Payback (1995)

zoveelste remake van the postman always rings twice.

maar goed verteld met een leuke twist op het eind.

joan severance ziet er ook erg goed uit in deze thriller.

Enorme B-film waarvan ik alleen nog weet dat Joan Severenace er bloedgeil uitzag, maar dat ze tijdens een wip op de motorkap van een auto haar truttige witte sokkjes aanhield.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 1:

Jullie hebben geluk, want deze keer is de intro extra lang. Ik zal een jaar of 10/11 geweest zijn, toen ik na sparen en langdurig lief aankijken van mijn ouders 1 van mijn eerste tv’s op de slaapkamer kreeg. Het was een lompe, houten kast, met een ronde beeldbuis en een flink uitsteeksel aan de achterkant. Ook voor die tijd al geen moderne tv meer, maar hij was goedkoop. Nadeel: er waren slechts 6 zenders voor te programmeren! Na lang nadenken werden dat in eerste instantie 1 publieke omroep voor sport, quiz en (jeugd)journaal, een kinderkanaal (maandelijks wisselend) MTV + 3 commerciële. Bijkomend voordeel: naar bed gestuurd worden was in het weekend lang zo erg niet, want ik kon films en programma’s kijken die mijn ouders me niet lieten zien in de woonkamer. Tsjah en weten jullie nog wat er s ’avonds laat op de commerciële zenders kwam? Harde actie, zwarte humor, maar vooral veel………….b-films met softcore seks. Daar zat je dan, onder de dekens, met je neus bijna op de tv, geluid zacht (oh oh, wie weet horen mijn ouders het!!!!) en wachtend op die eerste TEPEL en hete seksscene. Zo ondervond ik al snel, rule of thumb: naar die tiet kun je de eerste 20 minuten wel fluiten. Er moest iets opgebouwd worden wat dan plot heette, gaap. He, mijn ogen vallen dicht, kom op met die tieten, ik zit hier niet voor niets!

Laat ik nou min of meer bij toeval een aantal van die filmpjes op het spoor zijn gekomen, toen ik op zoek was naar films in de categorie neo-noir. “Hee, ik ken die mooie vrouw” , zo dacht ik twee dagen geleden en de volgende film die ik aanklikte veroorzaakte een soortgelijke reactie. Na wat onderzoek bleek dat het om voornamelijk twee namen ging: Joan Severance en Shannon Tweed. Al deden ook de titels van regisseur/producent Zalman King een belletje rinkelen. Waarvan dan, dat wist ik niet direct? Oja, tieten….zoveel jaar geleden, schoot me weer te binnen. Nu was ik dus echt op zoek naar pulpy neo-noir, dus hopelijk zitten er nog aardige filmpjes tussen. Dat het een lachwekkende nostalgietrip wordt vol kromme dialogen, slappe jazzmuziek en hilarische sekscenes is natuurlijk mooi meegenomen.

Payback is er zo eentje met Joan Severance. Niet gelijk de meest originele titel ook, want ik geloof dat er wel minstens vijf gelijknamige films zijn. Maar goed, het begint allemaal erg vermakelijk. Twee over-the-top uitziende punkers overvallen een drankhandel (want punks zijn criminelen, dat weet iedereen), maar moeten dat bijna met de dood bekopen, want de eigenaar heeft een dikke shotgun en schiet, behalve de punks, ook zijn hele zaak aan flarden. Dat is nog eens een knallend begin. Dan volgen we één van de (voormalige) punks genaamd Oscar in een plotje wat uit lijkt te draaien op een gevangenisdrama, maar nee, toch niet. Oscar heeft nog wat recht te zetten met een bewaker. Wraak filmpje? Oh, er is iets met geld, oh en opeens is daar ook Joan Severence. Joan Severance = tieten. Plotpunt na plotpunt volgt alsof het heel ingewikkeld is, maar simplistische gatenkaas is het gevolg. Een wraakfilm, neo-noir en een tintje softcore seks? Ja, dan zijn we wel rond.

Maar de belangrijke vraag is natuurlijk, wanneer zien we de tieten van Joan Severance? Nou eigenlijk dreigt de film zowel sfeer- als plot technisch lange tijd de goede kant op te gaan. Als 30-jarige man en neo-noir liefhebber kan ik daar alleen maar blij om zijn. Er is dreiging, het is goed gefilmd en weersomstandigheden wisselen heel sfeervol tussen extreem zonnig en hevige stortregen. Dan zijn er nog auto’s met fel brandende koplampen in het donker, mooie pistolen, stoere (deels tenenkrommend slechte) dialogen en……Joan Severance. Ze is rond de 25 minuten markering dan toch haar kleren spuugzat en besluit deze toch maar uit te doen, bovendien zijn ze nu wel kletsnat geregend. Het moet gezegd worden, erotisch gezien maakt dat in eerste instantie nog steeds indruk. Severance is een mooie, spannende vrouw. Het wordt pas hilarisch als er daadwerkelijk seks aan te pas komt. Twee hoogtepunten: 1. Boing boing gymnastiek op een onstabiele auto met enkel je witte tennis sokken nog aan. 2. De vrolijke keuken, waarbij beide acteurs zo hun coördinatie verliezen dat de pakken suiker, zout en bloem tijdens hun onderonsje van de planken af komt. Gevolg is chaos.

Ja, maar wat doet Severance dan in deze film, behalve verleidelijk kijken en uit de kleren gaan? Nou ja, dat kon je op je witte tennis sokken aanvoelen natuurlijk: Femme Fatale. Zo gooit de film na het stoute, erotisch middenstuk er weer een lading neo-noir twists tegenaan en krijgen we toch nog het einde dat je al van kilometers ver kon zien aankomen. En net als de film is afgelopen………..goed ik zeg niets meer.

Zo was dit een vermakelijke nacht, vol nostalgie, humor, badass scenes en toch best wat aardige plotjes. Waarom dit uiteindelijk geen echt goeie film is geworden valt makkelijk aan te wijzen. Met betere regie, strakker schrijfwerk en minder hilarische seks had het waarschijnlijk gewoon een goede, simpele neo-noir geweest. Maar goed, dan had ik niets leuks kunnen schrijven. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 2…….