Taking Woodstock (2009)

Een Ang Lee film zoals ik hem graag zie. Het begint allemaal wat traag maar als de film dan eenmaal begint te lopen ontstaat er toch wel iets prachtigs. Heel sfeervol goed geacteerd en zeer subtiel.
Erg mooi. Ik heb hiervan genoten.

Zeer goed.

Een film over een geweldig festival, maar dan zonder festival als het ware. Taking Woodstock laat geen enkele artiest zien en speelt weinig muziek van het gebeuren. Op zich is dat net de troef van de film om niet direct een blauwdruk te worden van de bekende Woodstock documentaire. Deze film laat net het randgebeuren zien met zowel de financiële drijfveren rond dit groot gebeuren en de sfeer tussen de honderdduizenden mensen op en rond het festival.

Ondanks de overload aan figuren slaagt Ang Lee er toch in om niet alleen een massagebeuren weer te geven maar ook individuele personages apart in te vullen. Of het accuraat weergegeven is, laat ik in het midden. Maar qua sfeer zit dit wel goed denk ik. Belangrijke troef hierin is wel de filmstijl die overeenkomt met de originele documentaire. Het beeld in vakken verdeeld en af en toe de ouderwetse kleurenfilter er door, werden in de film 'Woodstock' ook al gebruikt. En dat versterkt de herkenbaarheid voor die ook gezien heeft.

Enige nadeel is toch wel dat de film wel goed is in z'n sfeerzetting, maar daar dan ook alles mee gezegd is. Ik heb nergens het 'wow'-gevoel gehad en de sfeerzetting werd ook in de film Woodstock al weergegeven. Heel aangename film dus, maar niet helemaal origineel en denkelijk ook geen blijvertje.

Gewoon goede film....

Jaaaa, leuke film om naar te kijken. De hoofdpersonage is zo aandoenelijk en het is zo leuk om te zien hoe hij tegen alle protesten in toch er voor kiest om Woodstock in zijn dorp door te laten gaan. Hoe meer weerstand er was, hoe leuker ik het vond omdat je als kijker natuurlijk weet wat voor geschiedenis er daar is geschreven.

Bij mij kwam het Woodstock gevoel wel over, ook al zie je van het festival zelf helemaal niks. Het gevoel van vrijheid, blijheid eromheen vond ik wel heel sterk. Ik kreeg het gevoel alsof ik er zelf bij wilde zijn.

Het personage van die moeder vond ik het enige minpunt. Ik vond haar te overdreven neergezet. Als een soort typetje dat helemaal niet in deze film thuishoorde. Ik vond haar geen toegevoegde waarde hebben voor de film. De vader wel. Heel leuk om te zien hoe hij er simpelweg van genoot dat zijn zoon genoot. Heel lief.

Die trip die Elliot had vond ik erg sterk weergegeven. Ja, ik vond dat er een lekker sfeertje heerste in deze film.

Lekkere sfeer, mooie beelden en muziek en heel veel prachtige hippies, maar helaas vaak nogal flauw, te komisch en ongeloofwaardig neergezet. Het is bijna een parodie en dat vind ik het echte Woodstock helaas een beetje tekort doen. Overigens merkte ik dat vooral aan het begin van de film, de tweede helft komt een stuk beter over. Het personage Lang deed irriteerde me wel continu, zo komt hij op de echte beelden ook niet helemaal over.
3,5* omdat ik zo van deze sfeer en muziek houd.

Leuke invalshoek, je ziet in feite niks van de concerten maar wel veel van de sfeer. In realiteit staat vrijwel niemand drie dagen lang vooraan bij het podium denk ik, dus ik vind het best realistisch overkomen zo. Mooi om te zien hoe Elliot en zijn ouders innerlijke bevrijding beleven. Mooi weergegeven trip van Elliot. Prachtige hoofdrol van de innemende Demetri Martin.

4*

Echt een geweldig leuke en mooie film.

