Pola X (1999)

Pola X is qua stijl een totaal andere film dan ik aanvankelijk verwachtte (dacht aan een obscuur avantgardistische film). De intrede deed mij direct anders inzien, want qua filmstijl is dit redelijk conventioneel te noemen. Het obscure zat hem ergens anders in. Een leven dat door een geheimzinnige 'buitenstaander' op de kop wordt gezet, schepen die achter zich worden verbrand, de drang naar een grootser bestaan en dan uiteindelijk de fatale beslissing.

Een film die mij meesleurde in een mentale teloorgang die ik niet altijd kon bevatten, maar die daardoor des te interessanter, verontrustender en surrealistischer was.

Sluit me helemaal aan bij Danuz. Jammer dat Leos Carax na de succesvolle films Mauvais Sang en Les Amants Du Pont Neuf een beetje uit beeld verdween. Deze Pola X is een briljante film met geweldige soundtrack van Scott walker.

Ik ben minder enthousiast, hoewel absoluut een goede film. Deze film is wat mij betreft bijna nog meer een film over identiteit dan over teloorgang. Pierre tracht zijn gevormde identiteit los te laten, maar vind niets terug dat echt hijzelf is, beland in een leegte en dat is zijn ondergang. Voor mij vielen niet alle stukjes helemaal op zijn plaats. De trigger die Isabelle was niet, de soms nogal filosofisch benaderde identiteitskwestie, de mentale teloorgang, de beelden en de zeer sterke soundtrack. Los allemaal interessant, maar helemaal aansluiten deed het niet. En een scene die me zo meesleepte als de quatorze juillet-scene uit Les Amants Du Pont Neuf (wat beter dan deze wat mij betreft) zat hier niet in.

3.5*