt. Waarom zou je alles moeten begrijpen wat de filmmaker in zijn film stopt. Als jij er door jouw persoonlijke ervaring (bijv. met familie) iets uithaalt dat ik niet kan doen omdat ik niet hetzelfde heb meegemaakt beoordelen en beleven we de film toch ook anders?

Of draaf ik nu door?

Nee hoor, ik begrijp je punt volkomen. Ik vind alleen dat het in dit geval meer neigt naar mijn kant van de zaak. .

Mwoah, d'r zal mij ook best een hoop ontgaan, maar dat weerhoudt mij er in ieder geval niet van het één van de mooiste films te vinden die ik ken. Ik denk eigenlijk niet eens dat Angelopoulos überhaupt de bedoeling heeft gehad om een film te maken die volledig te begrijpen is. Zoals wel meer filmmakers laat hij de kijker een beetje zwemmen in onbegrip/verbazing/verwondering. Wat dat betreft ga ik volledig mee met Mochizuki's punt dat je moet proberen om te genieten van wat je op dat moment ziet en niet te lang bezig moet zijn met vragen over (bijvoorbeeld) wat er nou net 5 minuten geleden gebeurde en wat voor symboliek daar eventueel achter schuil zou kunnen gaan. Niet dat dat altijd even makkelijk is, maar film kijken moet je in het heden doen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Verder is dit natuurlijk bij uitstek een film die bij meerdere kijkbeurten alleen maar beter wordt, omdat de puzzelstukjes dan steeds beter op hun plaats beginnen te vallen.

O Thiasos is moeilijk te beoordelen. In feite is dit vergelijkbaar met het verhaal. Ook ik kan niet ontkennen dat een groot aantal gebeurtenissen/verwijzingen etc. mij ontgaan zijn. Maar dit heb neem ik dan ook niet mee in mijn beoordeling. Ik beoordeel de film puur op wat ik heb waargenomen en wat mijn gevoel daarbij is.

Voor O Thiasos heb ik grote bewondering voor een aantal aspecten. Met name het camerawerk en de structuur waarin het verhaal verteld wordt is bijzonder. Hoewel dat niet wil zeggen dat ik het eens ben met al zijn structuurkeuzes.

De film kent voor mij twee overwegende minpunten. Dat is allereerst het tempo dat voor mij soms te traag werd door een te groot aantal schijnbaar herhalende momenten. Daarnaast had ik niet voldoende gevoel bij de karakters. Iets dat er na 3,5 uur wel had moeten zijn. Dit zorgt ervoor dat enige emotie bij mij relatief gezien achterwege blijft waardoor soms alleen het genieten van de beelden overblijft. Niettemin een bijzondere filmervaring die mij nog lang zal bijblijven.

Gisteren binnen gekregen via de PakketService en maar meteen besloten er meteen op de woensdagochtend mee te beginnen.
Kijk dit soort films nou eenmaal het liefst in 1 lange zit anders gaat er toch altijd iets van de totaalsfeer verloren (films in delen kijken brrrrrr).
En wat een prachtig meesterwerk. Een hoogtepunt in de Europeese cinema.
Verhaal volgen valt best wel mee. Wel even handig als je weet dat soms in 1 scene verandert wordt van tijdsperspectief.
En inderdaad niet in paniek raken als je even een klein lijntje niet meekrijgt.
Laat je meevoeren met het prachtige (langzame) verhaaltempo van deze film en leer een Griekenland kennen dat heel anders en een stuk minder vrolijk blijkt te zijn dan die je op je vakanties naar Kreta of Rhodos voorgeschoteld krijgt.
Een burgeroorlog die diepe sporen trekt door het land, de bevolking en de toneelgroep die de leidraad vormt in deze film.

Een groot fan van Angelopoulos zal ik niet worden. Helaas, want zijn stijl spreekt me aan en ook verder is zijn aanpak (in ieder geval theoretisch) buitengewoon interessant.
O Thiasos wordt gekenmerkt door prachtige cinematografie in 4:3 formaat (waar ik sowieso een zwak voor heb). De dwalende, circelende camera roept ruimte tot leven en bewaart tegelijk een toneelafstand tot de personages. Verhalend laat Angelopoulos meerdere tijdlijnen vervloeien, hij combineert mythologie en recente historie en het resultaat is een soort tijdloze aanklacht die verder reikt dan politiek. Allemaal mooi, allemaal knap.
Toch werkt de film voor mij niet echt. Het geheel is te geconstrueerd. Met name door het gebrek aan personage-gerichte scenes en niet-toneelmatige dialogen mist O Thiasos intensiteit. Daartegenover staat dat Angelopoulos niet kan kiezen als het gaat om scenes waarin een groep mensen loopt of muziek maakt. Bijna de helft van vier uur film lijkt hieruit te bestaan, en dat is echt teveel van het goede.
O Thiasos is beter dan Eleni maar heeft in wezen dezelfde zwakten. Angelopoulos maakt zijn films te nadrukkelijk abstract en vergeet er een beetje vlees en bloed in te stoppen. Jammer.

Die Angelopoulos toch. Meneer maakt zomaar een vier uur durende kroniek van een land waarin hij in slechts 80 shots in zeer traag tempo een complex verhaal verteld waarin geschiedenis en mythologie door elkaar verweven worden. En meneer denkt dat er mensen naar gaan kijken. En ook nog dat mensen de film gaan waarderen. Nou ja, gelijk heeft ie. Al verbaast het me niets dat Hollywood nog altijd niet in de startblokken staat voor een blockbusterremake.

