Santa Claus (1959)

Wat een pedagogisch onverantwoorde kinderfilm is dit! Menig Mexicaans kind moet vroeger onnodig banggemaakt zijn door de verschijning van een knalrode demon, die in dit stuk opduikt en kinderen opdraagt stoute dingen te doen. Een naargeestige kerstman ziet het allemaal maar toe en probeert een zo'n geslaagd mogelijk kerstfeest te regelen. Tot slot speelt Merlijn de Tovenaar ook een rol in dit stuk. Erg vreemd dus allemaal.

Dit was toch wel behoorlijk treurigmakend. Wat was nu het ergste; de ronduit enge kerstman, het gestoorde duivelshulpje, de plotseling opduikende mank lopende Merlijn of toch de bangelijke mechanische elanden (brrr daar zal ik vannacht niet van kunnen slapen).

Bijzonder curieus begin trouwens, een soort songfestival met de kinderen van de wereld die hun liedje zingen terwijl Santa als een soort griezel achter het orgel zit. Ik ben idd blij dat ik dit niet als kind zag

1*.

Verschrikkelijk, wat een treurnis

1*

Geen cult.

Deze zeer vreemde Mexicaanse kerstfilm lijkt bedoeld te zijn voor kinderen, maar de roodgemutste kindervriend speelt vanaf het begin wel erg onheilspellend op zijn orgel. Zijn grimas doet vermoeden dat hij de zojuist in beeld gebrachte kindertjes langzaam gaat martelen alvorens ze op te eten. De intro is sowieso vreemd en nadat de duivel wordt geïntroduceerd als de Kerstman zijn tegenpool weet menige kijker voldoende. Tijd om af te haken.

Misschien dat de makers een geheime boodschap zagen in de naam 'Santa', want met dezelfde letters maak je namelijk Satan. Wie het weet mag het zeggen. Feit is dat dit mede dankzij de vreemde moraaltjes allesbehalve een kinderfilm is. Of iets vermakelijks voor de rest van de familie. Wat het wel is? Cult waarvoor de schare ontbreekt. En dus eigenlijk niet zo genoemd mag worden. Geheel terecht overigens.

Matig.