Vérités et Mensonges (1974)

Niet echt als documentaire aan te merken, meer als essay.

Leuke film. Bij vlagen briljant zelfs.

In Frankrijk te koop op dvd (via amazon.fr bijv.)

En nu blijkbaar ook uitgegeven door Criterion.

Mooi essay van Orson Welles vanuit origineel perspectief belicht over persoonlijk werk en kunst in het algemeen.


****/*****


“It's okay with me.”
- Philip Marlowe, The Long Goodbye

Merkwaardig geval. Leek wel voor een bepaald incrowd publiek gemaakt. Begin is briljant, maar later krijgen we ineens grofkorrelig beeld en neemt de scherpte van het begin af.

De stem van Welles, die zorgt voor een verkwikkende nachtrust.

Niet echt iets wat ik aan zou willen raden, en ja, het is goed verdienen in de kunsthandel als je marketing werkt, alhoewel het voor de vervalser wat minder goed ging.

Oja Kodar duikt in de film op. Ik zie nu pas dat het de maitresse van Welles destijds was. Tja...

2*

(een soort weblogje, zo zou ik dit geval willen omschrijven)

Schitterende 'documentaire' (of essay, zoals Wouter al aangaf) over bedrog. De film scoort voor mij vooral hoog doordat Welles geen enkel moment rechtlijnig/traditioneel te werk gaat en helemaal los gaat (met name de laatste zeventien minuten, een verhaal over Picasso dat compleet verzonnen is door Welles).

tsjidde merkte eerder op dat de montage 'gekunsteld' en 'suggestief' over komt, wat inderdaad zo is maar juist de film versterkt in plaats van dat hij afbreuk doet. In een film over bedrog laat Welles juist heel goed zien hoe je o.a. met montage iets compleet anders dan de werkelijkheid kan neerzetten. Denk aan de lange stilte tussen Irving en de Hory over of hij nu daadwerkelijk de schilderijen zelf ondertekende, als ware het een echte discussie tussen de twee, terwijl het gewoon twee verschillende opname-momenten zijn.

Een waar meesterwerkje deze film.