Le Refuge (2009)

De nieuwe Ozon is geselecteerd voor Toronto (10-19 September) en San Sebastian Film Festival (18-26 September).

Had er zelf meer van verwacht maar door een nogal botte hoofdpersonage,waarin je niet echt mee kan leven en het magere script,wordt het nergens echt goed en blijft de film vrij oppervlakkig.
Op het laatst gaat het wel de goede richting op ,maar dan is het voor mij als kijker al te laat. Er had meer in deze film kunnen zitten. jammer dat het er niet is uitgehaald.

Gezien in de sneak.

Ben niet zo'n fan van typisch recent Frans drama, voor de rest moet ik vrijwel volledig met voskat78 meegaan. Inderdaad niet al te veelzeggend en wat oppervlakkig, een wat mager script dat pas op het einde aan kracht wint (met de geadopteerde broer die zelf een kind 'adopteert'). Verder zit het qua locaties wel goed, vooral op het strand met die soort bunkers half in het water.

3*

Mooi verhaal dat zonder vals sentiment wordt gebracht. 3,5*

Een typische Ozon. Twee mensen die in een schitterend gelegen landhuis om elkaar heen dolen.

Wat ik in Le Refuge miste was de spanning, het onderhuidse gevoel dat er bijvoorbeeld wel in Swimming Pool was. Hierdoor is Le Refuge een beetje oppervlakkig en ook voorspelbaar.

Slecht is niet, maar Ozon heeft het al beter gedaan.

Het wordt niet duidelijk waarom het meisje zich terugtrekt in het huis aan zee. Ze hoeft zich toch voor niemand te verbergen? Waarschijnlijk is de enige reden de mooie plaatjes dat het voor de film oplevert.
Typische Ozon-film met elementen die we in eerdere films al zagen (liefde op het strand; een baby; de mooie lichamen van homo's; een acteur die begint te zingen...)
Jammer dat Melvil Poupaud (als Louis) zo snel doodgaat. Liever had ik hem broer Paul zien spelen. Het acteerwerk van Louis-Ronan Choisy als Paul is niet bepaald geweldig.

Kortom: mooie beelden maar een verhaal ontbreekt waardoor de film niets wezenlijks toevoegt aan het oeuvre van Ozon.

2,5*

Een typische Ozon inderdaad (typisch voor zijn huidig werk dan toch, de man heeft een duidelijke evolutie ondergaan), en juist daarom vond ik hem zo goed -hij is nu eenmaal een van mijn favoriete (levende) Franse regisseurs. Een kil verhaal waarbij liefde (als zijnde het romantische, mooie, warme gevoel waar elke mens naar snakt) niet lijkt te bestaan - of enkel in uitzonderlijke, a-typische gevallen (liefde waar mensen letterlijk aan kapot gaan, ingebeelde liefde van het moment,... De enige liefdevolle mens blijkt een geadopteerde homo, opgegroeid zonder genegenheid, die valt voor een soort tuinman-type dat absoluut het tegendeel is van iedereen die hij daarvoor gekend heeft.) Ozon is niet de man van cinema met grote emoties, figuren lijken het over zich heen te laten gaan en verwerken klappen en vreugde eerder intern - dat bevalt me er ook zo aan. Het lijkt een koude wereld die hij toont, maar in de wereld waar ik leef, gebeurt het ook zo, en die is allesbehalve koud. Een mooie, kleine (want uit het leven gegrepen) film dus, in typische Ozon-esthetiek (vieux-chique interieurs, strand en zee, veel bloot vlees) met een leuke twist op het einde (die je net op tijd ziet aankomen om er meer dan een gimmick van te maken). Ik vond hem goed

Die trailer...

Wat een afzichtelijke, lelijke digitale beelden zeg. Bah.

Ik stel voor dat je eerst de film kijkt, en dan oordeelt? De afgeliktheid en vlakheid van de beelden past namelijk perfect bij de sfeer van het verhaal.

Dus ik moet eerst de film bekijken om daarna pas een oordeel te kunnen vellen over de digitale look?

Geloof er weinig van dat de maker met opzet voor de oerlelijke digitale vorm heeft gekozen.

Ik had er eigenlijk meer van verwacht. Na "Sous le sable", " Les Amants Criminels" , " 5 x 2" en "Swimming Pool" viel deze film toch wat tegen .....

Waarom viel 'ie tegen?

