Gekijô Ban Kara no Kyôkai: Dai Isshô - Fukan Fûkei (2007)
Alternatieve titel: Kara no Kyoukai: The Garden of Sinners - Overlooking View
9 stemmen | gemiddelde 3,33
Japan
Animatie51 minuten
geregisseerd door
Ei Aokimet de stemmen van
Maaya Sakamoto,
Kenichi Suzumura en
Takako HondaEen meisje krijgt tegen haar zin in de gave waarmee ze kan zien wanneer mensen sterven. Haar naam is Ryogi Shiki. In het begin accepteert ze haar gave, maar als ze zich dingen begint af te vragen over haar leven valt ze zomaar in coma. Als ze twee jaar later weer bijkomt, ziet ze dat de wereld veranderd is. Eigenlijk is zij degene die veranderd is. Met een glanzend mes jaagt ze op monsters die leven tussen de grens van de normale en van de abnormale wereld in. En al die tijd is ze er bewust van dat er iemand is die haar in de gaten houdt...
3,0
[permalink] geplaatst op 3 januari 2010, 22:00 uurVolgens mij is dit de eerste film van een reeks van 7 films die samen Kara no Kyokai: Garden of Sinners heten. Elk deel schijnt door een andere regisseur gedaan te zijn. Het geheel is verbluffend mooi geanimeerd, het verhaal is vermakelijk, maar wel een beetje vaag.
3,0 [permalink] geplaatst op 3 maart 2011, 0:30 uurRuim een jaar verder, en het leek me wel aardig deze film-serie eens te herzien. De delen duren op twee na toch niet al te lang, dus handig als ik tijd over heb maar toch te weinig voor een wat langere film.
De omschrijving hierboven slaat overigens meer op de hele cyclus dan op deze film, waar het meer draait om een aantal mysterieuze zelfmoorden van meisjes die van een gebouw afspringen en waarbij de hoofdpersone, Shiki, op onderzoek gaat.
Verhaaltje is een beetje dun, veel psychologisch geblaat en omdat de film in chronologische volgorde het vierde deel zou zijn, is er ook het één en ander nogal vaag. De beelden zijn werkelijk schitterend, er wordt veel met licht en kleuren gespeeld, maar de animatie vind ik zelf wat minder. Het ziet er niet allemaal even natuurlijk uit met als dieptepunt het moment waarop we iemand naar beneden zien vallen. Volstrekt lineair. Zo werkt zwaartekracht dus niet, ook al is in deze film een zekere vorm van magie mogelijk.
Muziek was wel aardig, maar niet geweldig. Soms wel redelijk sfeervol, maar de pompende puls onder de muziek tijdens de belangrijkste actiescène wist dat beetje sfeer toch de nek om te draaien.
Ik krijg bij deze film een beetje een leeg gevoel, heeft een beetje te weinig sfeer, waardoor extra opvalt dat het plot maar mager is, en het hoofdpersonage lijkt ook alleen maar leegte uit te stralen. De cyclus heet denk ik niet voor niets [i]Kara no Kyoukai[/i[ oftewel "de grens van de leegte". Toch niet vervelend om naar te kijken, al is het maar vanwege de prachtige beelden. Daarvoor 3*.