Na twee meesterwerken als Brokeback Mountain en Lust, Caution doet Ang Lee het hier wat rustiger aan. Nu eens geen zware dramatiek rond verloren liefdes, maar gewoon het verhaal van een jongen die op moet groeien en toevallig de spil blijkt in een historische gebeurtenis als Woodstock. Het mooie is dat de film inzoomt op deze jongen en echt het gevoel van Woodstock vanuit zijn perspectief toont. Zo zien we hem op het hoogtepunt van het festival trippend in een busje zitten. En juist daarin zit hem het unieke van de film. Het gaat helemaal niet om het festival zelf - hoewel het zeer indrukwekkend in beeld wordt gebracht met een duizelingwekkende hoeveelheid aan karakters- het gaat om het verhaal van een jongen die op de valreep van de volwassenheid inziet dat zijn leven een nieuwe wending moet nemen. Tegelijk is het ook nog eens een verhaal over een tijdperk dat wordt afgesloten (de ingedutte gemeenschap als beeld van bekrompenheid) en een tijdperk waarin men losbreekt uit de ketenen en er een gevoel van vrijheid rondwaart (de seventies zoals we het nu kennen). De magie van de tijdsgeest en de plaats die Woodstock erin heeft, vindt zijn ode in deze film. Natuurlijk zijn er ook schoonheidsfoutjes; zo vind ik het zelf jammer dar de psychologie van de karakters op de oppervlakte blijft. Maar wat rest is niks dan bewondering voor de magistrale wijze waarop Ang Lee met beeld en geluid een tijdperk doet herleven in een zinderende rollercoaster van indrukken.

Lichtelijk onderschat werkje van Lee. Vind het een heel aardig geslaagde feelgood-film. Lekker zomers, op een loom tempo met mooie kleurrijke plaatjes gevuld met kleurrijke figuren uit de tijd dat mijn ouders nog jong waren. Woodstock, ik was er natuurlijk niet bij (damn ) maar ik ken de beelden en de muziek van Hendrix, Joe Cocker, Janis Joplin, Ten Years After al jaren. Indrukwekkend en haast iconisch. Toch is deze film als historisch document over Woodstock en de hele Hippie-beweging niet zo bijster interessant, daar zijn betere werken en documentaires over verschenen.

De film gaat veel meer over een jonge gast die gevangen zit tussen zijn geboortegrond en de roep van vrijheid. Zijn dorpje upstate New York is blijven hangen in de jaren '50, vooral bewoont door pensionado's en boeren. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel laat hem zweven tussen het Motel van z'n ouders en zijn hippe leventje in New York, een echte keuze durft hij echter niet te maken. Een van de sterkere punten van Lee's Taking Woodstok is dat hij de essentie van het festival en van deze generatie terugbrengt tot op het niveau van het individu, op het niveau van een twijfelende jongeman. Het ging immers om vrijheid, de generatie uit de jaren '70 moest zich losknokken onder het juk uit van een bekrompen jaren '50 moraal.
Lee laat mooi die transformatie van Elliot zien met als hoogtepunt en waterscheiding de LSD-trip in het VW busje, daarna is het nooit meer hetzelfde. Lee weet dit allemaal te brengen met een prettige luchtigheid en zonder zwaar aangezette generatieconflicten. Alhoewel hij niet helemaal weet te ontkomen aan wat karikaturale personages blijft de geloofwaardigheid voldoende intact om als kijker mee te kunnen leven.

Enig historisch besef kan Lee trouwens niet ontzegt worden, ook de betrekkelijkheid van de hippie-idealen worden aan het eind aangehaald. Wanneer Michael Lang het heeft over het nog grotere echt gratis festival met The Rolling Stones heeft hij het natuurlijk over het beruchte festival op de Altamont Race Track waarbij 4 doden vielen, eentje door geweldpleging... Algemeen wordt dit festival net 4 maanden na Woodstock beschouwt als het einde van het hippietijdperk. Zo dicht liggen hoogte- en dieptepunt bij elkaar, en natuurlijk was het niet alleen dat romantische ideaal van vrijheid en vrede. Er is trouwens een bekende docu van dat festival gemaakt; Gimme Shelter zeker de moeite waard mocht dit je interesse hebben.

