John Dies at the End (2012)

John Dies At the End begint echt ijzersterk. Erg fijne wisselwerking en mimiek van Williamson en Mayes en ook de absurde opzet lijkt goud waard. Erg veel gelachen om hun mimiek en delivery (en de penis doorknob natuurlijk ) maar na de encounter met de jamaican zakt het echt in elkaar. Dat zag ik echt niet aankomen.


Het absurdisme blijft maar de flow van de film verdwijnt volledig, Cocscarelli is de controle totaal kwijt en ook het absurdisme begint enorm tegen te staan. Een film valt of staat met zijn regie en zonder regie is teleurstelling onvermijdelijk. Coscarelli weet de grip ook niet terug te krijgen, wat ik wel gehoopt had. Vrij jammer dat Coscarelli het magnifieke begin weet te maken tot de rommel dat het is in het laatste uur. Gemiste kans.


Aan het boek lijkt het niet te liggen, aan Williamson en Mayes ook niet. Vrij origineel gegeven en voor echte absurdisme of cult liefhebbers bevat het genoeg leuks en die willen de negatieve elementen misschien wat meer ontzien dan ik.

Vrij bizar allemaal maar daarom niet minder vermakelijk. Vind absoluut niet alles geslaagd maar heb geregeld moeten lachen om bizarre scènes. Ik zag het dan ook puur als komedie en zeker niet als horror. Denk dat je dan wel enigszins teleurgesteld word. Wat de gore betreft zit het wel goed overigens

3*

Na Bubba Ho-Tep weer een maffe en bizarre film van regisseur Don Coscarelli, tegelijkertijd grappig en surrealistisch. Qua verhaal valt er amper een touw aan vast te knopen en de boel gaat herhaaldelijk behoorlijk over de top, zeker qua make up-effecten, maar door de gortdroge humor en de mallotige gebeurtenissen blijft het geheel toch stevig op de rails.

Vrij bizar filmpje.

Het eerste halfuur is echt sterk, maar daarna zakt het allemaal wat in en weet de film zich geen richting meer te geven. De absurde dingen die er later gebeuren lijken erbij te zijn geraapt.

Qua gore zit het gelukkig nog wel redelijk goed.

Als ik dan begrijp dat dit een boekverfilming is heb ik nog geen eens meer zin om het boek te lezen. Maar ik ga er wel vanuit dat het boek beter is dan de film.

Kleine 2,5 sterren.

Ben wel blij met een nieuwe film van Don Coscarelli. Het is vrij duidelijk dat een vijfde Phantasm er niet meer gaat komen en zijn erg vermakelijke Bubba Ho-Tep is ook alweer meer dan tien jaar oud. En ook over diens vervolg heb ik inmiddels ook weinig goede hoop dat ie er gaat komen. Dus gelukkig brengt Coscarelli ons nu gelukkig John Dies at the End.

De film is eigenlijk een soort combinatie van de Phantasm reeks en Bubba Ho-Tep. Een combinatie van surrealisme en een eigenlijk niet te volgen plot over andere dimensies en vreemde wezens gemixt met een hoop ongein, gortdroge humor en over-the-top absurditeit. En dan wordt er, om het af te maken, nog een portie vroege films van David Cronenberg en een lading Evil Dead 2 en Fear and Loathing in Las Vegas in de blender gegooid. Het resultaat is, zoals te verwachten, volkomen idioot, maar toch erg vermakelijk. Toegegeven, het begin is het sterkste en de film verliest zichzelf nogal eens tijdens de tweede en derde akte, maar de scènes an sich weten wel te amuseren. Als geheel is er geen touw aan vast te knopen, maar doordat de ongein in elke scène er vanaf druipt, kijk je daar wel doorheen. Verder een paar prima rolbezettingen, Paul Giamiatti blijft een baas en ook Clancy Brown is cool als altijd, hoe klein z'n rol ook is. Verder ook prima hoofdrollen van Williamson en Mayes.

3,5 sterren.

Leuk.

Maar stiekem wel zo'n film waarvan je achteraf denkt: "was gewoon een simpel genre-filmpje gebleven". Zoals de meesten hier vond ik de intro ook het sterkst. Zat sowieso het meeste lijn in, bevatte de beste grappen en verliep het vlotst.

Probleem is eigenlijk dat het halverwege meer en meer een mysterie wordt. De horror verdwijnt wat van het toneel en er wordt één of ander verhaaltje opgespannen over een drug en de vreemde uitwerking daarvan. David die met John aan de telefoon hangt terwijl John over het zit ... het lijkt zo uit Lost Highway weggelopen, maar Coscarelli weet zich maar moeilijk raad met zulke scenes.

Er blijven leuke momenten inzitten. De fantasy leg syndrome en het latere vervolg met de deurknop is erg slim, zo zitten er nog wel geweldige momenten in die een creatieve schrijver verraden, maar die momenten verzuipen af en toe in een weinig boeiend verhaaltje.

