La Teta Asustada (2008)

Het gaat precies goed met je toevoegingen Legan

Zojust -redelijk verrassend- de Gouden Beer in Berlijn gewonnen, maar in het NRC werd de film wel behoorlijk geprezen. Verrassend. omdat er toch niet vaak een Peruaanse film met de prijzen gaat lopen op één van de prestigieuze festivals. Bizarre synopsis ook.

Een mooie film, maar misschien net iets te simpel om echt goed te zijn Ik hou van de eenvoudige symboliek, het rustige tempo, de eenvoudige personages. Maar om de een of andere reden blijft het door al die eenvoud net iets te veel op de vlakte. Het personage van Fausta is tragisch en vertederend tegelijk, de film doet ook goed zijn best om de context mooi te schetsen, met veel liefde voor kleine details en de ontroerende schoonheid van wat bij ons vooral als kitsch aanzien zou worden (dan heb ik het natuurlijk over alle bruiloften en de bijhorende feesten en geschenken) - het contrast met het rijke en luxueuze huis waar Fausta gaat werken maar dat, met uitzondering misschien van de tuin, even doods is als Fausta's emotieloze leven, is uiteraard duidelijk.

Het is een film met een erg mooi, uitgepuurd scenario, waar alles op zijn plaats zit (en waar je zonder moeite aan alles een betekenis kunt geven), maar de verfilming zelf mist wat bezieling. Het gebrek daaraan is in zekere mate waarschijnlijk bewust, maar dat neemt niet weg dat de film zo niet echt werkt, niet meteen aanslaat bedoel ik dan. Ook filmisch is het allemaal net iets te zwak. Die Gouden Beer zou ik er dus niet aan geven, maar dat neemt niet weg dat het dus wel een mooie film is

De film heet hier in Duitsland trouwens 'Eine Perle Ewigkeit', wat ik wel een mooie vertaling vind.

Amsterdam (Rialto), Den Haag (Filmhuis), Rotterdam (L/V), Utrecht (Hoogt)

Dan was de competitie wel heel magertjes.

(NRC hecht ik geen waarde aan vooral als je weet dat alles wat ook maar een beetje obscuur is in Filmland dan zijn hun er standaard lovend over.)

De plotomschrijving klinkt ronduit bizar, en de film begint ook wat bizar met een raar liedje met niet al te prettige inhoud wat een beetje de situatie schetst. Er blijken later nog meer van die korte zangstukjes in de film te zitten, vond het maar niks. Als er nou niet zo vals werd gezongen was het misschien nog iets geworden, al betwijfel ik het. De “normale” ondersteunende muziek is trouwens wel heel behoorlijk. De film ziet er ook goed verzorgd uit. Meer dan prima geschoten, aardig gemonteerd.

Het spel van de acteurs is ook niet slecht. Magaly Solier weerhoudt haar nogal schuwe en eigenlijk weinig sociale en kwetsbare personage er van een soort van typetje te worden. Ze is een wat droevig personage, zoals de hele film ook droevig is. Al die armoede en eenzaamheid. Wel jammer hoe de uitwerking veel te gemaakt kunstzinnig is op momenten, met bijvoorbeeld een gebroken parelketting waarbij elke parel tergend langzaam wordt opgeraapt. Zal wel symbolisch bedoeld zijn hoor, maar het komt zo geforceerd artistiek over. Kijk ons eens gevoelige en opvallende scène maken. Als de uitwerking je niet pakt komt zoiets vreselijk over.

Een scène die ik dan wel weer mooi vond was die van het piano-optreden, heel verrassend en prachtige muziek. Het laatste half uur wordt de film sowieso wat aangrijpender en daarmee beter wat mij betreft. De laatste twee scènes zijn ook wel mooi en door dat hele laatste half uur heb ik toch nog wel een redelijk positief gevoel over de film. 3.0*, vooruit dan maar.
Die poster vind ik trouwens wat raar, past niet bij de film vind ik.

Ik vond een redelijke film..
Nee, niet geweldige film..
Actrice Magaly is stil... zegt niet veel...
3 sterren is voldoende..