Genoeg onzin. O Thiassos is een opmerkelijke film, dat ziet iedereen. Een lange, taaie zit die echter zwaar beloond wordt. Een recensie schrijven voor zo'n immens werk (op meerdere fronten) vind ik erg lastig. Moeilijk om eer te doen aan een film die zo vol zit en dat niet alleen bereikt door zijn lengte. Iedere scène, nee bijna ieder shot, is een soort microcosmos op zich, compleet met eigen verhaal. Wellicht is het voor sommige moeilijk om de connectie tussen al die scènes te vinden en ik zal ook zeker niet alles meegekregen hebben, maar de kern van iedere scène op zichzelf kreeg ik denk ik wel aardig mee. Wel moet ik Paalhaas bedanken voor de twee links die hij aanraadde bij de Pakketservice. Dat hielp wel. Dat Oresteia verhaal bleek ik al te kennen uit De Odyssee, die ik toevallig net een aantal maanden geleden gelezen. Met die mythe in het achterhoofd kom je toch al een aardig eind met het volgen van het algehele verhaal.

Ik mag de stijl van de film wel. Veel tergend lange shots waarin veel gebeurt en waarin een soort rust zit die je genoeg de tijd geeft om er zowel goed over na te kunnen denken en er wat bij te voelen. Er zit opvallend weinig dialoog in. Het grootste deel van het verhaal wordt vertelt met alleen camerawerk en opvallend veel volksliederen. Qua teksten vallen vooral drie monologen op die plotseling vanuit het niets op de kijker gericht worden. Bovenalles zit O Thiassos gewoon vol met ontzettend veel gedenkwaardige momenten, die ik hier allemaal kan opsommen. Een aantal favorieten: het dansje met de Engelse soldaten, Orestes' moord op zijn moeder en haar minnaar (erg sterk dat ze zo theatraal doodvallen), de vader van Orestes die in uniform voor zijn vrouw verschijnt, een symbolisch moment na WOII waarin een groep mensen de vrijheid viert met een lied terwijl ze zowel communistische als Amerikaanse vlaggen bij zich dragen (wat het conflict dat zeer snel zal volgen al aankondigt) en gewoon alle momenten waarop we de acteurs met hun koffers zien rondtrekken. Dat heeft toch wat.

Ja, er zijn ook wat zwakke punten. De lengte is uitendelijk misschien toch net iets teveel van het goede. Na 3 uur is de film toch wel duidelijk over zijn hoogtepunt heen en daarna begint het wat te slepen, met nog maar sporadisch sterke momenten. Ook is met name die dikke verader uit de groep, met die snor, wel een erg flauw karikatuur. Als laatste zitten er iets teveel momenten in waarop er iets vredigs gebeurt (meestal het zingen van een lied), wat verstoord wordt door een harde knal op geschiet waarna er paniek uitbreekt. Na de vierde of vijfde keer is het effect daarvan wel weg.

Maar op een bepaalde manier lijken bij een film die zo groots en zo rijk is zo'n minpunten niet zo zwaar mee te tellen. Een verdiende Europese klassieker in ieder geval.
4*

Heb dit na 40 minuten stop gezet. Van het soort trage Oost Europese cinema, waar ik nauwelijks door heen kom, er gebeurd me gewoon te weinig. Daar waar er bij Tarr of Tarkovsky vaak nog wel te genieten valt van de esthetiek is er hier werklijk niets dat mij vermaakt. Denk dat ik ergens op een 1* zou uitkomen, maar ik ga liever 3 uur iets leuks doen.

Maar als iemand nog iets ter motivatie oom verder te kijken wil aandragen houd ik me aanbevolen.

Als je meer houdt van de 'persoonlijke' Angelopoulos, met een verhaal dat meer gericht is op het individu dan het collectief, dan kan ik je Landscape in the mist van harte aanraden. Gisteren na lange tijd weer eens herzien, en hij is nog een stuk beter dan ik me herinnerde. Een prachtig, poëtisch coming of age-verhaal van een broertje en een zusje op zoek naar hun vader.

't Is weer tijd voor zinnige praat.

Heb ik gedaan. Lag voor slechts € 2,50 op de CD/Vinyl/DVD beurs in Nijmegen afgelopen zaterdag.

Deze maar liefst bijna 4 uur durende film leek mij nu echt geschikt om op de donkere dagen voor kerst te bekijken. Ik heb het wel over 2 dagen moeten verspreiden want deze film vereist door zijn extreme traagheid een groot uithoudingsvermogen van de kijker. Niettemin ben ik zeer te spreken over dit epos van Angelopoulos waarin een rondreizend toneelgezelschap een reis maakt door de zeer woelige geschiedenis van het moderne Griekenland in de periode van 1936 tot 1952. De beelden van Griekenland waren prachtig maar oogden ook zeer depri. De dorpen en steden zagen er doorgaans erg vervallen uit, maar eigenlijk kon dat ook niet anders in een Griekenland verscheurd door oorlogen. Eerst de bezetting door Nazi Duitsland en vervolgens een burgeroorlog tussen communisten aan de ene kant en royalisten en fascisten aan de andere kant. Moeilijk eigenlijk voor te stellen dat de democratie een uitvinding is van de Grieken, want de Grieken zijn doorgaans allesbehalve democratisch. De scène tijdens de jaarwisseling van 1945/'46 liet dat duidelijk zien. Aan de ene kant zaten de communisten, aan de andere kant de fascisten en royalisten. Andere stromingen waren niet vertegenwoordigd. Om deze film te kunnen waarderen is kennis of belangstelling voor de moderne Griekse geschiedenis dus onontbeerlijk. Aan mij ontbrak het daar gelukkig niet aan, anders zou de kans groot geweest zijn dat ik net zoals Reinbo na 40 minuten de pijp aan Maarten zou hebben gegeven, want 4 uur lang naar alleen maar mooie beelden kijken is natuurlijk moeilijk vol te houden.

4,0*