Suzumiya Haruhi no Shôshitsu (2010)

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het kijken van anime, en de serie Suzumiya Haruhi no Yuuutsu (The Melancholy of Haruhi Suzumiya) kwam al snel op mijn pad. Die kwam destijds erg verfrissend op me over. Ik ben niet bepaald dol op highschoolfilms of -series vanwege de vele clichés, maar in deze serie werd er wat anders met de clichés omgesprongen doordat ze op een rijtje gezet werden, benoemd werden en vervolgens in die hoedanigheid geïntegreerd werden in het verhaal. Neem daarbij het sarcastische commentaar van het hoofdkarakter plus de a-chronologische volgorde van de afleveringen en ik vond het wel vermakelijk.

Daar dacht het Japanse publiek ook over, want in korte tijd is de serie ontzettend populair geworden - al moet gezegd worden dat de boeken waarop de serie gebaseerd is dat ook al waren - tot op een niveau dat Haruhiisme als een nieuwe godsdienst werd geïntroduceerd. Weliswaar als grap, maar het zal me niets verbazen als er in Japan mensen zijn die het net zo serieus nemen als de Engelsen die bij een bevolkingsonderzoek "Jedi" invulden toen naar hun religie werd gevraagd. Een vervolg kon dan ook niet uitblijven, namelijk in de vorm van een nieuwe serie die de afleveringen van de oude bevatte aangevuld door afleveringen die hiaten in het verhaal opvulden. Het geheel werd nu in chronologische volgorde uitgezonden, maar was geen onverdeeld succes, mede door een aantal afleveringen die nogal repetitief zijn. Ik moet zeggen dat ik het wel grappig vond, en de makers hebben zich het niet makkelijk gemaakt, want in de animatie, waarbij de achtergronden er overigens soms erg mooi uitzagen, is er in tegenstelling tot het verhaal geen herhaling. Wat verder opviel is dat de sfeer wat minder onbekommerd is binnen de nieuwe episodes.

Op die voet gaat deze film verder. Het onbekommerde van de originele serie is er nu wel helemaal uit, al wordt het nooit echt dramatisch. Wat verder opvalt is dat de achtergronden er nog mooier uitzien, er wordt soms bijzonder mooi met licht gespeeld. De animatie zelf is soms ook erg mooi met als hoogtepunt de scène met Yuki als het sneeuwt en de dromerige muziek van Satie klinkt. Zijn Gymnopédies en Gnossiennes zijn her en der verspreid over de film, en zijn wat mij betreft het sterkste onderdeel van de soundtrack, die verder als er binnen het verhaal sprake is van een oplossing van problemen soms een beetje aan de platte kant wordt. In ieder geval heeft de film ervoor gezorgd dat ik na afloop meteen wat cd's van Satie ben gaan bestellen, want daar had ik nog niets van in huis. Het verhaal heeft verder niet echt iets nieuws te bieden voor mensen die films als Back to the Future 2 hebben gezien. Toch wordt het wel aardig uitgewerkt, al moet ik zeggen dat de scène waarin Kyon door Asakura neergestoken wordt niet echt veel toevoegde.

Ondanks de lange speelduur heb ik me niet echt verveeld, al speelt het wellicht ook een rol dat ik al vertrouwd was met de personages door de series. Het moet benadrukt worden dat deze film echt een vervolg is, en niet los staat van de series. Het zien van de oorspronkelijke serie en de episode "Bamboo Leaf Rhapsody" uit de volledige serie is essentieel, maar het beste is toch dat men de volledige serie helemaal bekijkt voordat men zich aan deze film waagt. Voor deze film is de conclusie dat het een mooi uitgewerkte voortzetting van de serie is, die echter niet veel nieuws brengt. 4*.