Mommie Dearest (1981)

Wat was Joan Crawford in het echt een BITCH!!

ja inderdaad, ik kan me deze film nog wel herinneren. Het is niet echt normaal als je je dochter erbij laat lopen als een popje en haar afranseld met een kleerhanger!

er van uitgaande dat alles wat we in deze film te zien krijgen waar is tenminste ... het enige dat we tot op heden zeker weten is dat dochter Christina Crawford (auteur vd biografie waarop deze film zich basseerde) niet in haar testament stond

anyway, film zelf is geen hoogvlieger, matig (over the top) acteerwerk ; maar ergens blijft een toch een unieke prent ... een Hollywood ster wordt niet dagelijks de grond ingeboord door haar (geadopteerde) dochter

Faye Dunaway is werelds in deze film vooral de scene met de klerenhangers, gewoon freaky eng die scene.

Een aardige film maar verder niets bijzonders.

Waar ik had verwacht meer 'inzicht' te krijgen in iemands leven, laat de film slechts kleine stukjes daarvan zien. Alles draait om Faye Dunaway en dat zullen we weten ook. Erg zwaar en slecht overgeacteerd. Ook de rest doet daaraan mee, maar zij spant de kroon.

Verder kwam het op mij over als een matige ongeïnspireerde tvfilm. Dit houdt dus in matige muziek, weinig diepgang, slappe dialogen, etc...

2,5* is meer dan genoeg

Ik vond Faye Dunaway het nog best aardig doen. Ze lijkt ook veel op de wat oudere Joan Crawford. Beide rollen van de dochter vond ik ook best goed.

Het enige en dramatische minpunt is het scenario dat een te fragmentarisch beeld geeft van de relatie tussen Crawford en haar dochter, zonder tot een kern te komen.

Erg jammer, want er had zeker wat ingezeten.

Het accent op een korte periode leggen, i.p.v. de volle 30 jaar in een film proberen te stoppen, heeft meestal meer resultaat. Het mankement van menig biografie.

Als mensen dood zijn, begint het ....ze worden of de hemel in geprezen of ...... Niet dagelijks maar toch. Zo werd Bing Crosby ook al de grond ingeboord door een van zijn kinderen en zo zullen er wel meer zijn.

Interessante film om een keer gezien te hebben.

Interessante biografie over Joan Crawford als moeder en niet als legendarische Hollywoodster. Of Joan Crawford in werkelijkheid zo'n kreng was voor haar kinderen, daarover zijn de meningen verdeeld. Maar de meesten, die haar kenden, kunnen zich wel vinden in de boek van adoptiedochter Christina Crawford. En "waar rook is, is vuur", toch! Bovendien is bekend dat Crawford een nogal turbulent leven geleid heeft, zeker als teenager toen zij naar verluidt misbruikt is door, dan wel een seksuele relatie had met haar stiefvader. Ook heeft zij een tijdje als prostitutée de kost verdiend.

Van de filmster Joan Crawford ben ik nooit onder de indruk gekomen. Ook niet van haar met een Oscar beloonde rol in Mildred Pierce.

In deze biografie wordt zij trouwens knap neergezet door Faye Dunaway, maar Mara Hobel (haar naam staat verkeerd gespeld in bovenstaande synopsis) en Diana Scarwid als Crawford's kinderen zijn in deze film toch een beetje "to good to be true"

Nu ik vond de film niet zo geweldig, maar ik ben toch geboeid blijven kijken tot het einde. Ik kan geen oordeel vellen over hoe waarheidsgetrouw deze film is over het leven van de echte Joan Crawford. Het boek heb ik nooit gelezen en ik ben ook niet van plan om dat te doen. Ik heb geen films gezien waarin Joan Crawford heeft geacteerd al staat "What ever happened to baby Jane" nog op mijn "to watch" lijstje. Maar die film wil ik vooral zien omwille van Bette Davis die ik geweldig vond in "The Nanny" en "Hush hush sweet Charlotte". De bedoeling van de film was wellicht dat we maar weinig sympathie zouden opbrengen voor het karakter van Joan Crawford en ik denk dat deze daar wel in is geslaagd. Ik was aan het supporteren voor haar dochter all the way hoewel ze het soms niet naliet om haar moeder uit te dagen. Haar moeder reageerde ook zelf als een klein kind en slecht verliezer en kon ook geen grapjes verdragen. Dat soort mensen verdienen van mij ook niet beter dan een goede trap tegen hun *** Wat me wel stoorde was dat de film soms zo een grote sprongen in de tijd maakte. Al bij al was het de moeite om te zien.

