Hell's Hinges (1916)

Geweldig dat een film met als enige geluid een vol uur pianogerammel je zo kan boeien. Misschien mede door het besef dat de film al zo oud is.

Er zitten mooie scènes in de film en de totale chaos op het eind ziet er echt dramatisch en onheilspellend uit. Eén scène springt er voor mij uit; als de predikant zich laat verleiden door een handlangster van de grote boef en zich tegoed doet aan eten, drank en aan het meisje zelf. Een prachtig stuk dat op de lachspieren werkt met een uitmuntend acterende Jack Standing.

Er werd overigens niet zuinig omgesprongen met het uitdelen van bijrollen. In elk scène komt men moeiteloos op de proppen met een honderdtal acteurs.

Dit smaakt naar heel veel meer van dit soort oude stomme westerns. Ik neem aan dat niet alle westerns uit die tijd zo'n sterke moralistische toon hadden. Al kon ik er bij deze film goed doorheen kijken, mede door het constant aanwezige spektakel.

Lastig om dit een cijfer mee te geven, maar aangezien het uur in een wip voorbij was... 4*.

Inderdaad een film die een prominentere plek verdient in de filmhistorie. Toen de film begin jaren 90 door de critici werd geher-evalueerd, noemde n reviewer het de 'beste pre-Stagecoach' western; ik kan me zo gauw inderdaad geen betere/meer interessante bedenken.

Nou, ik vond 3 Bad Men toch wel beter dan deze, maar die is ook 10 jaar jonger. Ik vond Hell's Hinges in ieder geval wel een dynamische film, met een aantal knappe scenes, met name die vuurzee op het eind. Erg moralistisch wel: de film werd uitgebracht een paar jaar voor de Prohibition Laws, en de anti-alcohol lobby was kennelijk al prominent, want van één avondje doorhalen verandert een brave Hendrik in een labiele zuipschuit.

Poster verdwenen?

Vroege western waarin de plot draait om de strijd tussen een kamp - in religieuze zin - goeien en een kamp slechten in het stadje Hell’s Hinge. William S. Hart staat deels in voor de regie en heeft hier ook de hoofdrol als Blaze Tracy. Zijn karakter is interessant omdat hij een beetje tussen twee stoelen valt qua instelling.
Het scenario zit goed in mekaar, al valt het op dat er heel wat tussentitels moeten gelezen worden. Waarbij ik dan soms denk: show, don’t tell us!
Het verhaal is verder redelijk degelijk in beeld gebracht met hier en daar mooie longshots en een panning, wat voor die tijd misschien wel opvallend was.

Deze film dankt zijn faam voornamelijk aan een spectaculaire finale: er werd een heus dorp opgebouwd dat compleet in vlammen opging! Jaja, dat is the real thing en ook nu zijn die scenes nog wel beklijvend. Verder valt er ook nog een grote schietpartij te noteren waarbij het hele dorp - dus een massa acteurs - betrokken is. Productioneel zagen ze het niet zo kleinschalig in die dagen. Fijn om een keer te bekijken.