A Star Is Born (1954)

Film viel me tegen, vooral vanwege een aantal verschrikkelijk slechte muzikale nummers met Garland op haar irritantst (ik denk vooral aan een scene ergens in het midden waarin ze wat landen 'afgaat', tenenkrommend). Maar als drama is de film best geslaagd, ook al had 't allemaal wat korter gekund. 2,5*

Toch een goede film. Ik ben niet bepaald een fan van Judy Garland, maar het verwachte(/gevreesde) irritatieniveau werd gelukkig niet gehaald. Vooral in de tweede helft van de film vond ik haar zelfs erg goed. De film was ook minder 'musical' als ik had verwacht (wat ik, met Garland in de hoofdrol, als een pluspunt zie); slechts een handjevol liedjes, en dan vooral aan het begin van de film. In de tweede helft (verreweg de betere helft dus) ontpopte de film zich als een mooi en zelfs aangrijpend drama. En van alle Britse acteurs heeft James Mason toch het coolste accent 3,5*

Een lichte tegenvaller maar aan Mason zal het niet liggen, wel aan Garland die hier vreselijk miscast en irritant is, elk nummer van haar is weerzinwekkend, de rest van de film is niet slecht en vooral James Mason zet wel een goeie rol neer, nipte 3*.

Volgens wikipedia zei Groucho Marx dat toen Garland de Oscar verloor aan Grace Kelly, hij een telegram stuurde met de tekst dat het "the biggest robbery since Brinks" was.

Ik vond Judy Garland echter niet zo in de films, ik denk sowieso niet echt zoveel van haar. Ze speelt altijd altijd het onzekere, ongemakkelijke en bange meisje die een grote ster wil worden. En dat geldt ook voor deze film. Niets speciaals, ik vind het nogal een eenzijdige actrice.

De film was wel vermakelijk, maar meer ook niet. Ik snap weinig van het hoge gemiddelde. Echt origineel is het ook niet, aangezien het een remake is. Het was een amusante kijk achter de schermen van een (fictieve) film, maar meer had het ook niet te bieden.

Niet bepaald een hoogvlieger die daarnaast ook nog eens véél te lang duurt.

Zingen deed Judy Garland vooral in de jaren '40 best wel goed. Zolang je haar maar niet ziet zeg ik vaak bij mezelf. Behalve dat deze film erg lang duurt heb ik ook wel een afkeer gekregen van haar als actrice.

Prima film, wat is Mason toch een ge-wel-di-ge acteur!

Ik vind de liedjes niet altijd interessant, maar het zijn er gelukkig niet al te veel. Dat gebeuren in hun huiskamer met dat stuk wat langs meerdere landen gaat vond ik persoonlijk juist wel interessant.
Als drama erg geslaagd, mede ook omdat alle rollen geloofwaardig en sterk worden neergezet en het script verder prima in elkaar zit.
De film heeft een vleug Frank Capra, met dat verschil dat het einde hier niet goed afloopt

Het is jammer dat A Star Is Born zijn enorme lengte niet weet te verantwoorden. Het is makkelijk één van de beste musicals van de jaren '50 en de enige uit zijn tijd die ik ken die ik cynisch zou willen noemen. Ik had gewoon weer een My Fair Lady of zo verwacht, maar deze film heeft echt een bijt. De kritiek op Hollywood en vooral de kijk op alcoholisme is niet van het type dat als een excuus dient voor halfzacht entertainment. Het is een vrij duistere film. Dat lijk je ook al snel te hebben met James Mason. Die lijkt altijd meer de donkere diepte in te gaan dan enige andere acteur uit die tijd. Tijdens het kijken vond ik het aanvankelijk vreemd dat Mason hier gecast was. Niet omdat hij slecht is, maar omdat het een soort rol is waar je een echt glamoreuze ster voor verwacht, iemand die in het echte leven Norman Maine zou kunnen zijn. Mason kan prima een populaire acteur spelen, maar in werkelijkheid was hij meer een gerespecteerde acteur dan een ster. Toen ik zag welke kant het verhaal in ging met Norman Maine kreeg ik al snel het vermoeden dat Mason wellicht een van de latere keuzes voor de rol was en dat meer populaire acteurs eerder nee gezegd hadden. Dit blijkt dan ook te kloppen en van alle acteurs die de rol weigerden was Bogart wellicht de interessantste keuze geweest, aangezien die ook een reputatie had dat hij flink kon drinken en omdat hij rond 1954 ook wat achteruit aan het gaan was. Niettemin had wellicht niemand de rol zo goed gespeeld als Mason het uiteindelijk deed. Een van de beste rollen van een van de beste acteurs. Symapthiek en afstotelijk: klassiek Mason.

