¡Átame! (1990)

Na wat feministische kritiek gelezen te hebben over het vermeende vrouwonvriendelijke karakter van deze film, was ik toch wel benieuwd hoe de film zou uitpakken. Goed, je kunt je afvragen of shots van vrouwen die op het toilet zitten een film naar een hoger niveau brengen, maar de vermeende sadomasochistische praktijken komen niet aan bod. Nergens komt wordt de bondage erotisch neergezet, iets wat extra goed duidelijk is door het feit dat naarmate de film vordert de touwen die Marina aan het bed binden, steeds losser worden, terwijl de banden tussen haar en Ricky tegelijkertijd hierdoor steeds sterker worden.

Abril en Banderas acteren in ieder geval uitstekend in rollen die zowel aangrijpend als absurd zijn. Aangrijpend, omdat beide personages bij mij een hoop sympathie opwekten (ondanks een hoop tekortkomingen als geestesziektes of drugsverslavingen) en tegelijkertijd absurd vanwege enkele absurde wendingen en beslissingen. Het moment dat Ricki Marina's huis binnendringt en haar een kopstoot geeft die hem tegelijkertijd ook gigantische hoofdpijn bezorgd of de veelbesproken sexscene die eigenlijk gewoon droogkomisch is zijn voornamelijk grappig in plaats van shockerend. Het hele verhaal met de regisseur deed me dan persoonlijk weer niets.

De eindscene waar Ricki met Marina en haar zus al zingend in de auto wegrijdt is heel vreemd en bijna musical-achtig, maar werkt wel uitstekend en is een leuk einde van een vreemde film. Ik kan me prima voorstellen dat mensen hier niets aan zouden vinden, maar ik heb toch bijzonder genoten.

Nogal slap naar mijn smaak... Ik had meer verwacht van Almodovar, nadat ik La ley del deseo, Volver, Todo sobre mi madre, Able con ella, enz. had gezien... Maar de allernieuwste, La piel que habito, vond ik ook veel minder dan voornoemde films... Misschien ligt het aan Banderas...

Akkoord, maar als dat het criterium is...

Nog niet zo heel lang geleden gezien. Blijft een leuk origineel en boeiend verhaal. Prima geacteerd. En kijkt lekker weg.