Tetsuo: The Bullet Man (2009)

Doet wat mij betreft niet of nauwelijks onder voor The Iron Man. Het is een stuk verfijnder en vloeiender, maar we zijn dan ook 20 jaar verder.

In vergelijking met Body Hammer wel echt een stuk beter, veel meer dat 'rush'-gevoel, een erg energieke film. Prachtig ge-edit, mooie shots, gave muziek. Al blijft het ook wel een film met zijn kanttekeningen, gek genoeg had er soms wat meer vaart in gemogen. Het verhaal is ook wel té dom, en Tsukamoto lijkt ook niet helemaal met Amerikaanse acteurs om te kunnen gaan. De dialogen waren soms wel erg zwak. Zelf is hij het Engels ook niet vreselijk machtig, dat helpt ook niet echt.

Maar verder zijn dit soort energieke achtbaanritten op zijn tijd wel de moeite waard. Ik hoef ze niet elke week te zien, want het gaat nogal snel vervelen, maar omdat het relatief korte filmpjes zijn hoef je je zeker niet te vervelen als je er toch zit. Een fijne update van de eerste Tetsuo, en gewoon net zo goed, maar met modernere technieken.

3.5*

Subwoofer Gymnastics.

Zoals verwacht vuurt Tsukamoto een enorm audio visueel bombardement op ons af. Zo'n 20 jaar later is het korrelig zwart wit ingeruild voor een cleane digitale cameralook en het mono geluid voor 5.1. Het eerste kwartier maakt de film een overrompelende indruk. Knal hard geluid en ADHD-kwadraats editing beuken je als kijker murw. Helaas neemt de film dan wat gas terug en wordt er iets van een verhaal aan de beeldenstorm toegevoegd. Het verhaal stelt eigenlijk weinig voor en het haalt het tempo een beetje uit de film. Ook helpt het niet dat de helft van de cast uit Japanners bestaat (waaronder Tsukamoto zelf) die een soort onverstaanbaar engels lispelen. Maar het mag de pret niet drukken, want al gauw gaat het weer los. Met name de audio is zeer indrukwekkend, kan me geen film heugen die meer herrie maakt, The Expendables incluis. Ach, in 20 jaar is het technisch wat gladder, naar al lang niet meer zo fris en vernieuwend. Heb de 70 minuten (Zo lang was mijn versie) best uit kunnen kijken, maar met 20 minuten minder was het leuker geweest.

Al met al een voldoende, 3,5*. Nu even een paar emmertjes water over mijn subwoofer gooien, om 'm te helpen met afkoelen.

ED 80.000V een keertje proberen?

Die heb ik. Zal 'm als mijn sub er weer aan toe is even checken.....maar volgens mij was die toch minder vet.

Fantastische editing, prima noise-muziekjes, maar helaas ook slecht acteerwerk en een belabberd verhaaltje.

Tof!

Tsukamoto weet zijn films sowieso altijd wel te voorzien van snelle, op hun scherpst gesneden editingvondsten en bonkende muziek. Het debet aan deze film is alleen dat Tsukamoto te nadrukkelijk een verhaal uit de doeken probeert te doen ( ik zit hier echt niet te wachten op relativering of andere theorieën ), terwijl dat niet langer hoeft te duren dan 5 minuten in het begin om daarna compleet los te gaan zonder onderbreking, zoals in Tetsuo: The Iron Man wel het geval was, de speelduur leent zich er immers voor!

Jammer aangezien niemand Tsukamoto bij kan benen op visueel gebied als hij aan zijn hyperediting gaat beginnen, laat het 'standaard' verhalen vertellen maar aan andere regisseurs over en blijf in godsnaam in beweging, zodat je gave scenes zoals met die fiets en talloze beeldenstromen voorgeschoteld krijgt.

Ondanks een groot minpunt, toch zeker een 4*

Tsukamoto is nog maar net de 50 gepasseerd zie ik, maar na de vierde misser op rij was het tijd om maar te stoppen en met pensioen te gaan - dacht ik... Maar ik denk dat de nieuwe Kotoko wel weer de kracht van Haze zou kunnen hebben.

Dit was in elk geval helemaal niks. Vond vooral de Engelse dialogen een crime, maar vond het ideeënloos voortborduren op iets dat we al kenden en nergens wordt geëvenaard, laat staan overtroffen. Alleen de uitgestreken kop met duivelse streken van TS himself waren nog de moeite. Het mysterie van het begin ontarden al snel in een bloedeloos B-filmpje.

