It's a Gift (1934)

De bekendste film van W.C. Fields: een komiek die eigenlijk niet zo heel goed meer herinnerd lijkt te worden. En toegegeven, als dit werkelijk Fields' meesterwerk is kan ik ook niet zeggen dat het een zware competitie is voor The Marx Brothers of dergelijke stomme komieken als Chaplin, Keaton of Lloyd. Het is echter wel een vermakelijk filmpje.

Fields zelf is eigenlijk het beste. Zijn uitgebluste, dommige karakter is geestig, vooral die kleine angstschokjes die door zijn lichaam gaan bij bepaalde opmerkingen van zijn vrouw zijn grappig, evenals veel droge opmerkingen. Een groot deel van de humor steunt echter op vernielhumor. Net zoals in veel Pink Pantherfilms moet alles schijnbaar kapot en echt mijn humor is dat niet, vooral omdat er weinig variatiemogelijkheden lijken te zijn. Doe mij maar de misverstanden, verbale grappen of lang uitgerekte sequenties zoals de toch wel geniale scène waarin onze held probeert te slapen op de veranda. Deze laatste scène trekt dit net boven het gemiddelde uit.
3,5*