Tommy (1975)

Visueel erg prachtig, muziekaal erg goed. Vindt alleen het acteerwerk van Oliver Reed onder de maat!

***1/2

Geweldige film. overwelmende rock, schitterende gastrollen. Ja dese staat zeker in mijn top 5

Dertig jaar geleden gezien en vond hem toen erg goed. Ken Russell is een grootmeester in barokke effecten. Zijn TOMMY was aanbeden en verguisd door de kritiek: voor de enen een monument van wansmaak, voor de anderen een waanzinnig briljante kijk op de popcultuur van de jaren zeventig.
"Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex and vital" (Oscar Wilde)
Hoe dan ook, ik vind Ken Russells MUSIC LOVERS nog indrukwekkender. Ik kijk uit naar een DVD release van dit absolute meesterwerk.
TOMMY krijgt van mij een 4 onder voorbehoud, ik moet die film dringend nog eens bekijken om een definitief oordeel te kunnen vormen. Destijds was ik overdonderd door Russell's audio-visuele brillance.

Geweldige muziek natuurlijk, maar de Film was niet zo overweldigend als Pink Floyds "The Wall." Het deed me minder, terwijl beide verhalen eigenlijk over hetzelfde gaan; beide zijn ze hun vader kwijtgeraakt door de oorlog en zijn daardoor (direct of indirect) getraumatiseerd en in zichzelf gekeerd.

Toch erg mooi en ik heb geweldige herinneringen aan de tijd da'k deze Film zag !

Vier.

The Wall is anders.
The Wall richt zich op de grimmige ineengedoken psyche van Waters.
Tommy is iets optimistischer en iets minder realistisch, een totaal ander verhaal!
Beiden verliezen inderdaad hun vader en beiden raken in zichzelf geleerd, maar je mag deze 2 films absoluut niet vergelijken.

Hoewel ik de versie van The Who muzikaal gezien beter vind dat in deze film, is de film wel mooi gemaakt.
En ook de sound is zeer goed, gespeeld door The Who, met verschillende gasten, is de film een lust voor oog en oor !!
Het is 37 jaar geleden toen ik de film een eerste maal zag, en na al die jaren hem weer bekijken, nog steeds doet het me iets.. zulke filmen houden een mens jong...

héélijke muziek van the who! zoals altijd, die gouwe ouwe daltry en townshend toch...

als je er maar niet genoeg van kunt krijgen: 8 juni the who @ het sportpaleis te antwerpen!

Nóg slechter dan de muziek. Als Keith Moon de meest normale acteur is dan klopt er iets niet

Klinkt mij als een geweldige aanbeveling in de oren...

Het haalt het niet bij de studioversie van Tommy. ook de versie met het L. S. O. is een stuk sterker. Ik was aardig onder de indruk toendertijd. Maar ik het nu weer zie kan ik niet zeggen dat deze film tijdloos is. De studioalbum is dat zeker wel. Daar deze frisser, sprankelijker kinkt dan deze filmversie.

Pluspunt voor de originaliteit. De film lijkt meer op een grote trip. Er zat werkelijk geen verhaal in, alleen scènes aan elkaar geplakt die keer op keer helemaal nergens over gaan. Ann-Margrets overdreven gedrag en Roger Daltrey's starend gezicht begon op ten duur een beetje irritant te worden. Maarja, de muziek blijft geweldig!

Men klaagt wel dat deze versie muzikaal onderdoet voor de LP versie, maar The Who live was nog veel beter dan The Who in de studio. Desalniet te min een heerlijke film. Een lust voor het oog en een geweldige soundtrack.

Ik heb 'm op 4* staan, maar er zit denk ik nog minimaal een 0,5* verhoging in.

Zag laatst een stukje van de film met het nummer Pinball Wizard, een zingende-
Elton John achter de flipperkast, Roger Daltrey die iets teveel zijn best leek te doen om scheel te kijken en een publiek op de achtergrond. Zag er wel leuk uit, binnenkort eens even kijken al is het maar omdat ik de plaat zo goed vind.

Ennu, The Who live is inderdaad een waar feest.

Rare film van een geweldig album. Hoogtepunt zijn de sterren die voorbij komen; Elton John, Eric Clapton, Tina Turner, The Who zelf (superrol voor Keith Moon! ) en zelfs Jack Nicholson!

3*

3.5 ondanks Elton John

Visueel overdonderend, en ook muzikaal zit de film sterk in elkaar, al haald de film het wat dat betreft niet met het originele album.

The Who!

Meer een film van Ken Russell dan van the Who. Unieke barokke, excessieve film, met veel symboliek. Bepaalde beelden herkende ik uit Women in Love, zoals het idealiseren van de natuur (nietige mens wordt puur in de grote natuur), de tunnel, de trouwring. De kritiek op de kerk en conformisten ligt er ook dik op. Russell vertelt heel wat zinnigs in deze film, maar doet dat wel op zijn eigen manier, en daar moet je van houden.

Ikzelf ben overigens geen fan van het album.

Tijdloos, nee flauwekul - maar, jeugdsentiment is dan wel weer het goede woord. AddictedToMovies zegt het goed: een rare film van een geweldig album. Hoewel ik dat geweldige album eigenlijk nooit meer draai - en ook niet mis. Het is toch allemaal wel een beetje erg jaren-70 - en ook daardoor dat ik het op geen manier tijdloos kan vinden. Want laten we wel wezen, dit is allemaal wel van heel ver voor de oorlog - en dan heb ik het over de eerste...

Tommy blijft gewoon goed.

Tijdloos en niet tijdloos ineen.

jonge Jack N - ik bedoel maar...

YouTube - Go To The Mirror - Tommy (1975) - ft. Jack Nicholson [HQ]

De schoenen van Elton John vond ik eh... hoogstaand. Ann-Margret viel me ook goed mee.