Funny Face (1957)

'Guitig snuitje'.

Charmant filmpje. Audrey is natuurlijk magistraal, maar het is niet haar meest memorabele film. 3,5*

Leuke, artistieke film. Verhaal was nogal mager, maar Hepburn maakte alles verdraagbaar.

*2,5

Mager verhaaltje dat gecompenseerd wordt door leuke liedjes, een behoorlijke cast en prachtig camerawerk. 3,25*

Helemaal eens met Quentin. Alleen ga ik voor 3*. Eigenlijk 2,5* maar die ene dansscène allcompenseert een hoop magerheid. Echt alleen maar een stervehikel voor de combinatie out of heaven Audrey en Fred en ook Kay een beetje (zonde van die stem

Lief filmpje met de schitterende Hepburn en Astaire. Alhoewel het verhaal erg mager is en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers niet altijd even overtuigend, is dit toch een klein pareltje in de musicalwereld. Geen topper maar wel goed.

Hoezeer Audrey Hepburn ook weet te charmeren met haar onafwendbare, doch betoverende transformatie (in de donkere kamer smelten we andermaal voor haar onbegrensde schoonheid), de achtergrond waartegen de gedaanteverwisseling zich afspeelt, is meermaals ontdaan van een verfijnde choreografie (Astaire op een opvallend laag pitje) én een visueel coherente presentatie. Een hoog pop-art gehalte, ofwel het arbitrair rondstrooien met kleuren, is wellicht het gevolg van de experimentele charlatanscène en staat een potentieel aanstekelijk kader in de weg.

1.5*

Typische jaren vijftig musical zoals er in dat decennium veel gemaakt werden. Dit soort musicals moet het altijd hebben van de leuke liedjes en danspasjes van Fred Astaire of Gene Kelly en verder nog lieftallige actrices zoals hier Audrey Hepburn. Het verhaaltje moet je maar voor lief hebben want dat stelt helemaal niets voor. Hoewel deze musical niet onaardig is komt deze niet in de schaduw van "Singin' in the Rain", zonder meer de beste musical van de jaren vijftig die eveneens mede geregisseerd werd door Stanley Donen. Toch is deze musical, hoe zoetsappig ook, aanzienlijk beter te pruimen dan een recente musical zoals "Nine", waarvan de bombastische muziek niet om aan te horen was. En Audrey Hepburn is toch altijd wel aardig om te zien acteren, zeker in dit soort filmpjes.

3,0*

Ging wel, dit lieve filmpje met Audrey Hepburn en Fred Astaire. Het skinny plotje wordt op zich wel gemengd met leuke/goede liedjes, danspasjes, chemie, acteerwerk etc. Dat draagt deze film wel. Een 3.0 tje

Eigenlijk vind ik de beatnik-versie van Hepburn leuker dan na haar transformatie.
Maar goed ik ben ook een avantgarde-rock-chick die graag Catcher In The Rye leest met Five Horse Johnson op de achtergrond en om dat te laten varen voor een modeblad en Fred Astaire als love-interest..nou nee bedankt.
Op zichzelf heerlijk escapisme met een aantal mooi gefilmde nummers, maar het persifleren van het beatnik-wereldje stoort me een klein beetje.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik bij deze film moet voelen. Dit geldt overigens voor de meeste film die binnen de categorie drama/komedie-musicalfilms vallen. Een standaard verhaal is verpakt in een film met een aantal geforceerde komische momenten met af en toe een dans/zangnummer. Het probleem is dat ik niet vrolijk wordt van een dergelijke film. Elke emotie ontbreekt bij mij, zelfs geen bewondering voor het danswerk. Ik denk dat het verstandig is dat ik dit soort film in de toekomst ga ontwijken. Ze bewijzen keer op keer dat dit niets voor mij is.

Gedateerd.
Dit is dus wel zo'n film uit de fifties zoals je ze verwacht: mooie, gladde beelden, ouderwetse zeemzoete romantiek.

Daar is op zich niets mis mee. Ik keek er zelfs naar uit en het eerste dansnummer (Pink) was prachtig in beeld gebracht. Alleen is Fred Astaire hier al wel over zijn hoogtepunt. De man is gewoon oud. Hem koppelen aan de jonge, mooie, maar helaas ook bijna a-seksuele Audrey Hepburn is dan ook bijna misdadig. De chemistry is gewoon nergens te voelen.

Je leeft voor geen millimeter mee met de personages en het bekrompen neerzetten van een 'progressief Europa' zou schokkend zijn, ware het niet zo lachwekkend onnozel.

Nee, dan was die zondagmiddagfilm van de week ervoor 'Sweet smell of succes' van een heel ander kaliber.

Mooie, prachtige (ingekleurde?) beelden zelfs (en bij zo'n film verwacht ik echt niet veel meer), maar dat is het dan ook wel.

De eerste film die ik zie met Fred Astaire, het heeft lang geduurt. Funny Face is een zeer degelijke introductie in de mans werk. In vergelijking met Stanley Donens bekendere Singin' in the Rain stelt Funny Face weinig voor, maar toch is het wel een bovengemiddelde musical. Vooral de overdreven aankleding van de film pakt goed uit. Het ziet er schitterend uit en de scènes in het kantoor van het modeblad deden mij eigenlijk meer denken aan de jaren '60. Logisch is dat er veel aandacht naar de kostuums ging hier, maar de sets trekken het meest de aandacht. Het is haast jammer dat latere scènes in Parijs gefilmd zijn, omdat ik de meer gestileerde aanpak beter vond werken, visueel dan. Gelukkig zijn de dansscènes dan weer beter in Parijs. Daarvoor miste het toch wat flair, maar Astaires dans op de binnenplaats en het Beatnikoptreden van Astaire en Thompson waren erg leuk, maar alleen Hepburns eigenzinnige dans in het café komt echt in de buurt van Singin' in the Rain.

Verder moet je veel voor lief nemen bij deze film wil je hem kunnen waarderen: uiteraard het matige plot (al stoorde me dat niet in het bijzonder), maar vooral het bizarre idee dat Hepburn ooit een grijze muis zou zijn en de bijna pijnlijk conservatieve boodschap die achter de film zit. Maar gelukkig vraagt Funny Face er niet om dat je het allemaal erg serieus neemt. Men houdt het luchtig en daardoor werkt het.
3,5*

Leuke poster trouwens.