O Melissokomos (1986)

Ruim 20 twintig jaar geleden gezien op het Rotterdams Filmfestival en zojuist voor de tweede keer. Destijds maakte de film veel indruk op me, maar nu viel hij me nogal tegen. De beelden zijn beslist mooi maar ik begon me al snel te ergeren aan het stoicijnse gedrag van Mastroianni en dat glazige staren van hem. Zelfs wanneer hij succes heeft bij een mooie jonge vrouw blijft hij voor zich uitkijken als een schelvis op het droge. Ik moet bekennen dat ik zelfs wel een beetje blij was toen hij uiteindelijk werd doodgeprikt door zijn bijen.

Mijn score is een gemiddelde van beide keren dat ik de film heb gezien.

Bij die afsluitende scène zat ik juist met grote glazige ogen naar het scherm te turen. Deze film is zo triest, volgens mij staat-ie in de encyclopie vermeld bij 'triest'.

Op DVD in juni in de UK bij Artificial Eye!

Onderkoeld spel in het kwadraat van Mastroianni als de uitgebluste Spyro.

De onbeholpen pogingen van Spyros om zich te vergrijpen aan het meisje hadden iets ongemeens treurigs, de hele film is eigenlijk een grote afwijzing. En hoewel Spyros nou niet echt een sympathiek personage speelt is het wel een goedzak, die ergens in zijn leven verkeerde keuzes heeft gemaakt, en te laat probeert het tij te keren.

Erg somber allemaal maar wel fraai gemaakt.
Mooiste scene vond ik het langzaam inzoomen op het meisje die in Spyros' hand bijt en die daarna liefkoost.

Wat is eigenlijk de reden dat Artificial Eye The Beekeeper met meer dan twintig minuten heeft ingekort? Vond de film niet alleen 'snel' gaan voor een film van Theodoros Angelopoulos maar in het midden van The Beekeeper lopen een aantal scènes ook niet helemaal lekker. Onder andere het plotselinge moment dat Spiros (Marcello Mastroianni) weer terug gaat bij zijn (ex-)vrouw.

Volgens theoangelopoulos.com duurt de film gewoon 120 minuten. Ik weet niet wat de de bron is van de 140 minuten die hierboven staan, maar zou dat niet gewoon een foutje kunnen zijn?

Enorm indringende film en dan ook mijn derde 5* voor een Angelopoulosfilm. Ook deze maakt een verpletterende indruk met dank aan - onder meer - prachtige beelden, trage scenes en een schitterend spelende Marcello Mastroianni. Ook deze keer is hij weer een soort van stoïcijnse ouder wordende man, echter maakt Marcello in The Beekeeper nog een veel grotere indruk. In de meeste films speelt hij een ouder wordende playboy met een leeg bestaan, maar nu speelt hij juist een man die zijn gevoelens totaal niet kan uiten. Hij is introvert, stoïcijns en erg hardhandig in de omgang. In plaats van het tonen van gevoelens door zijn woorden, doet hij het hier met hardhandige pogingen om zijn liefde te tonen aan het meisje, maar ook aan zijn ex-vrouw. Van binnen zit het wel goed met de ouder wordende Spyros, maar wat er van hem overblijft is een triest omhulsel die té laat in zijn leven bepaald om weer te gaan ''leven''.

Een prachtige reflectie op het ouder worden en hoe men zich kan verschuilen in hobby's. Je leeft pas echt als je dat loslaat en dat lijkt Spyros zich op het einde ook goed te realiseren, als hij uiteindelijk maar weinig overhoud.

Één van de meest trieste films die ik ooit heb gezien, met een enorm aangrijpend eind. 5/5

Prima verwoord, Dave.