De andere weinig memorabele uitingen van Tsukamoto hieraan voorafgaand: een kleurloze bijdrage aan het 5luik Female (die best goede epsisodes had - die van TS was zo'n beetje de minste), de zo mogelijk nog kleurlozer bijdrage aan de Kaidan Horror Classics (waarover genoeg geschreven is denk ik aldaar) en een weinig noemenswaardige Nightmare Detective, waarover ik eigenlijk niets meer weet.

Noem me een zuurpruim ( ) maar ik heb nog maar een klein beetje hoop nog verrast te worden door deze oude man.

Het verhaal begon goed, maar toen bulletman zijn vorm kreeg was ik nogal teleurgesteld. Het zag er gewoon te nep en opgeplakt uit voor mij.

De film had een eigenzinnige cartoonachtige stijl met abstracte zwart wit beelden in een toepasselijk industrieel sfeertje met erg goeie muziek erbij.

De actie gaat ontzettend snel en geeft veel vaart aan de film, maar op een gegeven moment werd het teveel van het goeie. De schokkerige beelden bleven maar voortduren waardoor ik niet meer kon zien wat er gebeurde en er kwam me toch een hoop irritante herrie bij. Onafgebroken gebler was het alleen nog maar.

Het einde was best leuk nog maar al met al vond ik het dus niet zo.

Terwijl velen op dit forum zich op het IFFR vermaken met Kotoko moest ik deze nog zien. Had hem al tijdenlang binnen, maar ik wilde eerst wachten op subs vanwege de Engelssprekende Japanners, en toen ik die eindelijk ook gevonden had speelde de drukte me een beetje parten.

Anyway, nu eindelijk gezien en het was zeker geen tegenvaller. Ik heb soms problemen met digitaal geschoten films (ook bij de beide Nightmare Detective films) omdat het erg steriel aan kan voelen, maar daar had ik bij deze film totaal geen last van. Visueel behoorlijk sterk, zeker in vergelijking met het origineel, wat natuurlijk geen verrassing mag heten gezien de 20 jaar tussen beide films. Heerlijk de scènes met de hyperediting, afgewisseld door de sfeervolle shots van de flats, kortom precies waarin Tsukamoto sterk in is. En de muziek was ook weer als vanouds heerlijk beukend bij de hyperactieve scènes.

Wat minpunten heb ik niet veel toe te voegen bij wat er al eerder is gezegd. Acteerwerk inderdaad niet bijster sterk, maar de grootste sta-in-de-weg is het verhaal. De film bevat wat mij betreft teveel geouwehoer, waarbij het me overigens dan weer niet veel uitmaakt of het in Engels of in Japans is. Een Tetsuo-film hoeft wat mij betreft niet meer te bevatten dan een man die onder begeleiding van industriële muziek in een freak verandert, veel geschreeuw daarbij, en een einde dat compleet over the top is. Resultaat: een energetische film die je volledig opfokt. In deze Tetsuo echter toch teveel elementen die die energie in de weg zitten. Jammer, want er had meer ingezeten. Hopelijk ooit nog eens een Tetsuo 4 die helemaal ultiem is, of iets anders in die richting.

Uiteindelijk toch zeer vermakelijk, 4 ruime sterren dus. Even hoog als de Nightmare Detective films, die ik toch echt minder vond. Wellicht dat die binnenkort een schopje naar beneden krijgen.

Eigenlijk weinig toe te voegen aan de recensie van Black Math. Prachtige beelden met beukende muziek - vooral de opening vind ik schitterend - maken dit filmpje voor mij tot een surrealistisch kunstwerk. Een andere benaming voor dit filmpje heb ik eigenlijk niet. Wel vind ik dat na een half uur dit kunstwerk nogal flink ontspoort en uitloopt op complete chaos, maar misschien was dit ook wel de bedoeling van Tsukamoto. Niettemin vond ik dit filmpje toch wel een stuk beter dan Tsukamoto's eerste Tetsuo van zo'n twintig jaar geleden waarvan ik de beelden maar lelijk vond. Kan niet van deze film The Bullet Man gezegd worden. Dit zat qua beeld en geluid prima in elkaar.

3,5*

Met dank aan Inland Rabbit, die een fragment van dit filmpje in zijn Movie Meter contest stopte.