Toen ik de filmomschrijving van te voren las, vond ik het een heel bizar verhaal. Ik hoopte dat als ik de film zou kijken dat het mee zou vallen omdat ik het dan in een bepaalde context zou zien. Dat was dus niet het geval. Het verhaal is gewoon heel bijzonder.

Ik vind het geheel nogal troosteloos en traag verlopen. De dialogen verlopen erg traag en vaak zonder emotie en de klaagliedjes tussendoor maken het geheel er ook niet beter op. Hierdoor verloopt het zo stroperig. Daarnaast is de setting erom heen ook nogal troosteloos.

Ik was blij om tegen het einde aan toch nog wat emotie te zien. Bijvoorbeeld als haar oom (waarschijnlijk in dronken toestand) heel emotioneel word en schreeuwt dat ze eens moet gaan ademen. Vervolgens rent zij in paniek naar het Grote Huis. Of toen ze door haar bazin uit de auto werd gezet. Hier kon ik eindelijk wat mee.

Wat ik wel interessant vond aan deze film was dat je mee kon kijken hoe er met bepaalde onderwerpen als dood en trouwen wordt omgegaan in Peru. En mooi dat ze op het einde die plant krijgt van de tuinman.

Maar over het geheel gezien liep deze film voor mij toch wat te traag.

Phoe, wat een bijzonder verhaal. Wanneer je de synopsis leest heb je ook geen idee wat je moet verwachten. Ze heeft een aardappel in haar vagina gestopt, moet je daar nou om lachen of getreurd zijn dat het meisje zich genoodzaakt voelde om dit te doen? Je eerste reactie wanneer je zoiets leest is dan ook 'WTF?' maar wanneer je het verhaal er omheen kent, vergaat je het lachen wel. Het is triest, en als vrouw zijnde doe je hard je best om het niet teveel te visualiseren en het je voor te stellen. Ik moet er niet aan denken, al die risico's. De infecties, de aardappel kan groeien (de wortels komen er uit) en maar te zwijgen over bloedingen. De rillingen lopen me over mijn lijf bij de gedachte alleen.

Het verhaal is donker, bedrukt en toch vrij simpel. Fausta is lastig benaderbaar voor de kijker, je ziet haar angst, maar je kunt er niet veel mee. Ze kwam niet bij me binnen, ik voelde niks voor haar en kreeg ook geen 'band' met haar personage. Ook de andere personages bleven vlak.

Het verhaal is traag, zit weinig schot in. Maargoed, het is dan ook niet het type film waar de ene naar de andere gebeurtenis moet voorvallen. De zangstukjes haalden de vaart ook behoorlijk uit de film, en er zat al zo weinig vaart in.

Zoals al vaker beschreven is het voornamelijk het einde wat noemenswaardig is, dit haalt de film nog enigszins omhoog in mijn waardering. Eindelijk datgene waar ik naar op zoek was bij deze film, helaas wel erg aan de late kant. Jammer.

is een aardige film. mooie beelden. bizar onderwerp. soms wat saai. enig zitvlees is wel vereist. als je het leuk vindt om wat peruaanse rituelen te aanschouwen, best de moeite waard. voor mensen die het liefst in spanning zitten, bloed en actie willen zien: geen aanrader.

Eén van de allermooiste films van de laatste jaren. In hetzelfde jaar van het magische Belgische "Altiplano" is deze film verschenen. Met eenzelfde oog voor poetische schoonheid en detail grijpt dit verhaal heel erg aan: ontroerend mooi. De muziek en liederen in de film spreken boekdelen en bezorgen je een krop in de keel. Zo zit er ook een sobere maar wondermooie scène aan de zee in op de tonen van prachtige muziek. Deze scène tipt aan de zeescène van bv. Hana-Bi qua emotionaliteit en schoonheid. Universele wereldcinema van de bovenste plank.

Over hoe angst "leven" kan blokkeren. Universeel in het onderwerp, wondermooi in verhaal gezet en in beeld gebracht.