134.906 gebruikers | 85.725 films | 31.049 regisseurs | 3.508.606 berichten | 4.930.879 stemmen
Luci del Varietà (1950)
Alternatieve titel: Variety Lights
11 stemmen | gemiddelde 2,86
mijn stem:
Drama
93 minuten
geregisseerd door Federico Fellini en Alberto Lattuada
met Peppino De Filippo, Carla Del Poggio en Giulietta Masina
Liliana Antonelli loopt weg van huis om zich bij een reizende theatergroep aan te sluiten. Met enige moeite slaagt zij erin de andere leden van de groep te overtuigen van de kwaliteiten, en al snel groeit ze uit tot een topattractie. Dan wordt de al wat oudere komiek Checco Dal Monte verliefd op haar en stelt hij voor om samen een nieuwe theatergroep op te richten.
[permalink] geplaatst op 24 februari 2011, 3:14 uurOp schandalige wijze maakt Fellini hier het beroep van variété artiest belachelijk.Geen wonder dat clowns en andere potsenmakers Criterion vervloekten toen ze deze film op DVD uitbrachten.Oh,wacht even.... 
Serieus nu:dit had gemakkelijk een soort tragedie kunnen worden als la strada of LNDC,maar Fellini en Lattuada slaan hier een meer komische weg in.Wat niet wegneemt dat de losers in deze film objectief gesproken een intens treurig bestaan in de marge leiden en duidelijk nooit het niveau van c- artiesten in de provincie zullen ontstijgen.De variéte scenes zijn van een intense treurigheid,qua uitvoering dan.
Hoewel we dus al overeenkomsten zien met de latere Fellini films omtrent clowns en circusfiguren,blijft dit werk nog tamelijk met beide benen op de grond en kan nog wel een soort commedia all'italiana worden genoemd,vooral dan in de verhouding De Filippo/ Del Poggio,die uiteindelijk het hoofdmotief van de film blijkt te zijn.
Masina is echter de uitblinker in een standaardrol,dus dat van de echtgenote die door haar man wordt besodemieterd en het allemaal als muurbloempje lijdzaam toeziet.Net als Cabiria is ze trouwens gedoemd dit ritueel te herhalen,zoals uit het slot blijkt.
Ik weet niet of Bergman deze film heeft gezien,maar er zijn toch wel imho duidelijke parallellen met S&T.Del Poggio is dan een soort Andersson met a-cup.Enfin,oordeelt u zelf.
p.s.:Fellini noemde dit een halve film van hem,vandaar Otto e mezzo.
Serieus nu:dit had gemakkelijk een soort tragedie kunnen worden als la strada of LNDC,maar Fellini en Lattuada slaan hier een meer komische weg in.Wat niet wegneemt dat de losers in deze film objectief gesproken een intens treurig bestaan in de marge leiden en duidelijk nooit het niveau van c- artiesten in de provincie zullen ontstijgen.De variéte scenes zijn van een intense treurigheid,qua uitvoering dan.
Hoewel we dus al overeenkomsten zien met de latere Fellini films omtrent clowns en circusfiguren,blijft dit werk nog tamelijk met beide benen op de grond en kan nog wel een soort commedia all'italiana worden genoemd,vooral dan in de verhouding De Filippo/ Del Poggio,die uiteindelijk het hoofdmotief van de film blijkt te zijn.
Masina is echter de uitblinker in een standaardrol,dus dat van de echtgenote die door haar man wordt besodemieterd en het allemaal als muurbloempje lijdzaam toeziet.Net als Cabiria is ze trouwens gedoemd dit ritueel te herhalen,zoals uit het slot blijkt.
Ik weet niet of Bergman deze film heeft gezien,maar er zijn toch wel imho duidelijke parallellen met S&T.Del Poggio is dan een soort Andersson met a-cup.Enfin,oordeelt u zelf.
p.s.:Fellini noemde dit een halve film van hem,vandaar Otto e mezzo.