Simpeler was in dit geval absoluut beter geweest. Nog steeds genoeg leuke momenten voor een goede score, maar met een beetje meer focus had er makkelijk een uitgebreidere review ingezeten.

3.5*

Sinds de laatste Phantasm had ik geen films van Coscarelli meer gezien, maar deze film leek me toch dusdanig interessant dat ik deze niet voorbij wilde laten gaan.

De film springt inderdaad wat van de hak op de tak. Er zijn hele leuke stukken waar de vaart er lekker in zit, de humor goed zit en er sterke gore effecten voorbij komen, maar er zijn ook weer stukken waarin de film een wat serieuze wending neemt.

Dit zorgt er in ieder geval voor dat deze film wat minder ontspannen keek dan dat ik van te voren verwacht had. Het maakt het echter ook wel wat interessanter.

De cast doet het goed en over het algemeen is de film wel aardig te volgen. Daarnaast zijn de humoristische en actie stukken gewoon erg leuk.

Een beetje een vreemde film, maar er valt zeker genoeg te genieten.

Ontegenzeggelijk een fris, creatief en leip filmpje, maar hoe dieper het in de fantasie van de schrijver duikt, hoe moeizamer het gaat. Dave en John vormen een geinig duo, de manier waarop het verhaaltje uit de doeken wordt gedaan werkt wel en en met wat bizarre toestanden en horrorgein komt het allemaal nog ludiek uit de startblokken.

Of het gewenning aan het absurde is of een verhaaltje dat stilaan begint te borrelen, een versnelling hoger schakelen is er vervolgens niet meer bij. Qua humor en inventiviteit wordt het een beetje hit and miss met de nadruk op het laatste en het spreekt allemaal nog maar mondjesmaat aan. Kolderiek hooguit, met een kleine opleving zo rond de kerk.

Tja, bijster origineel en vermakelijk vond ik dit. Een paar keer goed gelachen en een paar keer opzij gekeken naar mijn kameraad met een gezicht van: "Waar slaat dit op?".

En toch krijgt deze film van mij zomaar 4 sterren, omdat ik dit toch een hele moedige poging vind. Soms ranzig, soms leuke schrikmomenten, bizarre karakters en geinige wendingen. Hoe grappig was het telefoongesprek tussen dat uit diepvriesvlees gebouwde monster en Morcani of de deurknop die in een penis verandert, of de hond die de auto bestuurd of de kerk in een ander universum? Ik keek vol bewondering en verbazing naar de momenten, maar wel met een glimlach.

Hartstikke leuk om ook te herzien over een jaar.

Fijne horror-comedy door de regisseur van de Phantasm-films.

Verhaaltje en tempo zijn prima en redelijk origineel naar de huidige horror-maatstaven.

Humor is zowaar vaak echt leuk en niet te flauw.

Daarnaast zien de FX en gore er ook prima uit.

Vanwege de vermakelijk Phantasm reeks was ik benieuwd naar deze film, mede ook vanwege Giamatti. Coscarelli is weer met dimensies in de weer, ditmaal met een veel hoger budget. De film begint sterk maar het verhaal weet vervolgens niet echt te boeien, mede omdat het nogal van de hak op de tak springt. Toch blijft het vermakelijk en zitten er goed bedachte scenes in al had er zeker meer in gezeten.

John Dies at the End is apart, een bizarre film. Gelukkig is het wel grappig en bizar op hetzelfde moment. Dit zorgt ervoor dat het allemaal wat meer mainstream is. Dit neemt niet weg dat er totaal onverklaarbare situaties plaatsvinden. Des te leuker is het dan om helemaal voor deze film te gaan zitten en je fantasie het werk te laten doen. John Dies at the End is alleen al het kijken waard voor het absurde verhaal. Het gebruik van "sojasaus" in de film is heel leuk bedacht. Dit goedje zorgt voor allerlei tripjes naar andere dimensies zoals in het verhaal beschreven staat. Dat is meteen al een van de sterkste punten van de film: je gaat allerlei onverklaarbare dingen zien.

Chase Williamson is een prima acteur. Hij weet leuk om te gaan met de bizarre situaties die op zijn pad komen. Hij is heel droog en grappig op hetzelfde moment. Dit zorgt voor de nodige sympathie voor zijn karakter. Hij komt niet vervelend over maar blijkt gewoon een jongen te zijn zonder studie en toekomst. Dus gaat hij maar met zijn maat John rotzooi trappen. Rob Mayes weet ook prima te acteren alleen helaas voor hem steelt Chase Williamson de show en komt zijn karakter niet helemaal uit de verf. Paul Giamatti heeft niet bepaald een veelzeggende rol. Jammer, want deze man had meer gekund in de film. Zijn rol komt in ieder geval heel bekend voor: een lichtelijk ontvlambaar type man. Eigenlijk zoals we Giamatti voornamelijk zien.