François Ozon is voor menigeen ''het wonderkind van de Franse cinema''. Ik kon vooral zijn eigenzinnigheid waarderen die hij onder meer tentoonspreidde in: Sitcom, Les Amants Criminals & 8 Femmes. De laatste jaren lijkt Ozon `s eigenzinnige geest zowat te zijn verdwenen, zo kon ik vrij weinig met Le Temps Qui Reste omdat Ozon er niet in slaagde om mij mee te laten leven met zijn hoofdrolspeler. Hetzelfde manco geldt voor deze film, ik vond het allemaal maar een kille bedoeling die achteloos langs mee heen ging. De film is zeker niet slecht gemaakt, maar voelt zeker voor Ozon `s doen, teveel aan als 13 in een dozijnwerk. Een 3*

ik had er denk ik iets meer van verwacht. misschien dat het iets meeslepender zou worden.
toch keek deze film erg fijn weg. maar het is geen film die echt bij me is blijven hangen.

Categorie gewoon een goede film. Niet echt bijzonder.
De bunkers op het strand maakten op mij nog de meeste indruk.

Le refuge is een film over schuldgevoelens, rouwverwerking en verdriet. Ozon biedt met zijn elfde film misschien niet direct iets vernieuwends maar toch weeral een mooie ingetogen menselijke film, die tegelijk bol staat van de emotie.

Nu € 9,99 bij FRS (+ in 3 voor 25 selectie):
Le Refuge - - DVD - freerecordshop.nl

Ik vond een goede Franse dramafilm...
Maar Franse type is mijn smaak niet...
Kan drugs niet tegen...
Goed verhaal...
Prima acteerwerk...

Lichte tegenvaller.

Het begon best aardig... we volgden een stelletje junks. Geweldig hoe Louis daar met z'n witte neus op de grond lag. Dan komen de main-onderwerpen aan bod: zwangerschap en verlies van een partner. Eigenlijk vullen deze twee de rest van de film in.

Het bleef te lang op hetzelfde hangen. Een rouwproces is op zichzelf natuurlijk al niet zo spectaculair als het sprookjesbos in de Efteling maar een paar verassingen waren toch welkom geweest. Die one-night-stand met Paul was ook niet echt schokkend, terwijl dat misschien één van de boeiende twists had kunnen zijn. We gaan verder met tobben, dromen en denken.

Het einde komt dan toch als een suprise maar veel verandert er niet.


Prima cast, zwakke uitwerking.

Prachtig gefimd door een van de meesters van de Franse cinema (en al lang niet meer alleen van de 'huidige' Franse cinema'.
Vrij dun plot, maar om plots gaat het niet zo zeer in de films van Ozon. Het gaat om hoe raak je de kijker en daar is hij weer goed in geslaagd.
Niet zo goed als bijvoorbeeld 2x5, maar toch om van te genieten.

Mooi. Dat is het eerste woord wat in me opkomt als ik deze film moet beschrijven. Het verhaal is mooi, de beelden zijn mooi en de actrice is mooi. In het begin zat de vaart nog goed in de film. Maar vanaf het moment dat Mousse in het vakantiehuis gaat zitten krijgt de film dat typische kabbelende dat je veel in franse films ziet. Ik kan daar altijd wel van genieten mits het voorzien word van veel mooie beelden. Gelukkig was dit ook het geval bij deze film. Toch stelde het me een beetje telleur dat ze deze franse film niet eens anders hadden gedaan en de vaart er eens lekker in hadden gehouden. Het einde zag ik toch wel aankomen. Het verbaasde me in ieder geval niets.

Isabelle Carré speelt de rol van gestrande vrouw die geen perspectief lijkt te hebben en vlucht voor de werkelijkheid, ijzersterk . En Ozon lukt het een doelmatig drama te maken over twee kapotte zielen en het intense ondergevoel van verlorenheid. Dat Isabelle Carré werkelijk zwanger was tijdens de opnames verhoogt het realisme.

Ik vind het weer een pracht stukje drama van Francois Ozon, diep triest, traag, meeslepend en wanhopig.

Knettersaaie prent die maar niet op gang komt en blijft hangen bij een personage wat gevangen blijft tussen de keuzes die ze heeft gemaakt en moet maken.

Voor mijn verjaardag gehad...van te voren niets gelezen of een trailer gezien (zoals gewoonlijk), wel de lage ratings gezien. Ken Ozon van 8 Femmes. Die vind ik fantastisch. Films waar niet veel gebeurt kunnen mij es bekoren, maar hier gebeurde wel heel weinig. Ik vond 'm wat saai, maar heb 'm wel uitgekeken. Zal 'm niet snel in de recorder stoppen.

op het moment dat ze ging roken wist ik al dat ze niet meer naar de baby terug zou, meestal ben ik (te) laat met dit soort dingen, maar had het meteen door..


Achteraf misschien wel, maar ik dacht dat ik last van mijn lenzen had!

Matige film over een verslaafd koppel waarvan de man een overdosis neemt en de vrouw zwanger achter laat. Een rustig voortkabbelend verhaaltje dat nergens echt een indruk weet te maken. Het tempo is aangenaam en Isabelle Carré weet een goeie rol neer te zetten. Wat mij betreft de minste van de veelzijdige en eigenzinnige François Ozon die ik heb gezien.