The Great Ziegfeld (1936)

Oscar voor beste film 1936, Luise Rainer won ook

Film weet maar matig te boeien (zeker gezien de lange duur), springt nogal van de hak op de tak, maar is het waard om te kijken voor een prachtige 'interlude scene' (die zouden weer terug moeten komen) met een enorme ronddraaiende trap. Voor de rest vooral erg gedateerd.

2,5*.

MGM stond er niet om bekend zuinig te zijn met geld. Maar zelfs in vergelijking met, is dit een hele dure film geworden. De film beschrijft het leven van Flo Ziegfeld, wiens carrière net op een ritje in de Pegasus lijkt. Het ene moment was hij stinkend rijk en het andere moment had hij nieteens genoeg geld om een avondmaal te kopen. Desondanks verloor hij nooit zijn hoop, het was een zeer toegewijde man. En dat is iets dat William Powell erg goed kon overbrengen naar de kijker.

Veel mensen hebben een hekel aan playboys die enkel achter de meiden aanzitten. Maar in deze film zorgde dat juist voor de humor. Een erg leuke scène, was hij Flo zonder veel moeite een ontmoeting met Anna kon regelen voor Billings daar de kans voor kreeg. Over Anna gesproken, haar scènes moeten toch wel een van de hoogtepunten zijn. Luise Rainer was geweldig als een onnozele en naïeve Anna Held. Ze won terecht de Oscar voor Beste Actrice. Het is zonde dat zo'n prestigieuze prijs uiteindelijk verantwoordelijk zou zijn voor haar fall. Haar carrière in Hollywood zou slechts drie jaar duren, van 1935 tot 1938 (ze keerde nog eenmalig terug in 1943 voor een rol in een of andere B-film). Voor de mensen die de dvd bezitten, is de making of ook een kijkje waard. Rainer is hierin geweldig, ik heb nog nooit zoveel arrogantie gezien in een mens.

Veel mensen beweren dat ze de Oscar enkel kreeg voor haar scène waarin ze Flo belde om hem veel geluk te wensen met Billie Burke. Ik had het iets krachtiger verwacht, maar er blijft veel emotie inzitten. Dat vooral voor een film in 1936, een tijd waarin acteurs nog wel eens houterig acteerden. Op een gegeven moment verdween Rainer om plaats te maken voor Myrna Loy, een van de mooiste vrouwen die ik ooit heb gezien. Helaas was ze erg saai. Waarom haar naam boven Rainer staat snap ik niet, Rainer had toch echt de vrouwelijke hoofdrol. Wellicht is dit te danken aan het feit dat Billie Burke betrokken was bij de opnames en Anna Held niet. Hoe kon dat ook, ze was immers op 46-jarige leeftijd gestorven in 1918...

Het mooiste van de film is inderdaad de muzikale nummer op de ronddraaiende trap. Het is een van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien. Alleen de gordijn van minstens 50 meter lang was al ongelofelijk. Ik heb niet zoveel met musicals uit de jaren '30, maar toen ik dat zag was ik toch wel even stil..

Het is gewoon een prachtige film; het bewijs waarom ik van classics houd. Zo maken ze tegenwoordig films niet meer.

Dat betekend gewoon dat Myrna Loy een grotere ster was dan Rainer, die toen nog volslagen onbekend was. Dat bepaald de billing bij een film. Dat geldt hier nog eens extra als je bedenkt dat Loy hier wederom gekoppelt werd aan Powell en dat die samenwerkingen al meerdere successen hadden opgeleverd, met The Thin Man als hoogtepunt. Aanrader trouwens, de Thin Man-reeks.

Anyway, met uitzondering van The Broadway Melody was dit de film waar ik het meest tegenop zag uit het lijste van film die de Oscar voor Beste Film wonnen. De film heeft al niet zo'n beste reputatie (hij zou hopeloos gedateerd zijn), maar op een overduidelijk kitscherige musical van 3 uur lang zat ik ook niet te wachten. Alleen het duo Powell en Loy trok me nog enigzins aan, al kon ik me er niets bij voorstellen dat die twee gingen zingen.