De effecten vind ik persoonlijk erg leuk. Op een aantal momenten zeer overdreven en neigend naar 80's horror films maar dat heeft een sfeertje op zich. Het stoorde mij absoluut niet omdat de film zelf hartstikke bizar is. Bizarre CG effecten en dergelijke, versterken zo alleen maar het goede van de film. De film is op momenten lekker smerig.

Ja, John Dies at the End heeft mij prima bevallen. Goede effecten, acteerwerk en het bizarre verhaal zorgen voor een interessante avond film kijken. De film begint meteen lekker op dreef. Het verhaal zakt soms een beetje in maar die tijd wordt goed gebruikt om het verhaal enige logica te geven. Je moet er vooral niet te veel bij nadenken want het is gewoon te absurd voor woorden. De film is goed gedoseerd met grappen, absurditeit en smerigheid. Een aanrader voor iedereen die net wat "anders" wilt.

3,5*

Soy sauce!

Vooral het hele bizarre gedoe en de absurde beelden daarvan, mooie hallucinatie-effecten en veel vaart in het geheel, leuke en onverwachte ontwikkelingen in het verhaal. Leuke karakters - de politie-inspecteur noem ik even, en de hardhandige manier van werken die hij er op nahoudt. Of de rol van de hond. Of de rasta.

Waar ik bij de beschrijving van de film nog wat aarzeling voelde - Giamatti is niet precies mijn favoriete acteur - is zijn rol klein genoeg om daar nauwelijks last van te hebben.

Erg leuk.

Deze film slaat als een tang op een varken. Toch heb ik heel erg genoten van deze film. Van de hak op de tak, maar het paste prima binnen het concept van de film. Eigenlijk had ik de hele film een grote glimlach. Goede grappen, hele slimme, snelle dialogen en leuke bijrollen van aardig bekende acteurs.

Zonder te veel nadenken kan dit een leuke ervaring zijn. De film heeft geen richtingaanwijzer en dat is soms ook wel eens lekker.

Deze eens bekeken en het was toch maar een speciale film. Niet echt een groot verhaal en de cast was ook niet zo bijzonder, maar vervelen deed het ook niet. Voor de liefhebbers

Als er al sprake is van humor dan is die zo onderkoeld dat je het nauwelijks waarneemt. Het schijnt allemaal iets te maken te hebben met een drug met hallucinerende bijwerkingen, verschillende dimensies en plotseling opduikende vreemde wezens, maar het is voor de kijker amper te volgen. Bloedbaden en verminkingen komen vrijwel uit het niets en later waarschijnlijk zelfs de grootste splatterfans behoorlijk koud. Een niet onaardig idee maar uiterst zwak uitgewerkt. Gebaseerd op een verhaal van Jason Pargin, alias David Wong.

Silly.

Een oud regisseur die nu wellicht een jonger publiek wil aanspreken, denk ik zo. Aan de andere kant is het wel een grote verwijzing naar de lol van horror 30 jaar terug. Ik denk dus dat ze er vooral op uit waren om gewoon veel mensen te trekken door hun eigen liefde te presenteren op het scherm. Goed werkt dat alleen niet.

De film trekt namelijk teveel registers open en is daarom vooral een chaotische bende geworden dat het niveau niet meer boven de eerste minuten weet te krijgen. De opening had namelijk iets dat de rest van de film bijna niet heeft, en dat is structuur. Waar er eerst namelijk nog een soort van een verhaal wordt verteld wordt later een opeenstapeling van vreemde wezens, rare ideeën en twee matige hoofdpersonages die tegen veel domme scenario's aanstoten.

Een eigenzinnig karakter heeft de film ondanks best een grote dosis creativiteit niet. Het voelt namelijk nooit aan als een goed geheel, eerder wat afzonderlijke sketches. Soms pakken die redelijk uit, maar de matige computeranimatie verhindert dat er echt liefde vanaf spat. Daarnaast is het acteerwerk serieus slecht en worden de betere acteurs in korte rollen geplaatst.

Ik vroeg me ten zeerste af waar ik eigenlijk in godsnaam naar aan het kijken was. Hier en daar kan ik vreemdheid waarderen, maar als het zich nergens echt naartoe werkt wordt het moeilijker. Erg veel gelachen heb ik ook niet en qua gore valt het ook tegen. Wel genoeg bloed, maar niet echt iets dat indrukwekkend veel is of mooi wordt uitgewerkt. Ik vond het eigenlijk maar kinderachtig allemaal, dat tegen de tweede helft ook het entertainmentgehalte uit het oog lijkt te verliezen. Jammer, wel leuk voor de fans.

Overigens kon ik de finale wel smaken, als één van de weinige stukken dan.