Erosu Purasu Gyakusatsu (1969)

Aparte film.

Vooral audiovisueel boeiend te noemen. Prachtige geframede zwart/wit shots, waarvan er vele eerder grijs/wit. Een groot deel van de film lijkt geschoten door één of andere wolkachtige melkfilter, waardoor er erg weinig contrast is, en het scherm voornamelijk wit is. Erg mooi. Ook de soundtrack is effectief, subtiel en erg mooi.

Beetje jammer dat dit weer zo'n "protestfilm" is, waarin oeverloos geluld wordt over politieke en filosofische blabla. Eerlijk is eerlijk, het hielp ook niet dat de subs af en toe ietwat "cryptisch" waren .

Maar boeiend, dat zeker. Aparte film, duurt te lang, is vooral op audiovisueel vlak interessant, en wil hem nog wel eens terugzien met degelijke ondertitels. Tot die tijd, 3*

Waanzinnig. Waanzinnig mooi vooral. Ik denk niet dat ik ooit een mooiere film zag als ik op het uiterlijk af mag gaan. Waanzinnige shots, met name in het 'heden'. Wat me vooral bij blijft zijn: het openingsshot met het interview, een samoerai op een voetgangersbrug langs de snelweg, het stel onder de snelweg en vooral een douchende dame die wordt 'betast' door het glas heen. Maar ook in het verleden was er zeer veel te genieten. Met name een scène langs een bamboe hek waar twee minaressen stonden te kibbelen. Enige minpunt was de wat te lang uitgesponnen slotscène met het mes aldaar. Maar het einde in de studio (in het heden) was fabelachtig goed gevonden.

Van de inhoud nog niet veel meegekregen. Het viel lastig te begrijpen, met name omdat de film over de nasleep van een aardbeving (?) zou gaan, volgens Yoshida. Hopelijk brengt het nieuw uitgegeven boek uitkomst, daar maar eens nalezen. En gelukkig heel veel beter dan de twee andere Yoshida films die ik zag.

Zelden zoiets moois gezien.

Bij films als deze heb ik nog steeds wel wat tijd nodig om de inhoud los te laten, want te begrijpen was het nauwelijks voor me. Heden en het verleden worden naast elkaar gezet, in het heden zien we twee jonge mensen die geinteresseerd zijn in een stel uit de jaren '20 dat er voruitstrevende ideeën op nahield op het gebied van vrouwenrechten en politiek en door een tragedie aan hun einde kwam. Dat is het zo ongeveer. Maar zodra ik dat bij dit soort ongrijpbare films weg kan laten gaat het leven en zit ik er in en ga ik mee in de stroom beelden en muziek. En van de drie smaken Yoshida van dit weekend veruit de beste. een film die ik absoluut vaker wil zien waarvan minstens één keer geheel zonder ondertiteling.

Er is een Franse DVD, laten we hopen dat dat resulteert in een uitgave met Engelse ondertiteling. Tot die tijd,

Dikke 4.0*

Die vorige poster was toch echt veel fraaier!

Sorry, maar ik voeg toch liever de originele toe. De vorige was een DVD hoes!
Vind deze trouwens ook erg mooi, vooral dat morphen tussen de vier frames.

Ja dat is waar, maar is dit een originele Japanse poster (met Engelse tekst???)

Volgens een user op de site waar ik hem vandaan heb wel ja. Het is overigens sowieso de enige poster die ik kan vinden.

Speciaal voor jou hier beiden versies in groot formaat: poster & DVD.

Stills die ik zo op het net tegenkom zien er inderdaad enorm mooi uit, soms bijna uitgebleekt, dan weer heel contrastrijk.

Ik hou niet van geel, wie weet heeft dat er mee te maken. Die Japanse DVD hoes is ook veel meer in stijl met de film dan de poster.

Maar wat maakt het uit, zolang de film maar mooi is...

Zeer ingewikkelde film die, ondanks dat hij te lang doorgaat, enorm prachtig is.
Zoals al eerder gezegd, zijn de beelden prachtig geschoten en prachtig geframed. Het acteerwerk wisselde nogal af, van theatraal tot experimenteel. Dit werkte niet altijd, vooral tegen het einde (wanneer de anarchist moet worden gedood, herhalen ze dit meerdere malen en elke keer lijkt het meer en meer over-the-top geacteerd.)

4*

Het naslagwerk over Kiju dat tegelijk met het retro is verschenen geeft veel achtergrondinfo met name bij het acteerwerk. De benadering van vrouwenrollen en het gestalte daaraan geven is iets wat Yoshida tot zijn handelsmerk heeft verheven. Het kijkt alleen niet zo makkelijk weg en is lastig te duiden.

_fal schreef al een lang stuk over The Affair at Akkitsu, daar staat ook iets in over de stijl van Yoshida, maar het boek is dus ook zeker aan te bevelen. Zijn vroegste anti-melodrama dat hij maakte en ik gisteren zag keek daardoor een stuk makkelijker.

Er staat een 3 minuten lange trailer van de film op You Tube.

Die geeft een wel een mooi en compleet beeld van de film. Nog steeds met afstand de film die me dit jaar het meest is bijgebleven. Weergaloos.

Belichting, kadrering, beeldcomposities het is een fascinerende abstracte beeldtaal die Yoshida ons aanbiedt. Af en toe ook wat bizarre geluiden op de geluidsband en het lijkt wel een audiovisueel (tijds)experiment. Het eerste uur was dus behoorlijk intrigerend. Zag er uniek en modern uit.

Met de inhoud kon ik wat minder. Want waar ging het over? Het eerste uur leek wel alsof iedere scène op zichzelf stond. Niet echt een binding. Het leek wel of er van alles speelt door een aantal eeuwen heen. Heden - verleden - toekomst? En volgens mij ook nog ergens een droom of een flashback. Maar ik kan er compleet naast zitten. De plotomschrijving hierboven is namelijk heel erg cryptisch.

Het tweede uur wordt er ontzettend veel gesproken. In het verleden onstaat er een driehoeksverhouding met twee vrouwen en een man. Ondertussen in het heden word er een film gemaakt. Na twee uur film lijkt er sprake van een spreekverbod onder de personages. Opeens waren het alleen maar de beelden...

En in het laatste uur wordt in het segment dat in verleden afspeelt op drie verschillende manieren een moord gepleegd op dezelfde man. In het heden hangt de cameraman (?) zichzelf op aan het celluloid. Daar kan Godard nog een puntje aan zuigen.

Ik heb de drieëneenhalf uur durende 'extended version' gezien en ben nu behoorlijk op.

(beetje) late reactie:

Vanwege de hoge notering in Mochizuki Rokuro's top 10 trekt dit toch wel mijn aandacht...