Kitscherig cult drama gebaseerd op het tell-all boek van Christina Crawford. Alles is het er zo erg over dat het heel de speelduur tegen een ongewilde komedie uitzit. Faye Dunaway's over de top rol past eigenlijk nog het beste bij de film die vooral op drama gebied heeft te kampen met een nogal langdradige verhaal en een vreselijk middelmatige support act. De design is prachtig maar vooral na het nog saaie eerste kwartier word het de campy cult-klassieker waar de film bekend voor staat. Diana Scarwid is hierin ook het perfecte tegengewicht met haar ingetogen rol tegen Dunaway's (geweldig) geschreeuw en drama. Zelfs nu ik hem zie voor de 4de keer verveeld de film geen moment.

Zoek vooral ook de Amerikaanse dvd op met een erg interessante onderhoudend commentary track van cult-komedie held John Waters.

3,5*

Goeie film over Hollywoodster Joan Crawford die een meisje adopteert. Gebaseerd op het boek geschreven door de dochter. De scenes tussen moeder en dochter zijn wel goed, maar omdat het verhaal bijna vier decennia beslaat is het wat fragmentarisch. Faye Dunaway zet haar rol behoorlijk dik aan (maar de rol vraagt hier wellicht ook om). Mooi aangekleed verder en een uitstekend eindshot.

Prima drama film waarin het soms wel wat te ver gaat. Had deze vroeger ook al eens gezien.

Mommie Dearest trok destijds veel bezoekers die geloofden dat het om een komedie ging. Dat 'onbedoeld grappige' zie ik er zelf niet zo in, de scènes waarin ze haar dochter mishandelt vond ik ergens toch best heftig eigenlijk, ook al wordt daarin vrij dramatisch, op het absurde af, gespeeld. Zoals in de badkamerscène met de Vim-poeder (Old Dutch Cleanser hier, wéér dat Dutch Cleanser!). Vim is overigens een schuurpoedermerk uit vroegere tijden, toen nog in poedervorm, de voorloper van Jif en Cif, voor de millennials onder ons.

De film heeft een recordaantal razzies binnengesleept, waaronder die voor beste film, actrice, etc..., maar ik vond 'm geweldig. Dunaway speelt ongelofelijk goed, vind ik, zeker geen Razzie waard, eerder een Oscar. Ze zet een uiterst geloofwaardig narcistisch personage neer. Tenminste, als Crawford echt zo was zoals haar dochter zegt dat ze was, want dat is ook maar de vraag natuurlijk, daar wordt aan getwijfeld.

Qua uiterlijk lijkt ze in ieder geval sprekend op Crawford, had ook steeds het idee dat ik naar de echte Crawford zat te kijken.

Overigens heeft Bette Davis Dunaway eind jaren '80 in verschillende talkshows nog zwart zitten te maken, zo noemde ze haar onder meer 'unprofessional', véél te laat op de set verschijnen, dat soort dingen.. Ze had met haar samengewerkt in The Disappearance of Aimee, '76.

Vooral ook visueel vind ik dit een bijzondere film, aan de ene kant heeft het weg van een poppenhorrorfilm, maar de interieurs zijn werkelijk schitterend, kitscherig, luxueus, op en top Hollywood, en Dunaway als Crawford ziet er telkens weer anders maar prachtig uit, in elegante avondjurken en fonkelende diamanten.

En nu het boek maar lezen.

Heb me trouwens even zitten verdiepen in de Raspberry Awards door de jaren heen.. Opvallend is dat De Palma in de eerste helft van de jaren '80 wel erg vaak is genomineerd, voor Dressed to Kill en Scarface o.a.. Sylvester Stallone en Madonna zijn koplopers met de meeste razzies op zak.

Wat ook opvalt is dat grote gevierde namen vaak ontbreken, dat zou pas geinig én gedurfd zijn als er ook 's een keer een Meryl Streep of een Robert De Niro op een lijstje kwam te staan, ik noem maar wat.

Een film als Chicago (oscar voor beste film) hadden ze ook best kunnen nomineren wat mij betreft.

Redelijk, maar ook niet meer dan dat. En even er vanuit gaande dat het boek van Christina Crawford redelijk waarheidsgetrouw is. Ze zal ongetwijfeld op een bepaalde manier van haar dochter gehouden hebben, maar sommige mensen kunnen beter geen kinderen nemen, en Joan Crawford is daar een voorbeeld van. Narcistisch, contactgestoord, egoistisch, neurotisch, het zal niet leuk opgroeien geweest zijn. Faye Dunaway speelt over the top maar sterk, maar echt heel boeiend is deze hatchet job ook niet (ik kan me voorstellen dat deze film bij vrienden van Crawford niet heel lekker geland is) - daarvoor is het te fragmentarisch, met teveel sprongen in de tijd tot we weer een keertje Joan Crawford in een nieuwe setting door het lint zien gaan. Toch was het ook niet vervelend om uit te kijken, maar daar blijft het wel bij.