20,000 Years in Sing Sing (1932)
14 stemmen | gemiddelde 3,35
Verenigde Staten
Drama /
Misdaad78 minuten
geregisseerd door
Michael Curtizmet
Spencer Tracy,
Bette Davis en
Arthur ByronTom Connors zit voor enkele jaren vast. Hij wordt gesteund door de New Yorkse Finn, een lokale politicus. Kay, de trouwe vriendin van Connors, wil zich inlaten met Finn om haar geliefde op die manier vrij te krijgen. Dan komt Kay na een ongeval door toedoen van Finn in het ziekenhuis terecht. Connors krijgt toestemming haar daar op te zoeken. Als Finn tijdens dit bezoek verschijnt, ontstaat er een gevecht tussen hem en Connors dat dramatische gevolgen zal hebben.
3,0
[permalink] geplaatst op 3 december 2006, 17:30 uurHet zou zo maar kunnen dat Curtis hiermee bepaalde elementen van een gevangenisfilm introduceerde; zo een waar een vleugje van zus en zo in zit. Best aardig dus.
Kijkende naar Tracy kreeg ik continu een een James Cagney gevoel. Nu las ik dat Cagney oorspronkelijk verbonden was maar de rol niet kon spelen door problemen met Warner over een contract. 3 sterren
4,0 [permalink] geplaatst op 23 september 2008, 11:03 uur Michael Curtiz is een vakman. Eigenlijk vreemd dat de regisseur van Casablanca, Angels with dirty Faces, Yankee Doodle Dandy en The Adventures of Robin Hood relatief onbekend is.
Ook in deze vroege pre-code Hollywood film laat hij zie hoe goed hij is. Mooie strakke spelregie, fraaie actiescenes en mooi gebruik van camera en belichting.
Spencer Tracy (inderdaad als vervanging van de oorspronkelijk gecaste James Cagney) en Bette Davis spelen in het begin van hun carriere eigenlijk a-typische rollen. Dat gaat Tracy behoorlijk goed af. Hij speelt met overtuiging een 'tough guy', hard en geweldadig.
Bette Davis is als gangsterliefje bijna onherkenbaar. Ook zij speelt met overtuiging, maar haar latere klasse komt nog niet helemaal uit de verf.
Van de overige acteurs valt vooral de zeer naturel spelende Arthur Byron op in de rol van de gevangenisdirecteur. Het samenspel tussen hem en Tracey is van een zeer hoog niveau.
Verder viel me op dat de film een nauwlijks verborgen links-liberale ondertoon had, waar meerdere keren vrij expliciet wordt verwezen naar het feit dat 'alle mensen gelijk zijn', en dat het mogelijk is dat een misdadiger zijn leven betert.