Ik vind dit toch zeker wel een nette 3.5* waard vooral om de manier waarop hier de hele atmosfeer van die tijd wordt overgebracht. Misschien een beetje naïef maar ook dat hoort bij de jaren '70 en Woodstock. Zo zal het altijd herinnert worden en dat heeft Lee goed begrepen.

Prima recensie ja, helemaal mee eens.

Had veel verwacht van Taking Woodstock en dan met name de mooie muziek en de hippie periode.
Toch viel het me allemaal wat tegen, de opbouw was erg lang en de muziek had ook meer gehoord mogen worden.

Het idee was erg leuk, en zeker als Woodstock eenmaal aan de gang is wordt de film vermakelijker en leuker.
Jammer genoeg heb ik toch sterk het idee dat hier meer mee gedaan had kunnen worden, zo had ik meer van Woodstock willen zien en minder van de lange opbouw.
Ook vond ik die ouders van de hoofdrolspeler nog al ongepast in dit verhaaltje, en kwamen ze soms tot vervelends toe in beeld.

3 sterren voor de sfeer, het idee, en de nagemaakte beelden van Woodstock.

Vanwege t genre en het onderwerp scoort deze film redelijk hoog bij mij. Ik wou echt dat ik in die tijd geleefd had en dat ik er bij was. Dan heeft de sfeer die Lee wou overdragen toch gewerkt lijkt me.
Oook leuk om acteurs als Levy, Morgan en Schreiber weer tegen te komen

Leuke film, waarin goed wordt weergegeven hoe Woodstock tot stand kwam, de betrokkenen hadden een visie die simpelweg niet werd gesnapt en toen het eenmaal onderweg was, hadden ze niet eens door wat er echt aan de gang was. Ik denk dat het voor degenen die erbij waren de mooiste drie dagen van hun leven waren.

In de film draait het vooral om Elliot en zijn ouders en dat heeft Ang Lee goed gedaan. De sfeer van Woodstock wordt ook goed neergezet, ondersteund door goede muziek.

Like "remember" remember or "Vietnam flashback" remember?
Leuke coming of age/feelgood film die in alle punten vermaakt. Film moet het hebben van de fijne ''hippie'' sfeer en de niet al te diepe en zware benadering van de duidelijke generatie conflicten. Durven ze zich open te stellen of niet? Daar gaat het eigenlijk de hele film over, en dat is prima. Minpunten zijn duidelijk het te kort komen van muziek en beelden van Woodstock, hoewel het niet in het verhaal past (aangezien Elliot uiteindelijk niet eens naar het optreden gaat) miste ik het toch. Je verwacht tenminste wel iets van het festival te zien, maar daar ging de film duidelijk niet om. Toch geeft het wel echt de sfeer van de tijd aan, het hippie-gedoe. Ik zou zo de tijdmachine nemen en daar verder leven, heerlijk, zorgt voor heimwee zonder het te hebben. Ach, er gebeurt zoveel in de jaren 60. Maar ach, de minpunten: Ook wisselde de cast enorm op kwaliteit niveau. Hoogtepuntje was de LSD-trip, erg mooi visueel gedaan, lekker creatief en geeft een mooi beeld van de poster weg.
Klein drama met een grote productie, precies zoals de situatie is in familie Tiber. Zeer vermakelijk en gewoon goed. 3,5 ster

Ja, ik houd van muziek. Van ABBA, tot aan Christina Aguilera (Burlesque is echt zo'n top film!!), van Joy Division (met dank aan lieve Flipman), tot aan Madonna (sommige nummers), ik vind het allemaal geweldig, luister graag naar de radio en cd's. Het liefst legaal gekocht en gekregen .

