Gekijô Ban Kara no Kyôkai: Dai San Shô - Tsukakû Zanryû (2008)

De derde film uit de cyclus, en bepaalde dingen gaan steeds meer ergeren. De muziek die teveel aanwezig is bij de actiescènes, en als het dramatisch is overdreven zielig klinkt, de mannelijke hoofdpersoon die zich over elk ziek vogeltje meent te moeten ontfermen, de vreemde psychologie van mensen met moordneigingen. Dan mag alles er wel schitterend uitzien, het helpt op een gegeven moment ook niet meer.

Ik begin wel steeds meer te snappen waarom deze serie zo populair is onder de otaku's. We nemen een lekker wijf dat extra "interessant" is omdat ze gevaarlijk uitstraalt en een mannelijke hoofdpersoon die uiterst begripvol en hulpvaardig is en alles doet wat moreel juist is waardoor (bijna) alle vrouwen verliefd op hem worden. Ik durf haast te wedden dat al die jochies dromen dat zij het zijn die op die uiterst correcte manier al die vrouwen weten te binden. Ik weet persoonlijk niet wat ik vreemder vind: alle afwijkingen bij de vrouwen in deze filmreeks, of de perfectheid van de mannelijke hoofdpersoon.

Dankzij de mooie beelden nog steeds wel redelijk makkelijk om doorheen te komen, maar vanwege de diverse ergernissen toch een halfje eraf ten opzichte van de voorganger. 2*.

Oké derde deel.

De achterliggende verhaallijn boeit wat minder. Je komt steeds meer te weten over de personages, maar het voegt eigenlijk maar weinig toe. Het draait vooral om de zaken die opgelost moeten worden, die weten gelukkig heel wat meer te boeien.

Het valt toch op dat deze anime best direct is qua geweld. Bij momenten oogt het namelijk erg braaf en lieflijk. Het is ook een filmreeks die aardig wat dialoog bevat en af en toe een stukje door durft te filosoferen. Maar dat is blijkbaar geen reden om niet alsnog wat bloed en lijken te tonen. Een wat vreemde combinatie, maar het werkt best goed.

De animatie in dit derde deel is wel wat mager, maar dat wordt goedgemaakt door een fijne tekenstijl en een best leuke soundtrack. Die is inderdaad opvallend en aanwezig, maar brengt ook aardig wat sfeer met zich mee. Kijk eigenlijk best uit naar de volgende delen. Niet zozeer om te zien waar het heengaat, gewoon omdat de stand-alone verhaaltjes telkens wel weten boeien.

3.0*

Mja. Net als het vorige deel vond ik ook dit weer teveel op het plot en de theorie leunen. En dat plot heeft voor mij toch een net een wat te hoge 'onzin-factor'. Ik ben sowieso al meer iemand die houdt van realisme. Ik kan best wat fantasy hebben, of hoe je dit ook wil noemen, maar het is net wat te ongrijpbaar om me echt te kunnen boeien. Ook het overkoepelende geheel van de personages heeft me nog niet echt kunnen pakken.

De stijl is weer mooi met soms heel mooie shots (en het geweld en zo is ook lekker gruesome), maar daar werd jammergenoeg net wat te weinig bij stilgestaan. De echte wow-factor zoals bij het eerste deel heeft het deze keer niet.

2,5*