Stella (2008)

Ook deze film op de Filmbeurs in Den Bosch gezien en itt "The Duchess" die ik ook op dezelfde beurs gezien heb en die mij absoluut niet kon bekoren, vond ik dit een zeer mooie en warme film. Geweldig goed geacteerd door Léora Barbara als het "kneusje" Stella Vlaminck, hoewel ze dat allerminst was. Integendeel zelfs. Haar milieu waar ze opgroeide werd ontzettend goed weergegeven. Geen sentimenteel en zielig gedoe, maar gewoon goede en soms ook zeer humoristische dialogen en verder werd ook een zeer goede schets gegeven van de vriendschap tussen Stella en Gladys, waarvan de laatste een zeer positieve invloed uitoefende op Stella. Dit itt haar ouders, die het te druk hadden met hun eigen sores. De voice-over van Stella die we de hele tijd in deze film horen was vond ik absoluut niet storend.
In deze film gedroeg de hoofdrolspeelster zich als een eigenwijze donder en vechtertje die zich inderdaad bewust van haar eigen waarde als overwinnaarster uit de bus kwam. En zo zie ik het ook graag en zo moet het volgens mij ook. Een hoge waardering (4,0*) vind ik dan ook meer dan terecht.

Deze film viel me tegen, daarvoor had ik Versailles gezien, en die vond ik beter.

erg benieuwd..

Wou deze film eigenlijk erg graag in de bioscoop zien maar mede omdat ie pijlsnel uit de zalen was, is het er niet van gekomen. Dankzij de MovieMeter prijsvraag de film dan toch te pakken gekregen en Stella heeft me zeker niet teleurgesteld.

De verwachtingen waren nochtans hooggespannen: een film over een meisje dat opgroeit in een café klonk heel interessant en een coming-of-ageprent gaat er bij mij eigenlijk altijd goed in. Bovendien heb ik een serieuze boon voor de Franse cinema dus kon dit bijna niet foutlopen.

Maar je moet het dan nog altijd waarmaken en Sylvie Verheyde slaagt met brio: verbluffend hoe ze je meesleept in een woelig mileu dat weliswaar z'n charmes heeft maar waar ook gevaar schuilt en er weinig toekomstmogelijkheden zijn. Daarnaast leert Stella een andere wereld kennen die haar ergens wel aantrekt maar waar ze volgens zichzelf toch nooit deel van kan uitmaken.

Die keuze tussen het volkscafé en de "middenklasse" vormt de hoofdmoot, gelardeerd met een goed getroffen seventies-sfeer. Dit is dan ook een sfeerfilm van het zuiverste water die de dronken taferelen in de bar afwisselt met bloedmooie, tedere poëzie. De scène waarin Stella het uitzicht bewondert vanuit de kamer van Gladys vond ik bijvoorbeeld magnifiek: alsof je samen met haar ontdekt welke schoonheid de wereld herbergt. Diezelfde kracht ging uit van het stukje waarin onze heldin haar eerste boek koopt en naar huis loopt, opgeluisterd door dezelfde zweverige klanken die ook de schitterende slotbeelden kleuren (Werd kinderlijke onschuld al eens zo treffend op beeld gevangen?).

Hierbij kleeft de camera de personages op de huid terwijl je als toeschouwer ondergedompeld wordt in de mooie kleuren. De "droom"-momenten hebben echter een soort kitscherigheid over zich die deze prent kan missen, bijvoorbeeld wanneer Stella zich inbeeldt dat ze samen is met haar droomprins. Maar verder visueel erg sterk vind ik persoonlijk.

Ook de soundtrack is indrukwekkend, waarbij toch vooral de eerder aangehaalde melancholische deuntjes me konden bekoren. Daarnaast een zak "jukebox-songs" waarvan bijvoorbeeld Ti Amo wonderwel werkt maar niet alles dat niveau haalt.

Maar bovenal is Stella de krachttoer van Léora Barbara, die de kijker met al haar charmes in geen tijd heeft betoverd. De andere acteurs doen het eveneens uitstekend (weliswaar in de schaduw van de jonge hartenbreekster): Karole Rocher is bijzonder overtuigend als labiele moeder, Benjamin Biolay doet nauwelijks onder als nonchalante papa / Benicio del Toro-lookalike en ook Mélissa Rodriguez als Gladys en Guillaume Depardieu (in z'n laatste rol) doen je vergeten dat je naar fictie zit te kijken. Zeer naturel!

Bedankt MovieMeter voor dit pareltje, echt een film die op mijn maat is gesneden: een intimistisch coming-of-ageverhaal met een dromerige cinematografie en veel sfeer zonder dat het al te impressionistisch wordt. Mooi.

goed gespeelde coming-of age speelfilm. Stella speelt super. Word nergens zoet sappig ondanks dat het best zou kunnen met dit verhaal. Veel veel beter als Versailles als je het mij vraagt. In deze film is het zo veel makkelijker om je in te leven met de personages. Plus het kind dat centraal staat in deze film wel een actieve rol heeft en geen meubilair is.

Mooi intiem portret van een jong meisje dat buiten haar eigen gezin leert te kijken.

