Éloge de l'Amour (2001)

dit was de eerste godard film voor mij. vooraf aan de film was er van mijn collega harriet weststrate, de vertaalster van de film, een interessante inleiding over godard en zijn nieuwste film. de film is in twee bijzondere delen verdeeld: het 1e gedeelte is in zwart wit gefilmd (35mm) en laat het heden zien, terwijl het 2e gedeelte het verleden in kleur (homevideo camera)laat zien. een echte plot kon ik niet ontdekken, maar aan diepgang geen gebrek!! godard's kritiek tegen de amerikanen (welke naam hebben ze) en hun filmbusiness is ontzettend duidelijk te herkennen in de film en gebruikt een paar bekende films waaronder twee keer the matrix als voorbeeld van zijn kritiek:

-bij een bioscoop hangt naast een poster van een franse onafhankelijke film genaamd pickpocket een poster van the matrix.
- een andere vooral grappige scene is die waarin twee meisje langs de deur komen voor een handtekeningen actie voor een bretonse ingesproken versie van the matrix.

wat ik ook erg mooi vond waren de vele woordspelingen in de film. zo betekend histoire zowel verhaal als geschiedenis en erg vaak word het in allerlei vormen gebruikt. oorlog is ook een belangrijk element in de film, vooral in het 2e gedeelte. zo heb ik mij laten vertellen dat godard een liefhebber is van zowel film,kunst,muziek en opera dat hij zijn film vol met verwijzingen heeft gedaan naar die dingen. vele dialogen zijn stukken bij elkaar gesprokkeld uit verschillende boeken en dat dan weer gecombineerd met bijpassende muziek en beeld (de landschap dialogen!!!). de keuze wanneer muziek te horen was , was om de meest onverwacht momenten en hield vaak ineens zomaar weer op.
de dialogen zijn ook erg prachtig en vele zinnen worden om de zoveel tijd herhaald en passen weer perfect bij de handeling op dat moment.

vaak vond ik het moeilijk om te kiezen waar ik in een scene op moest letten: zo is er een scene waarin in amerikaan aan het praten is, er frans doorheen wordt gepraat, muziek op de achtergrond is en mooie beelden van de oceaan te zien zijn en dan moet je ook nog de ondertitels lezen. het mooie van de film is dat je nooit alles kan begrijpen, want er zit gewoon zoveel informatie in een scene gestopt dat je allemaal niet meer kan bijhouden wat nou echt belangrijk is. daarom wil ik em ook graag nog een paar keer zien.
het is gewoon een echte arthouse film die me zowat helemaal gehypnotiseerd heeft en waar ik nog uren over heb zitten discusseren. net als een film als fight club is dit ook zo'n film waar je nieuwe dingen blijft ontdekken.
4.5 sterren

In de film is dus zoals al eerder een poster van The Matrix en Pickpocket naast elkaar te zien. In de eerste instantie is dit kritiek van Godard tegen de commerciele amerikaanse films. Maar in Pickpocket laat de regisseur blijken dat hij filosofie onzichtbaar kan maken. The Matrix daar en tegen laat filosofie zowel zichtbaar als onzichtbaar zien.

Geweldige ode aan Éloge de l'Amour.

Echt moeilijk is deze film toch niet. Of ligt het aan mij? De protagonist wil een film over de Holocaust maken. Maar alles gaat fout.

Herinneringen; we herinneren ons bepaalde belevenissen inderdaad altijd in de overtreffende trap dan ze in de realiteit waren. Veel kleurrijker...

Voor iemand die blijkbaar zelfs het meest elementaire verhaalgegeven niet heeft meegekregen stelt u zich een tikkeltje hovaardig op,waarde heer.
Terzake: een esoterische film waarin een gigantische kloof gaapt tussen vorm en inhoud qua niveau.Die inhoud bestaat namelijk uit een tsunami aan pasklare citaten,semi-diepzinnige obiter dicta en scheldpartijen richting USA,Hollywood,Spielberg en weet ik veel wat nog meer.Typisch Godard ja,maar waar je het in eerdere films nog door de vingers kon zien als lekker recalcitrant gedoe lijkt het hier meer op het gebral van een rancuneus burgermannetje dat gefrustreerd is omdat de Geschiedenis( hoe ironisch) hem heeft ingehaald.
Toppunt is wel het slot,waarin MDOT van Chateuabriand wordt geciteerd,en waaruit blijkt dat Godard zich hier al als stervende beschouwde,ietwat overdreven.
De inhoud mag dan dement zijn,de cinematografie maakt duidelijk dat onze vriend niet geheel seniel was geworden.Eerste 60 minuten in sfeervol ZW,lijkt wel een serie foto's van Parijs in de jaren 40 of 50.
Daarna videobeelden in de meest afgrijselijke bonte kleuren( zie poster),maar je moet er als bejaarde toch maar opkomen.Verder valt op dat de personages zeer vaak met de rug naar de toeschouwer staan gekeerd,wat goed past bij een film die de dialoog lijkt af te sluiten en volkomen zit opgesloten in een eigen gelijkhebberig universum.
De soundtrack varieert van Edith Piaf tot een jankerige cello-piano combi.Geef mij liever de greatest hits uit de James Bond collectie