Il Mio Viaggio in Italia (1999)

De docu was afgelopen weekend op BBC2, erg boeiend, al heb ik nog lang niet alles kunnen zien.

Mag dan inderdaad wat beperkt zijn (waar zijn de genrefilms?) hij zit toch bomvol met passie, mooie titels en schitterende verhalen.

Éen van de grootste filmmakers van deze tijd, Martin Scrosese, verklaart zijn liefde aan de Italiaanse grootmeesters en doet dat werkelijk adembenemend mooi. In deze vier uur durende zwart/wit documentaire over de Italiaanse zwart/wit film laat Scorsese zien waar hij zijn inspiratie vandaan haalt. Hij toont ons het ene na het andere prachtige fragment uit wereldberoemde Italiaanse klassiekers en bijna vergeten pareltjes en vertelt uitgebreid wat hem zo raakt of wat de films van Fellini, Rossellini, Visconti en De Sica zo bijzonder maakt. Enige affiniteit met de Italiaanse film en filmgeschiedenis is een absoluut vereiste maar als die interesse er is, dan mag je als filmliefhebber dit fantastische college van Scorsese absoluut niet missen.

dikke 4 sterren

Degelijke documentaire over de geschiedenis van de Italiaanse film maar heeft hij niet wat teveel prijs over de films die besproken worden? Kon misschien wat meer gebruik maken van fotomateriaal of stills uit de desbetreffende film. Niettemin een sterke docu die mij toch enkele pareltjes heeft laten zien waar ik dus naar op zoek ga.

Erg fijne documentaire met een leuke boodschap van Scorsese op het einde. Vond het wel een beetje spijtig dat hij iets te veel over Rossellini en iets te weinig over Antonioni en vooral Fellini bezig was. Films als Le Amiche, Il Grido, La Notte, Il Bidone en Le Notti di Cabiria had ik echt wel graag in deze documentaire gezien. Buiten die enkele ontbrekingen is de documentaire toch nog altijd erg boeiend en vlogen de 4 uur voorbij.

Anderhalf uur Rosselini, iets meer dan twee uur aan De Sica, Visconti, Fellini en Antonioni en vervolgens besteedt Scorsese nog twintig à dertig minuten aan een vijftal films van andere regisseurs. En hoewel ik moet bekennen dat ik niet veel Italiaanse films gezien heb, is Scorseses keuze nogal karig en beperkt. Dat hij zich beperkt tot dergelijke klassieke werken, vooruit, maar buiten deze vijf grootmeesters is er toch zoveel meer te vertellen over dit onderwerp? Ik noem een Riso Amaro of een Salvatore Giuliano.

Verder deel ik Wouters commentaar wel, al kan ik - zoals gezegd - wel leven met de keuze dat Scorsese niet voor genrefilms kiest. Hij had dan echter wel wat meer verschillende regisseurs aan de kaak mogen stellen. Om die reden is Scorseses film over de Amerikaanse filmgeschiedenis geslaagder. De film over Franciscus kende ik overigens nog niet en lijkt me wel fantastisch.

Beviel me iets minder dan A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (1995)

Deze is wat langdraderig, al kan dat ook komen doordat de Italiaanse cinema me over het algemeen iets minder ligt dan de Amerikaanse film. Toch zitten er zeker enkele films tussen die ik ook zeer waardeer (Umberto D. bijvoorbeeld) en hij heeft me nieuwsgierig gemaakt naar films die ik nog niet ken.

Scorsese kan prachtig vertellen en de scènes zijn goed gekozen. Deze worden mooi gereflecteerd met verhalen over Scorsese's jeugd en zijn Italiaanse achtergrond.

Het was mij al met al net iets te veel van het goede, waardoor ik 'slechts' op 3 sterren uit kom.

Dit schreef ik bijna op de kop af 11 jaar geleden bij A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (1995):

"Binnenkort in ieder geval "Il mio viaggio in Italia" kijken

Het heeft dus wat langer geduurd, maar heel fijn deze documentaire van de cinefiele regisseur over de Italiaanse cinema. Scorsese is duidelijk wat hij ermee beoogt: mensen (vooral jongeren) enthousiasmeren voor, in dit geval Italiaanse, klassiekers. Zijn keus is wellicht wat conservatief in de zin dat hij alleen de grootste namen behandelt, maar hij spreekt vanuit zijn persoonlijke ervaring over film en zo gek is het ook niet als je de geschiedenis van de cinema van een land in een paar uur moet vertellen dat de grote namen aan bod komen. Ik zou oprecht verbaasd zijn geweest als hij op de proppen was gekomen met Bava of Argento, had eerder gerekend op Pasolini en Rosi.

Scorsese geeft wel heel veel weg, en het is daarom af te raden deze docu te kijken als je de meeste films die hij bespreekt nog niet hebt gezien- dat is een beetje paradoxaal want hij wil dus juist mensen die niet bekend zijn met Italiaanse klassiekers ertoe bewegen die te gaan zien. Met name Europa '51, Stromboli, I Vitteloni, Senso en Voyage in Italy worden bijna volledig uit de doeken gedaan, dat had wel wat minder gemogen. Maar verder een boeiend en persoonlijk verhaal, en wat is Italië toch een rijk filmland als je na afloop even de films nagaat die nog niet eens genoemd zijn. Kreeg tijdens het kijken veel zin om films als l'Avventura, La Dolce Vita en 8 1/2 weer te kijken, en ook films waar ik niet zo enthousiast over was zoals Paisa toch weer eens een kans te gunnen.

Ik ben het wel met Wouter eens. Het zijn met name 5 filmmakers die heel veel aandacht krijgen en die liggen nogal voor de hand. Meeste dus ook al gezien, maar het is wel een feest der herkenning. Ook mooi zijn simpele maar doeltreffende uitleg. Paisan nog niet gezien en die gaat heel hoog op de lijst.