Rompecabezas (2009)

Apart verhaal, ben benieuwd.

Leuke film, beetje traag, zoals veel Zuid-Amerikaanse films, maar goed te kijken. Het is een beetje tragi-komisch. De hoofdrolspeelster heeft duidelijk vaker geacteerd.

Wat een heerlijk woord zeg Rompecabezas.

Eigenlijk is de vrouw in kwestie een zielige vrouw ze is alleen goed voor het huishouden en haar hobby's worden ten niet gedaan ze moet dus wel liegen in deze vrij ingetogen best aardige film.

Argentijns drama met saai en wat traag verhaal over verslaafde puzzelaarster, inhoudsloos. Niks aan.

Puzzelende parallel.

Een rustig filmpje dat een intiem portret schildert van de kleinburgerlijke beslommeringen van een ingedut Argentijns koppel en dan met name de vrouwelijke helft ervan. Het stel staat aan de vooravond van een waarschijnlijk laatste hoofdstuk samen, omdat de kinderen op het punt staan het ouderlijk nest te verlaten. De afgesloofde moeder besluit voor zichzelf te kiezen en vlucht weg in de wereld der professionele puzzelaars. Zonder hoogtepunten volgt de kijker deze ingetogen vrouw en haar intrigerende maar pijnlijke pad.

De eventuele parallel met haar eigen puzzel des levens is er eigenlijk vooral een qua tegenwicht aan het langzaam uit elkaar vallen van een vertrouwd bestaan. Veel meer dan een realistisch aandoende momentopname van haar bijna vastgeroeste levensritme is het verder niet, maar door het uitstekende spel van met name Ornetto en de vele indringende close-ups, die de onderhuidse gevoelens extra benadrukken, is dit een bijzonder en lief werkje geworden.

Goed.

Met dank aan Cinemien voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Een mooie dramafilm...

Heerlijk puzzelfan...

Prima verhaal...

Maar de actrice María Onetto kan beter waarheid vertellen dan liegen...

Wel leuk samen werken met puzzelpartner...

Prima acteerwerk...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

In 't begin vond te snel camerabeweging, later niet meer...

Prima achtergrond muziek (Dolby digital)...

Wie houdt van puzzel (ik had (jeugd) vroeger gek op puzzel), dan moet je

maar deze film kijken...

Het is echt moeite waard...

Zeer goed...

Dit Argentijnse drama beleefde zijn wereldpremière op het Filmfestival van Berlijn en was daar genomineerd voor een Gouden Beer.

Ik vond dit een mooie film. Heel ingetogen. Prachtig geacteerd door eigenlijk iedereen. Heerlijk om weer eens te genieten van een film die het niet moet hebben van special effects en grof geweld. Daar houd ik ook van, maar op zijn tijd zo'n 'filmhuis' film vind ik verademend. Zeker de moeite waard om eens te kijken. Het is wel een open einde, daar moet je van houden. Ik eigenlijk niet, maar ik vergeef het deze film.

Ik sluit me aan bij mijn voorganger, op 1 ding na, de film heeft helemaal geen open einde. Als je dat als open einde ziet dan heb je de film niet begrepen.

Ingetogen film over een alledaagse vrouw in Argentinië met een passie en talent voor het leggen van puzzels. Alles komt behoorlijk realistisch over door het sobere script en acteerwerk.

Deze ook eens geprobeerd en 'k vond het geen misse film. De film wist me wel te boeien, al heeft het eigenlijk geen groots verhaal. De cast speelde overtuigend. Verder kijkt de film vlot weg mede door de redelijk korte speelduur. De moeite om eens mee te pikken als ze hem eens op tv of zo tonen.

Deze film viel mij nogal tegen. Prima geacteerd en ik voelde mee met de hoofdpersoon (Maria), maar het verhaal heeft mij niet echt geraakt, en daar moet een film die ik echt goed vind wel aan voldoen. Origineel bedacht en best mooi, maar geen uitblinker. Drie sterren!

Amerikaanse remake : Puzzle (2018)

Een vriend van me is een fanatiek puzzelaar. Alweer enige tijd geleden vertelde hij me dat er een film bestaat over wedstrijd puzzelen. Ik had er toen al naar gezocht en toen bleek dat ik de film al in mijn bezit had. Vandaag heb ik hem dus eens bekeken. Het is inderdaad wel een ongebruikelijk onderwerp voor een film. Echt een hoogvlieger is de film ook niet. Maar er wordt wel leuk geacteerd en de film kijkt best aardig weg. Al is het ook jammer dat de film uit een soort van niets begint en zo ook weer in het niets eindigt.

Eigenlijk maakt het niet uit waarover de ineens ontgonnen passie of talent gaat. Hier gaat het over puzzelen, maar het kon evengoed schaken, breien of hotdogs eten zijn. Feit is dat een doodgewone huisvrouw een plotse interesse vertoont in puzzelen en hierin erg sterk blijkt te zijn.

Maar hoewel ik de indruk had dat ze niet bepaald ongelukkig was in haar relatie houdt ze haar passie geheim. Ook omdat haar gezin er wat meewarig over deed, maar voor de rest dacht ik dat het wel snor zat. Misschien wat onderdanig, maar dat past wel binnen het huishoudtype dat ze is.

Er schort toch iets met haar relaties had ik de indruk. Onzekerheid stak sowieso bij haar de kop op. Opkomen voor zichzelf eveneens. Het jammere is dat het verhaal maar aanmoddert en er geen keuzes worden gemaakt. Niet door de regisseur, niet door haarzelf. Het verhaal bloedt vervolgens op een bepaald moment ook dood. Jammer.

Verhaal over een traditionele huisvrouw in een traditioneel gezin, die ontdekt dat ze ook andere talenten heeft dan koken en de was doen.

Enerzijds zien we dat de brave dame heel graag wat wil doen met haar puzzeltalenten. Anderzijds kijken we naar de huisvrouw die, meer nog dan haar echtgenoot en haar twee progressievere zonen, vast hangt aan het klassieke rollenpatroon in de familie. Die uiteindelijk de zekerheden van dat gezin, de veiligheid, de geborgenheid, hoger inschat dan het mogelijke avontuur. Grappig bijvoorbeeld om te zien hoe ze vasthangt aan haar klassieke keuken waar vlees centraal staat, en niet kan vatten dat de zonen de veganistische tour opgaan.

Het is iets te optimistisch om van een happy end te spreken. Maar het is ook geen drama. Ze verkiest zekerheid boven risico, en voelt zich daar goed bij.

Traag en rustig; maar ook meeslepend en voor Maria en dus ook voor de kijker bevredigend