Gelukkig valt het allemaal wel mee. Het is geen groots meesterwerk, maar het is over de gehele lijn gezien best vermakelijk. Ik weet niet precies hoeveel uit deze film ook daadwerkelijk in Ziegfelds leven werkelijk is gehaald, maar ik geloof er maar de helft van. Het is eigenlijk een soort van screwball comedy. Veel mensen met een bovennatuurlijke charme en vooral een rappe tong die elkaar voor de gek houden, maar dan eens in de showbusinesswereld. Ik weet wel dat de wat slechtere kanten van Ziegfeld door toedoen van de weduwe Burke wat zijn ongetoomd, wat er ook helaas voorzorgt dat het personage wat vlak bijft, maar verder vond ik het wel fijn dat deze musical zichzelf niet al te serieus nam. Het zou de overdadigheid, de kitsch en de speelduur waarschijnlijk ondraaglijk gemaakt hebben.

Voor mensen die net als ik geïnteresseerd zijn in de combinatie Loy en Powell vast een waarschuwing; het duurt meer dan 2 uur voordat Loy in beeld komt, dus daarvoor moet je de film niet kijken. De chemie werkt wel weer als vanouds, maar wordt te weinig uitgebuit en Loy krijgt niet echt iets te doen. Overigens zingen ze beiden niet. Godzijdank. Powell is overigens echt wel een topacteur. Hij weet zo'n film moeiteloos kijkbaar te maken en hij is grappig zonder er iets voor te hoeven doen. Hij heeft op MovieMeter geloof ik nauwelijks liefhebbers, maar hij verdient het om herinnert te worden.

Toch is het evenwel Luise Rainer die de show stal in deze film, al is het maar om haar onweerstaanbare Franse accent. Schijnbaar is ze van oorsprong Duits, maar dat kun je je tijdens het kijken niet voorstellen. Ze overacteerd haar rol, maar wel op een goede manier en is misschien het enige personage dat de combinatie van humor en drama in deze film goed aan kan. Naast Powell natuurlijk. Waarom de Oscars dit als een hoofdrol zagen snap ik werkelijk niet, zoveel scènes had ze niet, maar toch mooi dat ze hier iets voor won. Ik verbaasde me ook toen ik zojuist op IMDB zag dat ze nog leefde. Ze is net 99 jaar geworden.

En dan de musicalscènes. Daar heb ik echt helemaal niks mee. Nee, ik heb niets tegen musicals, maar deze performances doen me totaal niets. Het ziet er spectaculair uit, ja, maar het is zo kitscherig dat ik het weer lelijk ga vinden. De nummers opzichzelf zijn ook niet bepaald geweldig. Ik kan me nu al geen melodie of regel tekst meer herinneren, al weet ik wel dat het woord 'bumblebee' voorbij kwam. De musicalscènes haalden voor mij de vaart uit het toch wel aardige verhaal en voorkomen een hogere score. Gelukkig zitten er nog niet eens echt veel musicalscènes in. De film is meer geïnteresseerd in het geromantiseerde levensverhaal van Ziegfeld dan in zijn prestaties in de muziekwereld.

Twee scènes springen er overigens bovenuit: een telefoongesprek waarin Anne Held tegen Ziegfeld zegt dat ze blij is dat zijn nieuwe huwelijk goed gaat en de uiteindelijke sterfscène van Ziegfeld. Buiten dat om is het geen bijzondere film, maar ook niet eentje die me echt tegenstond. Ik verwachtte het slechtste van het slechtste, maar dat is dit gelukkig nog lang niet. Al weet ik ook weer niet wie op MovieMeter ik dit nou echt kan aanraden.
3*

Valt reuze mee. Ze zegt gewoon wat ze vindt. Misschien leuk om te lezen, een recent interview met de inmiddels 99-jarige Luise Rainer in The Independent.

En vandaag is ze 100 geworden!