Atanarjuat (2001)

Booooooooooooooooooring!! Inderdaad errrrrg veel sneeuw!!

Terwijl gure tocht door kille kieren waait, is het meer dan ooit gerechtvaardigd Atanarjuat door de daarvoor bestemde speler te drukken. De eerste Inuit-speelfilm ooit. Spannend, helemaal met de barometer Meanderend rondom het vriespunt en de gebreide wollen sokken van grootmoeder aan.

Wat het oog vervolgens te zien krijgt is veel sneeuw en nog meer ijs. Rauw zeehondenvlees, knusse iglo's, behaaglijke dierenvellen en wolvenpakkertje. De geïmproviseerde K1-show met het één-voor-één-elkaar-met-de-vlakke-hand-op-de-slaap-petsen daargelaten.

En dan hebben we nog de Usain Bolt onder de Inuit's; Atanarjuat. Op blote voeten slaat hij op de vlucht door de desolate vlaktes van Alaska. Met blote ballen rennend over wakken voor zijn leven.

Al met al introduceert Inuit-deskundige Zacharias Kunuk een fraai portret van de Noordpool-nomaden. Niet altijd even sterk geacteerd, maar het sterke verhaal en de voelbare kou vergoeden veel.

Als ik een film ga kijken, is het belangrijkste eigenlijk dat ik iets zie dat ik nog niet eerder heb gezien. Hoe meer films ik heb gekeken, hoe meer ik me er aan stoor als ze hetzelfde patroon volgen. Daar heeft Atanarjuat in ieder geval geen last van. IJzige vlaktes en een setting, die ik zo nog niet eerder heb gezien. Erg interessant en de tijd vliegt voorbij (wat bij deze speelduur ook nodig is).

Vooral een interessante, redelijke primitieve setting dus. Ik vraag me af of dit in het heden af zou moeten spelen of in welke tijd het anders is. Helaas was de film voor mij ook niet meer dan dat en blijft het voor mij bij deze aangename kijkbeurt bij een licht bovengemiddelde beoordeling.

Ik ben hier heeeeeeeel benieuwd naar!