Nattvardsgästerna (1962)

Overigens zegt Bergman zelf dat hij alleen deze film van hem perfect vindt, elke seconde ervan

Nu dan ook het 2e deel uit de trilogie gezien. En ook deze haalt weer een zeer hoog niveau. Bergman haalt weer zware thema's aan, die omgeven zijn door een boeiend verhaal.

Jammer dat de film een zeer trage en voor mij saaie aanloop kende. Gelukkig werd hij naarmate de film vorderde sterker en sterker. Enkele zeer indrukwekkende scenes zorgden voor een beklijvende kijkervaring.

Bergman is een topregisseur, die laat zien wat je met film kan doen ipv het louter bieden van vermaak. Ik ga in de toekomst zeker nog meer van zijn films bekijken.

4*

Zeer slechte bergman. Hoewel ik Wilde Aarbeien een hele goede film vond, trekt deze echt op niets. Ik heb me echt heel de film zitten te vervelen en vond het allemaal wat te ver gezocht. Bergman maakt geen films voor de kijker echt te amuseren maar dit vind ik echt slecht. 0,5*

Huh? Buitenaardse wezens? Rambo-perikelen? Ik snap 't niet.

Gewoon de dialogen en het verhaal waren gewoon te ver gezocht . En de film was gewoon saai ik kan er niet meer over zeggen, bij wilde aardbeien en Höstsonaten had ik dat niet.

Alsof iedereen deze film goed moet vinden.
Er zullen ook genoeg zijn die bij herziening de film even slecht of slechter vinden.

Ja misschien wel bij herziening wat beter maar ik weet niet. Ik ben wel een bergman "fan" maar deze film vind ik gewoon slecht.

Sorry, maar ik snap echt niet wat je bedoelt.

Waar "Als in een donkere spiegel" het zonicht, als dat wat de waarheid moet openbaren, niet ondergaat. In die film heeft Bergman de Scandinavische zomersfeer als couleure locale gekozen. De film eindigt rond het motief dat God liefde is of omgekeerd liefde is God.

Bergman varieert op dit thema in "Avondmaalgasten" maar de religie, in haar rituele beleving, is hier direct aanwezig. En Bergman is genadeloos. Door (en met )Tomas rekent hij af met zijn verleden. In zijn vorige film was Bergman indirect en symbolisch met zijn religieuze opvoeding bezig. Alsof hij zich inhielt om zijn naaste verwanten niet te kwetsen...

De kille winter als decor voor deze film is dan ook niet zonder betekenis: het licht is in Scandinavië dan spaarzaam. En bij Bergman vechten de personages dan ook met de leugens: de waarheden die in het schemerige licht staan. Het is een sombere en sobere film maar wel een eerlijke film. Cinematografie is .. zo doeltreffend!

Er is een duideljke centrale parallel met "Als in een donkere spiegel" de rol van de schrijver en de rol van de dominee......hun
gebrek aan stilte (ook een stille dagboekschrijver zwijgt nog niet echt) en egoisme (hoe begrijpelijk ook) doet de instabiele andere in een diep gat vallen. De dominee en de schrijver zitten in een crisis en slepen de kwetsbare ander ongewild in mee. Het spaarzame kille winterlicht .........God zwijgt......maar soms kan de mens beter absoluut stil zijn!

Ik geloof niet dat Bergman dat in deze film zo bedoelde: het gaat meer om de eenzame onbegrip tussen mensen....het gevoel van verlaten zijn: net als in de winter schuilt ieder in zijn eigen huisje met eigen spaarzame licht.......de rol van overgebleven moeder die nuchter op de waarheid reageert....onvergetelijk.

Zeer benieuwd naar het volgende deel: "De grote stilte"!

Bij de eerste kijkbeurt: 4,5*. Maar Bergman moet je vaker zien........

Bitter, donker en naargeestig, zo kun je Nattvardsgästerna wel goed omschrijven . Het was voor mij de eerste kennismaking met Bergman en het kon me ook bijzonder bekoren. En of hij slechte films gemaakt heeft? Volgens de Imdb-ratings zitten er wel wat stinkers tussen met magere scores rondom de 6, maar evengoed staan daar maar liefst 21 (van in totaal 45) films tegenover, die hoger dan een 7,5 scoren. Bergman was dus bijzonder productief met vaak een hoge kwaliteit daarbij

Helemaal mee eens met dat verschil dat deze film mij dus niét kon bekoren.

