Abel (2010)

Abel wordt vertoond op het World Cinema Festival en de Tour die daaraan vast wordt geknoopt. Al in augustus her en der in de cinema te zien dus.

Ook te zien bij Film by the Sea in Vlissingen.

Aardig regiedebuut van de jonge Luna, maar over de strekking niet helemaal geslaagd als drama. Zodra Abel besluit dat hij zich de rol van gezinshoofd moet aanmeten omdat zijn eigen vader ontbreekt dan lijkt er wat komedie in het verhaal te sluipen. Het is natuurlijk geestig, een kereltje van tien dat zijn oudere zus de les leert over haar verkering of huiswerk. Of het uit onschuld geboren oedipale verlangen naar zijn moeder. Het gezin moet de handelingen van de telg dulden van zijn arts, want Abel tegenspreken kan leiden tot een terugval en daarbij een terugkeer naar een inrichting. Dit concept is eigenlijk heel flauw: een jongen van tien die vader speelt zonder dat het gezin mag tegenspreken.

Een klucht van het type 'fish out of the water' is daarom nooit ver weg, maar Luna laat het nooit zo ver komen. De toon blijft donker, al mag er gelachen worden. Toch is de situatie net iets te eigenzinnig om grappig te blijven binnen de context, waardoor de komische elementen wat scheef lopen met de serieuze toon die Luna lijkt te ambiëren. Lachen om Abel lijkt aanvankelijk een goed idee, maar als het drama daarna snel overhand neemt dan is de lach weer even snel verdwenen. De debuterende Christopher Ruíz-Esparza als Abel verdient wel een pluim voor zijn rol, net als zijn broertje (zowel in het echt als in de film). Ze waren beide nog niet eerder uit hun dorp geweest en nemen nu een tamelijk zware rol op wegens het duale karakter ervan. Ook Luna levert iets aardigs af, maar omdat het middenstuk neigt naar komedie zonder komedie wringt de schoen een beetje.

Bijzonder filmpje met een griezelig gestoord joch, Abel genaamd in de hoofdrol. Met name de acteur die Abel speelt en zijn (ook in werkelijkheid) broertje spelen sterk. Een mooi inkijkje in het leven van een abnormaal gezin in Mexico is het resultaat. Af en toe had ik last van een ongemakkelijk gevoel door Abel, dat vind ik best knap voor zo'n jonge acteur.

Verrassend filmpje, een jongetje dat denkt dat hij de vader is, leuk bedacht.

Leuk opvallend verhaal over een jongen die uit een instelling komt en zijn vader's vemiste plaats in neemt. De film blijft helaas wat onpersoonlijk en laat zich, mede dankzij de tijdsduur en toch het binnenlijntjes-syndroom een beetje afweten. Van mij mocht het allemaal veel gekker, intenser en pijnlijker. Maar zeker geen slechte film en al met al netjes geacteerd, ook door onze kleine Abel. Zeker een film die het waard is om te kijken, weet alleen qua beleving wat te achterwegen. Ook qua uitwerking valt het allemaal wel mee hoe bijzonder/voldoende het is, maar door het opvallende verhaal/situatie toch wel een gemiddeld filmpje. 3 sterren

Een redelijk drama/komedie film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Niet echt spannend verhaal, maar jong acteur Christopher Ruíz-Esparza

speelt wel goed...

Maar komedie is mijn genre niet...

Niet slecht...

Best wel een aardig drama met hier en daar een vleugje humor maar het drama overheerst vooral. Het verhaal was best aardig gevonden en leuk uitgevoerd en het jongetje (gespeeld Christopher Ruíz-Esparza) dat denkt dat hij de vader is van het gezin speelde goed en overtuigend. Ook de rest van de cast deed het naar behoren. Echt vrolijk is het verhaal eigenlijk niet want de film eindigt min of meer zoals hij begon. Leuk om eens gezien te hebben.

Deze film is best aardig, maar niet echt meer dan dat. Ik vond het verhaal niet zo goed verteld. Het kind was niet overtuigend genoeg. De moeder speelde wel goed. Een tussendoortje, als je echt niks te doen hebt. Anders laten liggen.

Diego Luna kennen sommigen misschien wel beter als één van de acteurs uit Y Tu Mamá También (2001) van Alfonso Cuaron. De film gaat over een negenjarig jongetje met psychische problemen die na een opname terug thuis komt wonen. Er is geen vaderfiguur en de moeder staat er alleen voor met haar drie kinderen. Abel is in eerste instantie erg zwijgzaam en sluit zich af van de buitenwereld. Plotseling neemt hij de vaderrol op in het gezin, start hij opnieuw met praten en gaat dit over tot commanderen. Een echte aanleiding over het hoe en waarom is er niet. Het komt allemaal nogal geforceerd en makkelijk over.

Luna zoekt een evenwicht tussen realisme en plezier, slaagt hier niet steeds in, maar levert wel een aangename film af. Christopher Ruíz-Esparza zet een degelijke prestatie neer als Abel. Maar ook de andere cast doet het goed. Het script rammelt een beetje en is niet steeds geloofwaardig. Al bij al wel eens leuk om te zien, maar zeker een tragikomedie waarbij Luna zijn potentieel laat zien.

De eerste speelfilm van regisseur Diego Luna.

Een redelijke film met wat balans tussen humor en drama. Het verhaal is bijzonder te noemen. Dit zorgt voor wat leuke, maar anderzijds ongemakkelijke momenten.

2,5 *