Le Jour Se Lève (1939)

Mijn lievelingsfilm van Marcel Carné. Ik vind deze film aangrijpender en warmer dan Les Enfants du Paradis.


***** / ***** voor dit vergeten minimalistische meesterwerk.


“Ma'am, I sure like that name; Clementine.”
- Wyatt Earp, My Darling Clementine

Niet het Franse meesterwerk waar ik op had gehoopt. De film begint nochtans goed maar verwordt al redelijk snel tot een voortkabbelend en wat vlak liefdesdrama. Vooral de flashback gedreven structuur doet wat mij betreft regelmatig naarmate de film vordert meer goed dan kwaad.

3 sterren

Is inderdaad typisch voor het noir-genre dat in de USA kwam opzetten,deze film kunnen we trouwens misschien beter als een pure noodlotstragedie opvatten(speelt zich ook af op slechts 1 locatie).Verder is de flashbackstructuur natuurlijk standaard noir.Nog gekker:ook deze film is doodleuk remade in USA(las ik op IMDB)onder de naam the long night,geregisserd door Litvak met Henry Fonda in de rol van Gabin.Zou die beter zijn dan?Denk het niet.Wat er onovertuigend aan de moord zou zijn is me niet geheel duidelijk,Berry heeft gedurende de hele film het bloed onder de nagels van Gabin,een nobele werkmens,vandaan gehaald.Dat je voor stijlvol uitgevoerde moordpartijen niet bij een Carné hoeft te zijn,is duidelijk.Minder overtuigend vond ik het idiote en incompetente opterden vd gendarmes.
Overigens is Berry in zijn rol van ouwe snoeper veruit het best vd cast,Gabin blijft teveel steken in zijn rol van door de maatschappij verminkte proletarier,terwijl ik van Arletty sowieso geen grote fan ben.
Behalve dan dat de kijker gaat sympathiseren met de moordenaar toont de morele onbekommerdhied vd film zich ook in de analyse van de liefdesdriehoek(of vierhoek),thema dat we wel uit meer films van Carné/Prévert kennen.
Waar we het zgn.poetische realisme in moeten herkennen weet ik niet,of het moest zijn in de artificiele decors(als dat geen pleonasme is).