Parque Vía (2008)

Een uitverkocht Luxor, wat ongetwijfeld te danken was an de 5-sterren die De Vokskrant in haar bijlage aan de film gegeven had. De film won in 2008 het Gouden Luipaard in Locarno. In 2007 won daar Ai no Yokan van Kobayashi. Thematisch en stilistisch hebben de films wel wat gemeen, hoewel Kobayashi veel rigoureuzer te werk is gegaan dan Rivero. De film is aangenaam ingehouden, maar ook hermetisch, zodat je geen enkele betrokkenheid krijgt bij het getoonde. De hoofdrol van Coria is prachtig, hij krijgt dan ook alle tijd om zijn verbondenheid met het huis invoelbaar te maken. Daarentegen zijn de bijfiguren nogal stereotiep. De verhaallijn is redelijk logisch, dus eigenlijk niet verrassend. Het is fijn dat Rivero het drama klein weet te houden, anders had-ie nog serieus uit de bocht kunnen vliegen. Maar het is zeker geen film, waar een groot publiek voor te porren zal zijn (zou geen specifieke doelgroep kennen voor dergelijk drama, dat nergens écht excelleert), dus daar zat je dan in dat volgepakte Luxor. Geen vrolijke jongens daar in Locarno blijkbaar.

Goede film, maar ik heb betere verwante films gezien. Inderdaad een mooie hoofdrol en matige bijrollen (met name de dame des huizes was een karikatuur). Fraaie paniekscene als hij het huis eenmaal uit is. Het deed me allemaal te weinig om 'm meer dan interessant te vinden en ik had wat problemen met de nogal flauwe laatste scene waarin onze hoofdpersoon na alles wat er gebeurd ios nog steeds naar een sensationele nieuwsuitzending vol criminaliteit zit te kijken, een misplaatste zwartkomische scene, Sowieso hadden alle nieuwsuitzendingen weggekund.

Desalnietemin best mooi klein minimalisme.

3.0*

Wat trouwens nog niet verteld was bij deze film is dat het begint met het shot van een flinke (echt een flinke) spin, waar de huisbewaarder even op gaat staan (met bijpassend splatsj-geluid). Wellicht gemanipuleerd, wellicht echt.

Dit zou ook zomaar een film kunnen zijn waarbij we tot in lengte van dagen Cannibal Holocaust-like discussies krijgen over moedwillig ombrengen van dieren ten behoeve van de entertainment industrie. Hoewel, misschien is een spin minder aaibaar dan een schildpad...

Een film die ik op basis van de vijfsterrenrecensie uit de Volkskrant ging bekijken. Daarbij las ik ergens dat we te maken hadden met minimalistische cinema, iets waarvan ik een groot voorstander en bewonderaar ben.

Het begon al meteen goed verkeerd. De programmeur zei voor de film al dat we te maken hadden met een invasie van de Mexicaanse film en dat er sprake was van een ''New Wave'' Mexico. WAAROM werd er niet bij vermeld, net zoals bij die andere twee keren. Eerst over de New Wave van Turkije (begrijpelijk), daarna de New Wave uit Rusland en nu dit weer. Beseffen die zakenmensen wel wat ze uitkramen? Ik bedoel: ze doen zich voor als programmeurs maar ze kramen bijna allemaal hetzelfde uit. Ik had dan ook zin om na de film met de vrouw in discussie te gaan over de onzin die ze uitsloeg. Maar helaas moest ik me na de film haasten om de volgende film "La Mujer sin cabeza" niet te missen.

De film zelf was ook al niet veel soeps. Dat kwam vooral doordat je alle soorten scenario’s uit deze film kon trekken. De film lijkt uniek te zijn door de hoofdpersoon zo minimaal te laten acteren, door het zo traag mogelijk te houden en natuurlijk geen gebruik te maken van muziek onder de film.

Iedere dag krijgen we dezelfde routine te zien van een oudere huisbewaarder die op het huis van een welgestelde vrouw past. Hij staat op, gaat onder een eigen gemaakte douche, kleedt zich aan, maait het gras, boent de ramen en gaat vervolgens voor de televisie zitten die alleen maar beelden uitspuugt van een gewelddadige buitenwereld. Een wereld waar hij zogenaamd ver vanaf staat, maar omdat het huis op het einde van de film verkocht wordt, en de welgestelde dame komt hem dat zelf vertellen, gaat hij helemaal door het lint. Oftewel: oudere huisbewaarder flipt nadat hij hoort dat het huis verkocht is door haar baas. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan, toch?

Dit soort films krijgt standaard lovende woorden maar waarom eigenlijk? Waarom moet dat ook zo ellenlang duren? Waarom voelt dit zo kunstmatig aan? Waarom voelt dit aan alsof ik niets gemist heb? Waarom kreeg ik helemaal geen gevoel bij de film dan het dergelijke gevoel dat ik aan het kijken was naar pretentieuze kunstzinnigheid?

Dit is tevens mijn laatste stukje. Hoewel ik meer dan dertig films gezien heb op het IFFR is mijn inspiratie en tijd verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik wil alleen nog dit melden in het stukje over de vijfsterrenfilm "Parque vía": de grootste tegenvallers waren de vele shorts voor de hoofdfilm die meestal niets van doen hadden met de hoofdfilm zelf. Met tegenvallers bedoel ik dan ook regelrecht slechte shorts die vervolgens in je hoofd gaan spoken en de kijk op de hoofdfilm behoorlijk verzuren. Ten tweede het gezever van programmeurs en ten derde de belabberde (beamer)projecties. Je zou er bijna vrijwilliger van worden.

Net bekeken op LFF.
Vond het een bijzondere film in dat opzicht dat er meer gebeurde,dan ik in eerste instantie verwachtte. En dan heb ik het niet eens over het einde. Kortom een aangenaam filmpje, maar meer ook niet.

Mooie film over eenzaamheid en gewoonten. Jammer van de laatste scène waardoor de cirkel 'rond werd'. Dit rondbreien doet juist afbreuk aan de rest van de film. Dat de man bang is voor de buitenwereld en nu het huis is verkocht niet weet wat te doen, en zich een kans voordoet, namelijk de dame zakt in elkaar na een hartaanvoel ofzo, doet hij dus net of hij haar heeft vermoord, door haar op haar hoofd te slaan, om zijn oude leven voort te kunnen zetten in een cel. De man zegt, ik ben gewend aan het opgesloten zijn, maar waarom moet hij opgesloten zitten? Het gegeven dat hij in een huis woont waar hij niet echt woont, niets mag aanraken, zelfs stoffen verhuishoezen over de fauteuils hangen is interessant. Maar hij kan toch best af en toe van huis voor een wandeling ofzo? Hij kiest kennelijk voor die opsluiting, terwijl het net lijkt alsof hij niet anders kan, alsof het bij zijn 'baan' hoort. Dat vind ik een zwakte. Nog een zwakte zijn de steeds terugkerende slechte nieuwsberichten op tv, die de film maken tot iets te makkelijk te verteren kost, iets te simpel allemaal.
Maar deze minimalistische, realistische film in de goede traditie van Latijns-Amerika is niettemin zeer genietbaar.

3,5 *