Op een prettige manier nonchalant, luchtig en evenzo veelzeggend. In thematiek de evenknie van Innocence in uitwerking bijna het tegenovergestelde. Hoewel er vertraagde, overbelichte, droomachtige scènes zijn is het veelal to-the-point, zonder opsmuk en met een rauwe toon. Vooral de scènes in het café van Stella "ouders". Ik weet niet hoe biografisch een en ander is, maar het lijkt me dat Verheyde met dit krachtige statement met haar verleden in het reine kan komen. Iets minder voice-overs (al leven we in het innerlijk van dit meisje en is een voice-over geen 'doodzonde') had de film nog wat mystieker gemaakt, maar er is bijna geen zwak punt aan te geven. Barbara is voortreffelijk in de hoofdrol. En daarnaast valt de muziek in positieve zin op.

Een saaie sociaal realistische film. Inhoudelijk en visueel niets te beleven. De muziek was af en toe aardig en de jonge actrices deden hun werk goed maar zij konden deze film ook niet redden. Honderden keren eerder en beter gedaan.

Mooi en intiem portret van jeugdig ontschult weer. Tevens een van de fijnste genrefilms die ik in de afgelopen maanden zag. Het deed ook mij in de verte wat denken aan Bluebird (vooral kwa sfeer, subtieliteit en hoofdpersonage) hoewel ik deze dan net dat beetje beter vond. Stella (een bijzonder sterke rol van Barbara) is een eigenwijs maar bijzonder meisje, we volgen haar als kijker op de huid en zien hoe ze met haar onstabiele thuissituatie/ouders omgaat en ze het eerste middelbare schooljaar doormaakt. Ze lijkt haar hoofd soms maar nauwelijks boven water te kunnen houden, maar weet er toch telkens weer bovenop te komen. Allemaal heel mooi en subtiel weergeven, zonder dat het ook maar ergens sentimenteel werd. Een erg fijne (dromerige) sfeer, inclusief score ook en bovendien erg mooi als tijdsdocument.
Tegen het einde aan werd het helaas een beetje fragmatisch, zo vroeg ik me af wat die scene met die pedofiel? nou toevoegde, toen ze daarna klaagde over buikpijn vreesde ik dat hij haar had verkracht en ze zwanger zou zijn, wat gelukkig niet het geval was. Dat zou immers een hoop verpest hebben. De uiteindelijke finale (scene met die tuinslang) echter, bevatte zoveel hoop dat ik het maar moeilijk droog kon houden. Ben in tijden niet meer zo ontroert geweest om zoiets kleins Echt petje af daarvoor, mevrouw Verheyde! Spijtig overgens dat ik hem destijds niet in de bios ben wezen kijken, had me een mooie ervaring geleken, maar goed helaas. Verder hoop ik gewoon dat ze dit soort films blijven maken, coming of age is en blijft toch wel een van de fijnste genres dat ik ken, daar is dit weer een mooi voorbeeld van...

4 sterren

Film met sterk acteerwerk van de hoofdpersoon. Geen film waar ik vrolijk werd, maar een rauw en realistisch beeld van een deel van de samenleving. Ondanks alle ellende zijn de belevenissen van Stella liefdevol in beeld gebracht. Gaan zien als jouw politieke partij wederom verloren heeft bij de verkiezingen!

Zeer sterk jeugd drama, Prachtig vertolkt door Léora Barbara. Spijtig dat deze film niet is uit gebracht in de groote bioscopen. Deze fim verdienden meer. Mijn beste film die ik toe heb gezien in 2010. Hij is op DVD te verkrijgen.

Alles is hier al gezegd, met name Zandkuiken verwoordt goed mijn indruk van deze film.

4 *

*EDIT* zat nog een paar keer die titelsong te luisteren: YouTube - NousDeux the Band - La Chanson de Stella en ja, gelijk maar verhoogd naar 4.5 *

Eenvoudige maar leuke film. Je krijgt véél sympathie voor de 11-jarige Stella die opgroeit in een marginaal milieu. De vele Franse hits die uit de jukebox komen zijn super. Alsook de hit "Ti Amo" van Umberto Tozzi.

Ik vond deze film een hele mooie vertelling over het leven van een 11-jarig meisje dat zonder structuur, velige basis en solide begeleiding in het leven staat. Hoe dichter we bij het einde kwamen, hoe meer ik zoiets had van"ach meis".....

Ik vond dat er wel een realistisch beeld gegeven word van hoe het er aan toe kan gaan in een bepaald deel van de samenleving. Mensen die wegvluchten in de kroeg met drank, zonder om te kijken naar de rest van hun leven en zo uiteindelijk hun leven weggooien.

Triest ook dat de school ook zijn verantwoordelijkheid niet nam om het kind te helpen in haar moeilijke positie. Ook dit vond ik wel realistisch weergegeven want sommige scholen kijken niet verder dan hun neus lang is. Zolang de cijfers maar goed zijn .....

Het meisje zette een hele knappe acteerprestatie neer. Ik was zeker onder de indruk van deze film.

Deze film deed mij erg denken aan de helaasheid der dingen. De sfeer, het acteren, de muziek. Vooral het acteerwerk was hier erg overtuigend. Niet alleen Stella zelf maar de hele cast was sterk. Met name haar vader maakte veel indruk.

Enig nadeel vond ik het iets te langzame tempo en de karikatuurleraren maar dat mag over het geheel genomen de pret niet drukken want de rest van de film is zeer overtuigend.

Goed