Deze film gaat nog veel meer over het zwijgen van God dan de film "Tystnaden" die de titel draagt. De predikant die in een geloofscrisis verkeert. Hebben wij dat al niet vaker gehoord? Daarom zijn er heden ten dage nog zo weinig priesters te vinden, hebben de meeste mensen de kerk vaarwel gezegd, worden kerken gesloopt in zoverre ze niet onder monumentenzorg vallen of indien ze nergens anders voor gebruikt kunnen worden. Deze film doet dus anno 2008 zeer gedateerd aan. Dat de dominee op het eind toch de avonddienst laat plaatsvinden, is omdat het beroep van dominee nu eenmaal zijn broodwinning is. Wat moet hij anders?

2,0*

Je verklaart religie wel erg makkelijk voor dood. Zie discussies in V.S over de vraag of het land een christelijke of seculiere natie is. Of het gedoe met de creationisten.

Maar ook als voor jou religie passé is, de film handelt ook over een personage dat worstelt met de barsten die er in zijn gekoesterde wereldbeeld - welk dan ook - ontstaan. Zingeving lijkt mij een universeel thema.

Ik verklaar de religie niet voor dood. Ik verklaar de kerk voor dood. Voor levensvragen hebben wij de kerk niet meer nodig. Dus geen pastoors en dominees die ons even uit moeten leggen wat de zin van het leven is en waarvoor wij op deze aardkloot zijn. Ik ga liever te rade bij de heren filosofen; Socrates, Plato, Spinoza, Kant, Kierkegaard, Schopenhauer, Nietsche, Wittgenstein etc. Niet dat ik het altijd met hun eens ben, maar zij hebben mij tig keer meer te vertellen dan al die kerkvertegenwoordigers bij elkaar.

Nattvardsgästerna of 'De Avondmaalgasten' is een typische Ingmar Bergman film, en dat wil zeggen dat existentiële vraagstukken rondom geloof, sterfelijkheid en de zin van het leven aan de orde zijn. We volgen dan ook een Zweeds pastoor die daar allemaal ongelofelijk mee worstelt, en tijdens misdiensten nog triestiger probeert te kijken dan de rest van de parochie dat sowieso al zwaar lijkt te concurreren om het somberste gezicht te trekken.

Dat Bergman doorgaans ondanks veel geweeklaag nauwelijks nieuwe deuren opent omtrent zijn thema's noch subtiel te werk kan gaan bewijzen zijn bekendere werken Det sjunde inseglet en Smultronstället in geuren en kleuren. Ook hier wordt de inhoud ons weer op het bord gesmeten via suïccidale gezinshoofden, hysterische vrouwen die met open wonden naar God schreeuwen en zelfs Chinese atoombommen worden erin betrokken. Dieptepunt is een ontzettend moralistische en zeurende monoloog waarin de pastoor zijn mokkel minutenlang haar emotionele beklag doet in de camera.

Afgezien van enkele mooie composities valt er ook filmtechnisch geen bal te beleven, en sommige beelden lijken zelfs nutteloos overbodig. Wat een ellenlange take van 5 mensen hun rug tijdens een eucharistiemoment nu in Godsnaam van meerwaarde biedt, is bijvoorbeeld maar de vraag.

Er wordt in elk geval heel wat afgesnotterd en dramatisch gehoest, en op het einde van de rit zijn we weer geen inzicht rijker geworden ondanks de vele natte doekjes van mijnheer pastoor. Het leven is kut en God geeft nog minder garantie dan een Fortisbank. Dat bedenk ik ook weleens tijdens het avondmaal.


1*

Offtopic en aanvallende berichten verwijderd.

Discussies als dit mogen in het forum, hou het hier gewoon bij de film.

Waar ik bij deze film steeds aan moest denken, was Ordet. Deze prachtige film van Carl Theodor Dreyer heeft een vergelijkbaar verhaal dat gaat over een groep mensen dat twijfelt aan het geloof. In Winter Light is het de pastoor zelf die twijfelt en meer en meer aan het twijfelen wordt gebracht.

Dit verhaal kon mij stukken minder bekoren dan Ordet en er werden weinig vragen beantwoord. Vooral veel weegeklaag en natte zakdoeken, maar weinig heb ik gezien dat mij echt aan het denken zetten. In groot contrast met Ordet, een magische film.

Zeer mooi geschoten, zoals zoveel van Bergmans films, de constante close-ups en het prachtige winterse tafereel dat Zweden altijd biedt. Verder niet zo heel veel aan de hand in deze film.