Way Down East (1920)
18 stemmen | gemiddelde 3,08
Verenigde Staten
Romantiek145 minuten
geregisseerd door
D.W. Griffithmet
Lillian Gish,
Richard Barthelmess en
Lowell ShermanAls de rijke Lennox Sanderson zegt dat hij wil trouwen met Anna Moore, stemt de laatste toe, niet wetend dat het huwelijk nep is. Als Moore vertelt dat ze in verwachting is, vertelt Sanderson haar de waarheid over hun huwelijk en verlaat hij haar. Als haar kind bovendien al snel sterft, loopt ze een trauma op en wil ze niets weten van de avances van David Bartlett, die ondertussen verliefd op haar is geworden.
2,0
[permalink] geplaatst op 12 januari 2006, 15:23 uurZeker niet de beste film van Griffith.
Indrukwekkende eindscene op de rivier, maar verder een vrij matig verhaal over een naief meisje en veel soapserie-perikelen.
2,0 [permalink] geplaatst op 13 januari 2006, 4:10 uur Mjah, de intertitel proloog geeft het al aan: een simpel verhaal over simpele mensen. Je moet er maar van houden.
Andere stille films, en dan doel ik met name op Metropolis, Intolerance of het werk van Eisenstein, weten ook vandaag de dag nog te verrassen en te boeien door significant te verschillen met wat we kennen. Deze film leunt echter sterk op dramatische perikelen binnen een logisch oorzaak-gevolg verband. Vroeger misschien spannend en vermakelijk, vandaag de dag door onze filmgeletterdheid alleen maar een trage en vervelende zit.
Wel lof overigens voor de laatste ijsschot scènes, die een flinke spanning op weten te bouwen en als enige element de klassiekerstatus weet te rechtvaardigen.
3,5 [permalink] geplaatst op 21 september 2006, 2:09 uurIk zou eerder zeggen "Een simpel verhaal voor simpele mensen".
De film blijft best leuk om te kijken, ondanks gebrek aan geluid (dialoog) en ondanks dat deze productie bijna 90 jaar oud is. Melodramatisme wordt afgewisseld met een soort van slapstick humor, wat toch wel een apparte wending geeft. De climax is inderdaad erg mooi gefilmd voor zijn tijd (hier en daar stiekem lachwekkend, maar met de tijdsgeest in gedachte blijft de lach binnendsmonds.) 3,5
2,5 [permalink] geplaatst op 21 september 2006, 13:59 uur Inderdaad, een melodrama met slapstick humor. Maar wel goed, het is een lange zit maar de film is niet vervelend om te blijven volgen. De ijsschotscene vond ik nog een beetje tegenvallen. Het bracht wel spanning, maar echt groots kon ik het niet noemen. Een goede 3*
4,0 [permalink] geplaatst op 30 maart 2008, 17:43 uur Lillian Gish laat in deze film zien waarom ze de grootste actrice was van begin vorige eeuw. Buitengewoon knap om, zonder geluid, zo'n scala aan emoties en gevoelens te kunnen tonen.
De film zelf komt qua scope absoluut niet in de buurt van Birth of a Nation of Intolerance, maar dat is eigenlijk wel verfrissend. Griffith laat zien dat ie naast spektakel ook nog wel wat anders kan, hoewel hij voor de spectaculaire finale toch weer even alles uit de kast trekt.
[permalink] geplaatst op 16 januari 2010, 0:33 uur Ik probeer het telkens weer maar ik blijf de stemmen missen , misschien ben ik een beetje verwend.
Ook nog een kleine rol van latere ster Norma Shearer.
3,0 [permalink] geplaatst op 21 september 2010, 21:17 uur Way Down East is nogal een verouderde film, maar het grappige is dat hij dan in 1920 in zekere zin ook al was. Hoewel The Birth of a Nation pas vijf jaar oud was begon Griffith zijn grip op het publiek te verliezen. Erich von Stroheim en Cecil B. DeMille hadden zich aangedient en hun films werden als moderner en sexier beschouwd dan de films die Griffith naar Intolerance maakte (al was Broken Blossoms nog een commercieel succes). Toen Griffith verteld werd dat hij niet meer bij de tijd was maakte hij een onverklaarbare keuze: hij ging een verfilming maken van een toneelstuk dat enorm populair was rond 1890, maar rond 1920 als ouderwets werd gezien. Gek genoeg werd het een enorme hit.
Het gevolg is wel dat je nu dus niet alleen naar een film uit 1920 zit te kijken, erg oud dus, maar ook nog eens naar een film uit 1920 die indertijd al ouderwets was. Het verhaaltje stelt geen klap voor. Enorm voorspelbaar melodrama, ook al voor die tijd. En Griffiths regie is niet zo meeslepend als in The Birth of a Nation of zo mooi als in Broken Blossoms. Dit is meer vakwerk. Toch is het geen echte straf om te kijken. Toen ik er eenmaal inzat keek het aardig weg, mede door de aangename acteerprestaties en dan vooral de aanwezigheid van Gish. Maar waarom deze Griffith uiteindelijk niet in de vergetelheid is geraakt weet ik dan ook niet echt.
3*
