L'Aîné des Ferchaux (1963)

Een road movie van Melville,spelend in de USA.Het moet niet gekker worden.Even voor de duidelijkheid:de Franse titel slaat op Belmondo's bejaarde buddy,de Engelse op Belmondo zelf.Hoewel het road-buddy movie thema nu wat afgezaagd lijkt,kwam deze voor de volledige exploratie ervan in tig rip-offs.

Melville toont zich hier weer een grote americanofiel die ook de popculture aspecten van de states vol bewondering de revue laat passeren,waarbij Sinatra het grote idool van Belmondo is.De reis brengt ons van NY naar New Orleans,waarbij de regisseur dit traject blijkbaar laat lopen via de Rockies .De setting in de weelderige subtropen van the deep south op het eind doet voor een Melville wel erg a-typisch aan.Dat geldt ook voor de schreeuwerige kleuren die hij gebruikt(Belmondo lijkt soms rood haar te hebben),zodat we kunnen spreken van een antipode tov Melville's grauwe,regenachtige films spelend in Frankrijk.Gelukkig is het slot dan weer archetypisch Melville,doet wat aan le doulos denken.

Wel jammer dat hoertje Mercier pas tegen het eind in beeld komt.Ook nog een miniscuul rolletje voor Sandrelli in het begin.

Het goed begin van de film met een boeiende intrigue, knappe dialogen en goed acteerwerk vindt geen aangepast verlengstuk in het vervolg en wie nog een thrillerachtige of verrassende ontknoping had verwacht blijft ook op zijn honger zitten.

Heb wel geamuseerd toegekeken toen Belmondo beweerde van Italiaanse afkomst te zijn, er absoluut aanhield langs het geboortehuis van Sinatra in de Monroestreet in Hoboken te passeren en even later zelfs een paar Presleyfans aftroefde omdat hij Frankie Boy verkoos.

Een oude bankier, Ferchaux, ontvlucht gerechtelijke vervolging en vlucht met zijn pas aangeworven secretaris Michel naar de Verenigde Staten. De secretaris is een klein boefje met ambitie maar niettemin blijft hij een boefje. Interessant is de wisselende machtsverhouding tussen de twee mannen. De bankier is in het begin een gevreesde dominante man. In het buitenland, eenzaam en op de vlucht wordt hij stilaan een zielige man, terwijl Michel, eerst zijn toegewijde dienaar, alsmaar minder respect voor hem krijgt. In feite ziet Ferchaux in deze jonge haan een weerspiegeling van zichzelf in zijn jonge jaren en is hij daarom zo tolerant en affectueus tegenover Michel. De scène waar Ferchaux een koffer bankbiljetten in de afgrond gooit sprak boekdelen : hij heeft de ambitie van de jongeman geroken en wil er een stokje voor steken. De eerder genoemde Sinatra referentie is inderdaad een leuke toevoeging Ook deze film van Melville, die eerder naar het psychologisch drama gaat, is me bevallen.