Bepaalde nummers kan ik inmiddels wel dromen, door bepaalde omstandigheden.
Muziek neemt, net als film, dan ook best een plaats in, in mijn saaie en vervelende leven. En films over muziek en artiesten doen het dan ook helemaal goed. Ik vind musicalfilms fantastisch, kan me verliezen in muziek en de teksten. Maar hier heb ik toch wel een beetje een gemengd gevoel bij. Aan de ene kant is het acteerwerk best goed (met name Imelda Staunton in een paar bewuste scenes), aan de andere kant vind ik wel dat het iets wilder en losser gefilmd had kunnen worden. Ik had net iets meer van de rotzooi willen zien, zogezegd, willen zien hoe op het festival dingen aangepakt werden. Leuk idee om het vanuit een bepaald perspectief te laten zien, maar misschien... Misschien had er meer ingezeten.

3,5* desondanks. Dankzij Imelda, Paul Dano (zo goed is die gozert!!) en Emile Hirsch. Wel leuk gedaan verder, en het levert wel wat mooie plaatjes op, maar is toch wel erg braafjes naar mijn zin.

Een film waar maar weinig op valt aan te merken... heb er dan ook van genoten.

Weer iets heel anders van veelzijdig regisseur Ang Lee: een film over het randgebeuren van het vrijwel onmiddellijk legendarisch geworden Woodstock-muziekfestival, gebaseerd op het boek van Elliot Tiber, die zijdelings bij de organisatie betrokken was.
Deze film is niet zo indrukwekkend als de documentaire van Michael Wadleigh uit 1970, maar niettemin een aardige film die zich vooral focust op het generatieconflict tussen wat later genoemd werd de Woodstock-generatie en de ouderen, die niets moesten hebben van hippies en soortgenoten met afwijkend gedrag.

In 1968/69 hadden vreemdzame jongeren ("flower power") de repressieve wereld bij z’n ballen (Berlijn, Parijs, Chicago, Woodstock, enz.).
“3 Days of Peace and Music”.
Helaas heeft de Woodstock-generatie na die drie dagen de ballen van lieverlee weer losgelaten en toegestaan dat de wereld gewoon weer verder ging met langzaam naar de kloten te gaan. Ontzettend zonde, maar misschien kan de hedendaagse Occupy-beweging na zo veel jaar de draad weer oppakken.

Een vrolijke feelgoodfilm. Met een mooi getroffen tijdsbeeld (een van Ang Lee's specialiteiten, hij maakt er in deze film een sport van door echte beelden af en toe te mengen met filmbeelden, in splitscreen, een referentie naar de documentaire). Een film die een coming of age-verhaal koppelt aan een van de verhalen achter de schermen van het legendarische Woodstock. De toon is erg luchtig, waardoor de film heel makkelijk wegkomt met dat vrij oppervlakkige coming of age-deel. Veel personages en sfeertjes zijn een beetje dik aangezet, maar nooit tè en dat maakt bijvoorbeeld van de moeder en Velma vrij memorabel karakters. Niet erg diepgaand, wel erg vermakelijk.

3.5*

Verrassend mooie film vond ik. Ik had me ingesteld op een tegenvallende film maar vond hem echt heel mooi. De sfeer is goed, muziek natuurlijk top alhoewel het jammer was dat er niet een paar beelden uit het origineel te zien zijn. Ben blij dat ik hem heb gekocht.
Nu gauw weer eens Woodstock Director's Cut bekijken.

Leuk en sfeervol!

Verfrissend

Eindelijk een feel-good film die niet is gebombardeerd met clichématige humor of een gedwongen mierzoette verhaallijn. Alles aan deze film is prima in orde. De plotlijn is goed en er zijn veel leuke bijrollen. Af en toe laat Ang Lee wel een steekje vallen met wat flauwe humor, bijvoorbeeld die hasjbrownies. Maar het eindresultaat is onderhoudend en vermakelijk. Een van de weinige luchtige films die ik samen met mijn vriendin kan kijken en er ook nog eens van kan genieten!

4*