Het zou echter pas echt een stunt zijn geweest als iemand zich beseft had dat Norman Maine veel vergelijking vertoonde met Judy Garland en de rol vrouwelijk had gemaakt en Garland de rol had gegeven. Niet dat ik denk dat Garland dan ook ja gezegd zou hebben. Daarnaast was de producent van A Star Is Born op dat moment getrouwd met Garland en wou hij zijn vrouw natuurlijk laten schitteren. Ik vraag me echter af hoeveel hij van Maine in Garland herkende? We zullen het nooit weten en we moeten het doen met Garland in wat ik de ondankbare rol noem, al leek Hollywood daar anders over te denken. Garland speelt de opkomende ster. Glamoureus natuurlijk, maar stiekem niet de drijvende kracht van de film. Desalniettemin kan ik geen woord kritiek geven op Garlands performance. Ik ben niet altijd van haar onder de indruk geweest, maar hier speelt ze gewoon fenomenaal. De vele kritiek op haar kan ik niet begrijpen, ze haalt veel emotionele diepgang uit wat eigenlijk een beperkte rol is. Vooral opvallend is de chemie die ze heeft met Mason. Het lijkt geen natuurlijke match, maar kennelijk werkte het. Dit maakt een verder overbodig nummer zoals die waarin ze de wereld rond gaat in de woonkamer bekijkbaar: het is de scène waarin de affectie tussen het koppel het meest te zien is. Het enige nadeel van Garland is helaas dat ze er vaak ouder uit zag dan ze was. Soms had ik het gevoel naar iemand te kijken die dik in de 40 is, te oud voor de rol, maar Garland was pas vroeg in de 30. Haar ongezonde levensstijl had haar weinig goed gedaan.

Ik vond hem erg goed, maar die lengte werkt niet echt mee. Met flink de schaar erin had ik hier met gemak een 4,5* (of 5* aan gegeven), maar nu wordt alles te lang uitgesponnen en valt het geheel zelfs af en toe gewoon dood. De musicalscènes zijn niet lekker geïntegreerd in de film en in feite zijn ze ook gewoon toegevoegd toen besloten werd dat het een Garlandfilm werd. De andere personages zingen niet en ondanks dat het kennelijk een zeer trouwe remake was van de gelijknamige film van de jaren '30 (niet door mij gezien) zijn de liedjes compleet nieuw. Born in a Trunk was nog wel aardig, maar dat Long Face nummer is wellicht de meest onnodige muzikale onderbreking ooit. Niet alleen heeft het geen functie in het plot, het wordt ook erg slecht getimed, na een emotionele crisis in het verhaal. Wellicht moest het nummer even het drama doorbreken, maar op dat moment wilde ik vooral weten hoe het verhaal verder zou gaan en het meest kinderachtige nummer uit de film is geen goede vervanging. Ook storend vond ik dat enkele door de studio verwijderde scènes nu teruggezet zijn in de vorm van stills, voorzien van de originele soundtrack. Leuk dat een gepassioneerde restaurateur heeft geprobeert de film in zijn oorspronkelijke vorm te herstellen, maar de foto's gaan na een tijd nogal tegenstaan en stiekem voegen de verwijderde scènes niet veel anders toe dan een onderbreking van het verhaal. Daar komen nog wat andere lange scènes bij en je hebt gewoon een lengte die echt niet kan.

En dat is jammer, want het is gewoon een krachtig verhaal, met ijzersterke hoofdrollen, bijzonder goed uitgewerkte karakters en een bereidheid om ver te gaan met het verhaal (al deed de film uit 1937 dat kennelijk ook al; die moet ik eens zien). Ik vond het bij vlagen eerlijk gezegd echt ontroerend en het moment dat Norman Maine de zee inloopt wist zelfs voor een brok in de keel te zorgen. En er zijn ook andere sterke scènes, zoals het huwelijksaanzoek. Ik heb George Cukor tot nu toe altijd misschien wel de meest overschatte regisseur van klassiek Hollywood genoemd. Zijn films zijn altijd goed, maar nooit echt sterk. Met A Star Is Born maakt hij zijn reputatie echter waar. Het is goed Hollywoodvermaak, met veel volwassenheid en intelligentie gemaakt. Als het niet aan de lengte lag was het gewoon een van de beste films uit het Hollywood van de jaren '50 geweest.
4*

Lange zit die uiteindelijk vooral tegenvalt. Natuurlijk is het bitterzoete verhaal best gewaagd voor die tijd, en Mason zet een goeie rol neer, maar overdaad schaadt moest kennelijk nog doordringen. Sommige scenes zijn gewoon tenenkrommend over the top, met name als Mason zich publiekelijk aanstelt. Maar het ergst zijn de liedjes van Garland. Die worden allemaal op precies dezelfde manier gezongen, zijn zo nietszeggend dat je ze na 1 minuut alweer vergeten bent (dat is dan wel weer prettig achteraf) en een 'liedje' leek minstens 20 minuten te duren; toen had ik het helemaal gehad met Garlands gekweel.

Musical is schitterend. Ik heb deze net op TCM gekeken. Jammer dat sommige stukken verloren waren gegaan en dit gerepareerd was met pratende foto’s. Maar dit mocht niet baten om zijn nivo.

Redelijke film, die me op zich nog wel meeviel, al kan ik niet zeggen dat ik hier van genoten heb.

Het was vooral Garland, die ik maar weinig bijzonder vond in haar rol en die een persoange speelt, die maar zeer weinig deed. Bovendien ben ik totaal niet onder de indruk van haar stem en waren haar muzikale bijdrages aan de film niet echt goed te noemen. Sowieso bevat de film maar matige muziek als je het mij vraagt.

Gelukkig staat tegenover garland echter James Mason, die wel erg sterk speelt. Aan de ene kant is zijn gedrag verderfelijk, maar op sommige momenten vond ik hem dan weer wel sympathiek. Een knappe rol, waarin Mason laat zien een veelzijdige rol goed te kunnen spelen.

Verder is het verhaal niet onaardig, maar uiteindelijk duurt het net wat te lang. Die musicalscènes zijn een hinderlijke onderbreking van de film en zonder die scènes had ik zeker wel minimaal een voldoende kwijt gekund aan deze film. Garland en de musicalscènes zorgen er echter oor dat de film bij mij aan de verkeerde kant van de score belandt.

2,5*